ซอยหนานหลัวกู่เซี่ยง
เลขาธิการหลิวปั่นจักรยานพาซ่งเสี่ยวลู่ไปยังสำนักงานเขตในซอยหนานหลัวกู่เซี่ยง ใช้เวลาราว 7-8 นาที
ระยะทางไม่ไกลนัก แค่ประมาณ 1 กิโลเมตรกว่า ๆ หากเดินคงใช้เวลาสิบกว่านาที แต่ถ้าปั่นจักรยานก็ประมาณ 5-8 นาที
“เลขาธิการหลิว ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะคะ?”
คนที่พูดคือหญิงวัยกลางคน อายุราวสามสิบกว่า ๆ มัดผมหางม้า ใบหน้าดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง แววตาคมกริบ ท่าทางทะมัดทะแมงมาก
ดูเหมือนเธอจะรู้จักเลขาธิการหลิว
“ผู้อำนวยการหลิว นี่คือซ่งเสี่ยวลู่ พนักงานจัดซื้อคนใหม่ของสหกรณ์ขายส่งเรา” เลขาธิการหลิวพูดพลางชี้ไปทางซ่งเสี่ยวลู่
จากนั้นก็พูดต่อว่า “วันนี้เขาเพิ่งมารายงานตัว สหกรณ์ขายส่งเราก็ต้องจัดที่พักให้เขาใช่ไหม ผมจำได้ว่าแถวซอยหนานหลัวกู่เซี่ยงเรายังมีบ้านว่างอยู่ไม่กี่หลังใช่หรือเปล่า?”
“ผู้อำนวยการหลิว สวัสดีครับ” ซ่งเสี่ยวลู่ทักทายก่อน
ตอนนี้สำนักงานเขตมีอำนาจอยู่ไม่น้อย
“สหายซ่งเสี่ยวลู่ สวัสดีเหมือนกัน ฉันชื่อหลิวชุ่ยหง เป็นผู้อำนวยการสำนักงานเขต” ผู้อำนวยการหลิวเห็นว่าซ่งเสี่ยวลู่สุภาพดี จึงทักกลับ
“ไม่ต้องห่วง คนที่พี่ชายพามาเอง ฉันจัดที่ดี ๆ ให้แน่นอน” ผู้อำนวยการหลิวหันไปพูดกับเลขาธิการหลิว “จัดบ้านลานสี่ประสานชั้นเยี่ยมให้เขาสักหลัง”
ซ่งเสี่ยวลู่: ให้ตายเถอะ สองคนนี้เป็นพี่น้องกันนี่นา...
เลขาธิการหลิวยิ้ม “ดีเลย ถ้าได้หลังใหญ่หน่อยก็ยิ่งดี พี่ชายของเขาช่วยชีวิตลูกชายคนโตของบ้านฉันไว้ที่เกาหลี ถ้าเธอจัดการไม่ดี ระวังลูกชายฉันจะมาเอาเรื่องเธอที่เป็นอาสะใภ้นะ...”
“พูดอะไรอย่างนั้น ไม่มีปัญหา เดี๋ยวฉันช่วยหาให้เลย”
“เสี่ยวซ่ง ผู้อำนวยการหลิวเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน พวกเราเป็นคนกันเอง ต่อไปถ้ามีปัญหาเรื่องการใช้ชีวิตก็ไปหาเธอได้” เลขาธิการหลิวหันมาพูดกับซ่งเสี่ยวลู่อีกครั้ง
หลังจัดที่พักให้ซ่งเสี่ยวลู่เรียบร้อย เลขาธิการหลิวก็กลับไปทำงาน
พูดตามตรง การที่หัวหน้าสูงสุดของหน่วยงานพาพนักงานใหม่มาจัดการธุระจุกจิกพวกนี้ด้วยตัวเอง ก็ต้องเป็น “คนกันเอง” อย่างที่เลขาธิการหลิวว่าอยู่แล้ว ถือว่าให้เกียรติกันมาก แถมยังปั่นจักรยานพาซ่งเสี่ยวลู่มาอีกตั้งสิบกว่านาที
สุดท้าย ผู้อำนวยการหลิวแห่งสำนักงานเขตพาเขาไปยังบ้านที่จัดสรรให้ เลขาธิการหลิวอุตส่าห์ฝากฝังด้วยตัวเอง หลิวชุ่ยหงจึงให้เกียรติพี่ชายไม่น้อย เลยพามาด้วยตัวเอง
