เรื่องย้ายหลิงอู๋โหยวไปกรมตำรวจเมืองไห่โจวไม่ใช่สิ่งที่ซ่งเว่ยอันจะตัดสินใจได้เพียงคนเดียว ยังต้องดำเนินการตามขั้นตอนอีกหลายอย่าง ช่วงนี้เธอจึงยังต้องทำงานอยู่ที่สถานีตำรวจเฮยซาไปก่อน
ในแต่ละวัน นอกจากไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางแพ่งอย่าง “เพื่อนบ้านชั้นบนเต้นแอโรบิกเสียงดังรบกวน” “คุณป้าในหมู่บ้านเดียวกันพาหมาไปเดินเล่นโดยไม่จูงสาย จนหมากัดคน” หรือ “เด็กโกหกว่าสมุดการบ้านหาย พ่อแม่โทรแจ้งตำรวจจนเด็กตกใจคุกเข่าขอร้อง” แล้ว ชีวิตของหลิงอู๋โหยวก็ถือว่าสงบสุขดี…กระมัง?
จนกระทั่งคืนหนึ่งในสัปดาห์ต่อมา หลิงอู๋โหยวทำงานล่วงเวลาจนถึงหนึ่งทุ่ม ยังไม่ได้กินข้าว เพิ่งจัดการงานตรงหน้าเสร็จและกำลังคิดจะแวะกินข้าวโรงอาหารของหน่วยงานฟรี ๆ ก่อนกลับ แต่จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
คนที่โทรมาคือเจิงจื่อเฉียง เสียงปลายสายฟังดูอ่อนแรง ราวกับกำลังอดทนกับอะไรบางอย่าง “คุณตำรวจหลิง…คุณ…ตอนนี้สะดวกไหมคะ?”
หลิงอู๋โหยวสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอได้อย่างรวดเร็ว “โดนตีอีกแล้วเหรอ?”
เจิงจื่อเฉียงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบรับเบา ๆ แล้วพูดด้วยเสียงแหบพร่า “อืม ฉันก็ตีเขากลับเหมือนกัน”
เสียงของหลิงอู๋โหยวสงบนิ่ง “บาดเจ็บหนักไหม? รีบใช้โทรศัพท์ถ่ายรูปบาดแผลทั่วตัวไว้ให้หมด แล้วไปโรงพยาบาลตรวจอาการบาดเจ็บ เดี๋ยวฉันตามไปหา อ้อ แล้วจั่วเจี้ยนหนานอยู่ไหน?”
“เขาออกไปข้างนอกค่ะ”
“ได้ เอาบัตรประชาชน ทะเบียนบ้าน ทะเบียนสมรส แล้วก็ของจำเป็นอื่น ๆ ติดตัวไปด้วย รีบไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ เข้าใจไหม?”