ซ่งเสี่ยวลู่เคยดูฉบับละครโทรทัศน์เรื่องลานสี่ประสานแสนอบอุ่นมาแล้ว พูดตามตรงก็มีแต่เรื่องจุกจิกในครอบครัว ไม่มีอะไรพิเศษ ตอนจบก็ลงเอยด้วยดี ไม่มีเรื่องที่เจ้าจู้ถูกไล่ออกด้วย
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มปล่อยข่าวว่าเจ้าจู้ถูกไล่ออก จากนั้นทุกคนก็พากันเชื่อแบบนั้น
ถ้าเป็นงานแต่งขึ้นมาเองก็น่าสนุกสิ…
ต่อไปคงมีเรื่องให้ดูอีกเยอะเลย
ช่างเถอะ นอกเรื่องไปแล้ว…
ซ่งเสี่ยวลู่เห็นเหยียนปู้กุ้ย ผู้ดูแลลานคนที่สาม เป็นนักคิดเลขตัวยงของแท้! เขารีบฉีกยิ้มแบบเด็กหนุ่มวัย 18 ปีที่ดูเขินอายและเกร็ง ๆ ออกมาทันที “อ้าว สวัสดีครับ อาจารย์เหยียน ต่อไปเราก็อยู่ลานเดียวกันแล้ว ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ…” ซ่งเสี่ยวลู่เป็นฝ่ายทักทายก่อน
ซ่งเสี่ยวลู่คิดในใจ: ต่อไปคงมีเรื่องบ้าบอให้ปวดหัวไม่เว้นแต่ละวันสินะ ช่างมันเถอะ งั้นฉันจะเล่นกับพวกนายเอง ไอ้หมอนี่กลับมาก่อนเวลาเลิกงานอีกแล้วหรือไงเนี่ย?
“สวัสดี ๆ ต่อไปมีอะไรให้ช่วยก็บอกได้ ฉันเป็นผู้ดูแลลานด้านหน้า เราอยู่บ้านตรงข้ามกันนี่เอง” เหยียนปู้กุ้ยตอบรับคำทักทาย
เหยียนปู้กุ้ยคิดในใจ: เขาบอกให้ฝากเนื้อฝากตัว หมายความว่ายังไง? ปกติต้องพูดว่าฝากช่วยดูแลกันไม่ใช่หรือ หรือว่าไม่รู้หนังสือ? แล้วทำไมบ้านหลังนี้ถึงถูกจัดสรรให้เขาไปล่ะ? คนในลานต่างก็จับตาดูอยู่ทั้งนั้น!
ซ่งเสี่ยวลู่คิดในใจ: ฉันพูดไม่ผิดหรอก ก็ฝากเนื้อฝากตัวนั่นแหละ
“เอาละ เสี่ยวลู่ บ้านของเธออยู่ตรงนั้น เป็นห้องปีกตะวันออกสองห้องในลานด้านหน้า นี่กุญแจ ต่อไปก็อยู่กับเพื่อนบ้านให้ดีนะ ฉันต้องกลับก่อนแล้ว รีบจัดข้าวของให้เรียบร้อย แล้วย้ายเข้าอยู่ให้เร็วที่สุดล่ะ” ปกติเรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องให้หัวหน้าหลิวมาด้วยตัวเอง แต่ครั้งนี้มาเพราะเห็นแก่เลขาธิการหลิว เธอจึงต้องรีบกลับไปทำงาน
“โธ่ หัวหน้าหลิว วันนี้ต้องขอบคุณมากจริง ๆ ครับ แค่มาส่งผมด้วยตัวเองก็ให้เกียรติกันมากแล้ว ผมไม่รบกวนเวลาทำงานของคุณแล้วนะครับ เดี๋ยวผมไปส่ง” ซ่งเสี่ยวลู่ตอบอย่างสุภาพเช่นกัน
“ไม่ต้องหรอก รีบจัดข้าวของให้เรียบร้อย บ้านหลังนี้ไม่มีคนอยู่มาหนึ่งเดือนแล้ว คงมีฝุ่นเยอะน่าดู เอาละ ฉันไปก่อนนะ” หัวหน้าหลิวโบกมือจากไป ไม่ทิ้งอะไรไว้แม้แต่เมฆสักก้อน
หลังหัวหน้าหลิวออกจากลาน ซ่งเสี่ยวลู่กับเหยียนปู้กุ้ยก็ยืนจ้องตากัน บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนอยู่ครู่หนึ่ง เพราะทั้งคู่ยังไม่คุ้นเคยกัน
“เอ่อ สหายซ่งเสี่ยวลู่ พอย้ายเข้ามาอยู่ในลานนี้แล้ว เราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ลานนี้มีกฎของลานอยู่
ข้อแรก ต้องสามัคคีช่วยเหลือกัน อยู่กับเพื่อนบ้านอย่างปรองดอง
ข้อสอง ความสะอาดส่วนรวมเป็นหน้าที่ของทุกคน อย่างการกวาดลานนี่ ทุกคนต้องช่วยกันทำด้วยความสมัครใจ
อีกข้อก็คือ ระวังอัคคีภัยและขโมย ความปลอดภัยต้องมาก่อน!…” หลังหัวหน้าหวังกลับไป เหยียนปู้กุ้ยก็เริ่มพูดเป็นต่อยหอย วางท่าราวกับคนเจนโลกกำลังสั่งสอนสมาชิกใหม่
ซ่งเสี่ยวลู่พยักหน้าหงึก ๆ เหมือนไก่จิกข้าว พลางส่งเสียง “อืม ๆ อ๋อ ๆ ใช่ ๆ” ตอบรับไปเรื่อย ในใจกลับเริ่มกรอกตาแล้ว