“นี่เป็นบ้านลานสี่ประสานขนาดค่อนข้างใหญ่ มีคนอยู่เต็มแล้ว แต่เพิ่งมีบ้านหนึ่งย้ายออก ทำให้ว่างพอดี ฉันเลยจัดให้เธอ
ตอนนี้ในบ้านลานสี่ประสานหลังนี้มีครอบครัวอยู่สิบกว่าบ้าน รวมแล้วเกิน 90 คน พื้นที่ว่างในลานกว้างพอสมควร ตัวบ้านก็มีพื้นที่ใช้สอยเยอะ นี่เป็นบ้านลานสี่ประสานที่ขึ้นชื่อเรื่องความมีระเบียบเรียบร้อยในละแวกนี้เลยนะ!” ผู้อำนวยการหลิวเดินไปพูดไป พลางแนะนำสภาพทั่วไปของบ้านลานสี่ประสานให้ซ่งเสี่ยวลู่ฟัง
“ฟังดูไม่เลวเลยครับ อยู่กว้าง ๆ ก็สบายดี ต่อไปมีลูก ลานบ้านกว้าง เด็ก ๆ ก็มีที่เล่น” ซ่งเสี่ยวลู่ตอบ
“โห เสี่ยวลู่ อายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย ถึงเริ่มคิดเรื่องมีเมียแล้ว?” ผู้อำนวยการหลิวแซว
“เปล่าครับ พูดเล่นน่ะ ผมเพิ่งอายุ 16 เอง ยังอีกนานกว่าจะแต่งงาน” ซ่งเสี่ยวลู่เกาหัว ตอบอย่างเขิน ๆ
“ยังรู้จักเขินด้วยนะ เอาละ เข้าเรื่องกัน บ้านส่วนใหญ่ในลานนี้เป็นบ้านรวม มีอยู่ 7 ครอบครัวทำงานที่โรงงานเหล็กกล้า ส่วนครอบครัวอื่นก็ทำงานหน่วยงานอื่นเหมือนเธอ” ผู้อำนวยการหลิวยังคงพูดต่อ
“เมื่อก่อนเพื่อป้องกันสายลับของศัตรู สำนักงานเขตเลยตั้งผู้ดูแลไว้สามคนในลานหน้า ลานกลาง และลานหลัง” ผู้อำนวยการหลิวพูดขึ้นอีก
ซ่งเสี่ยวลู่: หือ? อะไรนะ? ว่าไงนะ?! เหมือนมีอะไรแปลก ๆ ปนเข้ามาหรือเปล่า?
ซอยหนานหลัวกู่เซี่ยง บ้านลานสี่ประสาน ลานหน้า ลานกลาง ลานหลัง ผู้ดูแลสามคน โรงงานเหล็กกล้า
ซ่งเสี่ยวลู่เริ่มรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา หรือว่านี่จะเป็นบ้านลานสี่ประสานชั้นเยี่ยมในตำนานหลังนั้นจริง ๆ ...ถ้าใช่ เรื่องจุกจิกคงตามมาไม่จบไม่สิ้นแน่
บ้านเลขที่ 95 ซอยหนานหลัวกู่เซี่ยง เป็นบ้านรวมขนาดใหญ่ตามแบบฉบับของเมืองซื่อจิ่วเฉิง
ประตูทางเข้าลานเป็นบานไม้สีแดงชาดสองบาน สีถลอกลอกเป็นด่าง บนขอบประตูยังเหลือลวดลายแกะสลักที่เลือนราง ดูเหมือนไม่มีใครดูแลมานานแล้ว
ก็ไม่ใช่บ้านส่วนตัวนี่นา เป็นของส่วนรวม ใครจะควักเงินมาซ่อมแซมตกแต่งกัน? เผลอ ๆ วันไหนก็มีคนย้ายออกอีก
ตอนซ่งเสี่ยวลู่กับผู้อำนวยการหลิวมาถึงหน้าบ้านลานสี่ประสาน เนื่องจากเป็นวันทำงาน เสียงที่ดังออกมาจากข้างในจึงเป็นเสียงพวกป้า ๆ กำลังจับกลุ่มคุยเรื่องชาวบ้านกันทั่วทุกมุม
ซ่งเสี่ยวลู่ผลักประตูที่แง้มอยู่เข้าไป เสียงคุยเรื่องชาวบ้านอย่างออกรสกับบรรยากาศชีวิตอันวุ่นวายก็ประดังเข้ามา
ทันทีที่ก้าวผ่านประตูบ้านลานสี่ประสาน
“ติ๊ง!”
“ติ๊ง!”
ซ่งเสี่ยวลู่ได้ยินเสียงดังขึ้น ก่อนจะรู้สึกว่ามีบางอย่างเพิ่มเข้ามาในร่างกาย
หรือว่า...?
