ภาพความทรงจำหลั่งทะลักเข้ามาในสมองของหลิงเจาตี
แต่สีหน้าของเธอกลับแทบไม่แสดงอารมณ์ เรียกได้ว่าไร้ความรู้สึก
เธอมองหลิงเฟยต้าที่กำลังยิ้มอย่างน่าเกลียดอยู่ตรงหน้าเงียบ ๆ ดวงตาว่างเปล่าจนมองไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร ทั้งที่เมื่อครู่ยังดูโกรธอยู่แท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับเหมือนหุ่นเชิด ไร้อารมณ์โดยสิ้นเชิง
“เฮ้ย! หลิงเจาตี นายเป็นอะไรไป?”
หลิงเจาตี?
หลิงเจาตีหมายความว่าอะไร?
เพื่อนร่วมชั้นของเธอบางคนชื่อฮุ่ยฮุ่ย บางคนชื่อเหมียวเหมียว บางคนชื่อเหวินจิ้ง เพราะพ่อแม่หวังให้ลูกฉลาด งดงาม และสงบเสงี่ยม แล้วชื่อเจาตีที่แปลว่าเรียกน้องชายหมายความว่าอะไรกัน?
ไม่เคยมีใครบอกเรื่องนี้กับเธอมาก่อน เดิมทีเธอก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องชื่อสักเท่าไร
แต่วันนี้ทำไมถึงนึกขึ้นมาได้ล่ะ?
ทำไมเพิ่งมานึกขึ้นได้เอาตอนนี้?
ทั้งที่ความลำเอียงของพวกเขาชัดเจนขนาดนั้น ถึงขั้นไม่คิดจะปกปิดแม้แต่น้อย
หลิงเจาตีเป็นเด็กฉลาด เธอเข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่าเป็นเพราะค่านิยมของเธอในช่วงสิบห้าปีแรกของชีวิตถูกหล่อหลอมขึ้นมาท่ามกลางสภาพแวดล้อมเช่นนี้ เธอคุ้นชินกับชีวิตประจำวันที่พ่อแม่ลำเอียงเข้าข้างน้องชายมานานแล้ว ทุกวันเธอถูกกรอกหูด้วยความคิดที่ว่า “เธอเป็นพี่สาว ต้องยอมน้องชาย”
ดังนั้นตั้งแต่ยังเล็กมาก ก่อนที่เธอจะคิดอะไรด้วยตัวเองเป็นเสียอีก เธอก็ด้านชากับความลำเอียงของพ่อแม่ไปแล้ว กระทั่งร่างกายและสมองยังเรียนรู้ปฏิกิริยาตอบสนองแบบยอมจำนนโดยไม่ขัดขืน