แต่ผู้อำนวยการหลิวแห่งสำนักงานเขตยังอยู่ตรงนี้ เขาจึงหยุดไม่ได้ ได้แต่เดินตามเธอเข้าไปต่อ
ลานหน้าค่อนข้างกว้าง พื้นปูด้วยอิฐเขียว มุมหนึ่งกองข้าวของจิปาถะกับถ่านรังผึ้งระเกะระกะ
ตรงหน้าห้องฝั่งตะวันตก มีชายวัยกลางคนสวมเสื้อผ้าซีดจางจากการซัก แว่นตาที่ขาหักถูกพันด้วยเทปกาววางอยู่บนสันจมูก เขากำลังถือไม้กวาดขนร่วงจนแทบหมด กวาดพื้นหน้าบ้านอย่างตั้งใจ
พอได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในลาน ชายคนนั้นก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาเล็ก ๆ หลังเลนส์แว่นวาววับขึ้นมาทันที เขารีบวางไม้กวาด ใบหน้าปั้นรอยยิ้มได้อย่างพอเหมาะ เป็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นแต่แฝงมารยาทไว้สามส่วนและเล่ห์เหลี่ยมอีกเจ็ดส่วน ก่อนจะรีบเดินเข้ามาต้อนรับ
“โอ้โห ผู้อำนวยการหลิว วันนี้มีเวลามาด้วยตัวเองได้ยังไงครับ มีนโยบายอะไรจะมาประกาศหรือเปล่า?” เหยียนปู้กุ้ยเห็นผู้อำนวยการหลิวก็รีบเข้ามาทักทันที
“อาจารย์เหยียน วันนี้ไม่มีธุระอะไรหรอก แค่พาผู้เช่าคนใหม่มา เสี่ยวลู่ นี่คือผู้ดูแลลานหน้า เป็นครูที่โรงเรียนประถมหงซิง ชื่อเหยียนปู้กุ้ย อาจารย์เหยียน นี่คือซ่งเสี่ยวลู่ พนักงานสหกรณ์ขายส่ง บ้านของเสี่ยวลู่อยู่ห้องปีกตะวันออกฝั่งตรงข้ามบ้านคุณ เป็นสองห้องของลุงหยางที่ย้ายออกไปเมื่อเดือนก่อน” ผู้อำนวยการหลิวแนะนำซ่งเสี่ยวลู่กับเหยียนปู้กุ้ยให้รู้จักกัน
ผู้อำนวยการหลิวเองก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าวันนี้ไม่ใช่วันหยุด เหยียนปู้กุ้ยมาอยู่ในลานได้ยังไง หรือว่าลางานมา? แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ
ไม่ผิดแน่ นี่มันเรื่อง 《ลานสี่ประสานแสนอบอุ่น》 ชัด ๆ
ยังจำตัวละครหลักในละครเรื่องนี้ได้อยู่
ผู้ดูแลใหญ่คนที่หนึ่ง อี้จงไห่ ช่างฟิตระดับแปดในโรงงานเหล็กกล้าในอนาคต ปรมาจารย์ฝึกสุนัข อาศัยอยู่ลานกลาง ชอบใช้ศีลธรรมมาบีบบังคับคนอื่น เป็นคนหน้าไหว้หลังหลอกที่ฝึกเจ้าจู้จนเชื่องเหมือนหมา
ผู้ดูแลใหญ่คนที่สอง หลิวไห่จง ช่างฟิตระดับเจ็ดในโรงงานเหล็กกล้าในอนาคต (ในละครเป็นช่างฟิต แต่ในแฟนฟิกส่วนใหญ่เป็นช่างตีเหล็ก) อาศัยอยู่ลานหลัง มีแนวโน้มใช้ความรุนแรงกับคนในครอบครัว เป็นพวกคลั่งตำแหน่ง ความฝันทั้งชีวิตคือการได้เป็นเจ้าคนนายคน
ผู้ดูแลใหญ่คนที่สาม เหยียนปู้กุ้ย เป็นครูประถม อาศัยอยู่ลานหน้า ชอบคิดเล็กคิดน้อย คอยเอาเปรียบคนอื่นไปทั่ว จนคนในวงการเรียกกันว่า ต่อให้รถขนมูลสัตว์ผ่านมาก็ยังต้องลองชิมดูว่าเค็มหรือจืด เป็นเจ้าของธุรกิจรายย่อย แต่แกล้งทำเป็นจนในลาน
ผู้อาศัยในลานกลาง เจ้าจู้ พ่อครัวโรงงานเหล็กกล้า เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น เป็นหมารับใช้ของฉินหวยหรู ยังเอาเงินของโหลวเสี่ยวเอ๋อมาเลี้ยงพวกสัตว์เดรัจฉานเป็นฝูง แถมยังเปิดบ้านพักคนชราอีก น่าขยะแขยง! ได้ยินว่าต่อยเก่งมาก ซ่งเสี่ยวลู่ก็อยากลองฝีมือเหมือนกัน ก่อนทะลุมิติมา เขาฝึกต่อสู้แบบซานต่าเป็นกิจกรรมเสริมนอกเวลาเรียนตั้งแต่ประถมจนถึงมหาวิทยาลัย อยากลองดูว่าหมัดมั่ว ๆ ของเจ้าจู้กับฝีมือเขาใครจะแน่กว่ากัน
เหออวี่สุ่ย น้องสาวของเจ้าจู้ ถือเป็นหนึ่งในสองคนของบ้านลานสี่ประสานที่ฉลาดมาตั้งแต่เด็กจริง ๆ อีกคนคือหลิวกวงฉี เธอรู้มาตั้งแต่เด็กแล้วว่าตัวเองต้องการอะไร วางแผนอนาคตไว้พร้อมสรรพ สุดท้ายทั้งคู่ก็หนีออกจากบ้านลานสี่ประสานไปได้
ผู้อาศัยในลานกลาง เจียจางซื่อ ชอบโวยวายลงไปดิ้นกับพื้นและหาเรื่องไม่เลิก เป็นนักอัญเชิญวิญญาณ! แร็ปเปอร์หญิงอันดับหนึ่งของบ้านลานสี่ประสาน!
ฉินหวยหรู ถ้ามองจากมุมคนนอก ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนดี เป็นดอกบัวขาว แต่ถ้ามองจากมุมของแม่ เธอทุ่มเททุกอย่างเพื่อเลี้ยงลูกให้เติบโต หลังเจียตงซวี่ตายไปหลายปี เสื้อผ้าของลูกทั้งสามคนก็ยังไม่มีรอยปะ ไม่ต้องพูดถึงนิสัยของเด็กหรือการสั่งสอนให้เป็นคนแบบไหน แค่หาเลี้ยงลูกจนมีทรัพย์สินมากมายขนาดนี้ได้ก็เก่งมากแล้ว ถ้าในชีวิตจริงมีคนชื่อปังกั่งอยู่จริง ๆ ทรัพย์สินของเขาคงเป็นสิ่งที่หลายคนต่อให้ดิ้นรนสิบชาติก็ยังเอื้อมไม่ถึง
ปังกั่ง จอมโจรศักดิ์สิทธิ์แห่งบ้านลานสี่ประสาน ชำนาญการงัดประตูและสะเดาะกุญแจ เจ้าจู้เป็นคนสอน มีพรสวรรค์ติดตัวให้นอนกินได้ทั้งชาติ ไม่ต้องออกแรงก็ได้ทรัพย์สินมหาศาล เป็นดวงแบบใช้น้ำหล่อเลี้ยงไม้
เจียตงซวี่ ไม่รู้จัก ไม่รู้เรื่อง ไม่เคยออกฉาก เคยเห็นแค่ในรูปถ่าย
ผู้อาศัยในลานหลัง คุณยายหูหนวก หูดีตาไวแต่ชอบแกล้งทำเป็นหูหนวกและใบ้ ไม่รู้จักวางตัวให้เหมาะกับวัย สนใจแต่เรื่องของเจ้าจู้กับอี้จงไห่ บอกว่าเป็นผู้รับสวัสดิการเลี้ยงดูห้าประการ แต่สวัสดิการแบบนี้ควรเป็นนโยบายในชนบทไม่ใช่หรือ? ยิ่งไปกว่านั้นยังทำเรื่องแบบที่แม่สื่อเฒ่าหวังทำอีก ไม่ใช่ผู้หญิงดีอะไรเลย
ผู้อาศัยในลานหลัง สวี่ต้าม่าว เป็นคนใจแคบ เจ้าคิดเจ้าแค้น แถมไม่มีลูก เป็นศัตรูคู่ปรับกันมาตั้งแต่เกิดกับเจ้าจู้ ถ้าสองคนนี้มีใครสักคนเป็นผู้หญิง ฉินหวยหรูหรือโหลวเสี่ยวเอ๋อก็คงไม่มีบทบาทอะไรแล้ว
โหลวเสี่ยวเอ๋อ ภรรยาของสวี่ต้าม่าว ลูกสาวนายทุน ดูท่าจะมีปัญหาอยู่บ้าง สมองคงเคยโดนประตูหนีบมา
ส่วนคนอื่น ๆ อาจจะมองออกแต่ไม่พูด ชอบดูพวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้ก่อเรื่องกัน ขอแค่อย่ากระทบผลประโยชน์ของตัวเองก็พอ