พูดเรื่องอะไรของเขาเนี่ย~
เหยียนปู้กุ้ยปูพื้นมาพอสมควร ในที่สุดก็เข้าประเด็น รอยยิ้มดูเป็นมิตรมากขึ้น พร้อมเอ่ยกล่อมว่า “...เพราะอย่างนั้น เสี่ยวซ่ง เพิ่งย้ายมาที่นี่และตั้งหลักปักฐานในลานของเรา ก็น่าจะแสดงน้ำใจสักหน่อย เชิญผู้เฒ่าผู้แก่กับพวกหนุ่ม ๆ ในลาน รวมถึงบรรดาป้า ๆ น้า ๆ มากินเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่กันสักมื้อ ให้ทุกคนได้รู้จักกัน จะได้สนิทสนมกันมากขึ้น นี่ก็เป็นธรรมเนียมเก่าแก่ของลานเรา จะได้เข้าใจกันมากขึ้นไงล่ะ!” เขาจงใจเน้นคำว่าธรรมเนียมเก่าแก่ สายตาจับจ้องซ่งเสี่ยวลู่อย่างกระตือรือร้น ราวกับกำลังประเมินเจ้าทึ่มที่มีน้ำมันให้รีดอยู่เต็มตัว
เหยียนปู้กุ้ยคำนวณในใจว่า ไอ้หนุ่มนี่ได้บ้านมา แม้จะใส่เสื้อผ้าเก่า ๆ แต่มื้อเลี้ยงนี้ยังไงก็ต้องรีดน้ำมันออกมาได้สักหน่อย ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้ห้องปีกตะวันออกในลานด้านหน้าที่ทุกคนหมายตาไว้ไปอีก แบบนี้จะไม่ควักเนื้อบ้างได้ยังไง ไม่อย่างนั้นคนอื่นคงไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ
ซ่งเสี่ยวลู่แกล้งทำเป็นฟังไม่เข้าใจแล้วพูดว่า “หา? เลี้ยงข้าวทั้งลานเลยเหรอครับ? ผมไม่รู้เรื่องนี้เลยนะ มีกฎแบบนี้จริง ๆ เหรอครับ? ผมยังไม่ได้เริ่มทำงานเลย จะเอาเงินที่ไหนมาเลี้ยงคนตั้งเยอะ เรื่องนี้ผมต้องถามเลขาธิการของผมก่อน แล้วก็ต้องถามหัวหน้าหลิวด้วยครับ” พูดจบก็ทำท่าจะเดินออกจากลาน
“เฮ้ ๆ เดี๋ยวก่อน… ทำไมเธอถึงหยอกเล่นด้วยไม่เป็นแบบนี้ล่ะ ผู้ดูแลลานคนที่สามก็แค่ล้อเล่นเอง ไม่มีธรรมเนียมอะไรทั้งนั้น” เหยียนปู้กุ้ยรีบดึงแขนซ่งเสี่ยวลู่ไว้ ไม่ให้เขาไป
“เรื่องแบบนี้เอามาล้อเล่นได้ด้วยเหรอครับ? พูดออกมาก็ไม่ได้เลยนะ ฟังดูเหมือนลานนี้ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย ยังมีกฎหมายปกครองกันเอง ถ้าคำพูดพวกนี้แพร่ออกไป คงได้เดือดร้อนกันแน่ ๆ เรื่องแบบนี้พูดไม่ได้นะครับ~” ซ่งเสี่ยวลู่ขู่เหยียนปู้กุ้ยกลับบ้าง
เหยียนปู้กุ้ยเริ่มลนลาน “สหาย ก็แค่ล้อเล่นจริง ๆ ไม่ต้องใส่ใจหรอก เธอเพิ่งย้ายมา ยังมีเรื่องต้องจัดการอีกเยอะ ฉันไม่กวนแล้ว เธอทำธุระของเธอเถอะ”
“ถ้าอย่างนั้น ผมไปดูบ้านก่อนนะ ผู้ดูแลลานคนที่สาม เชิญกวาดพื้นต่อเลยครับ” ซ่งเสี่ยวลู่เห็นว่าได้ทีแล้วก็พอแค่นั้น
เขาไม่ได้เรียกอีกฝ่ายว่า ‘ผู้ดูแลลานคนที่สาม’ แต่ใช้คำว่า ‘ผู้ดูแลลานคนที่สามของเขา’ ยังไงอีกฝ่ายก็ไม่ใช่ผู้ดูแลลานคนที่สามของตัวเอง ส่วนคำว่า ‘เขา’ หมายถึงใครน่ะหรือ? ซ่งเสี่ยวลู่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน
อาจจะหมายถึงผู้ดูแลลานคนที่สามของนักอ่านก็ได้มั้ง…
“ได้ ๆ ถ้าต้องการความช่วยเหลือก็เรียกฉันได้เลย” เหยียนปู้กุ้ยคิดว่าเด็กใหม่คนนี้ไม่ใช่คนที่หาเรื่องได้ง่าย ๆ เลย ไม่เหมือนพวกทึ่ม ๆ ในลานสักนิด
ใช่แล้ว เหยียนปู้กุ้ยคิดว่าในบ้านลานสี่ประสานแห่งนี้ นอกจากตัวเองแล้วก็มีแค่คุณยายหูหนวกกับอี้จงไห่ที่พอมีสมองอยู่บ้าง คนอื่น ๆ ล้วนเป็นพวกทึ่มทั้งนั้น
“แหม เหยียนขี้เหนียว คราวนี้โดนตอกกลับแล้วล่ะสิ…” ป้าคนหนึ่งที่อยู่บ้านข้าง ๆ ซ่งเสี่ยวลู่กำลังทำงานบ้านอยู่ตรงประตู
“หนุ่มน้อย บ้านฉันอยู่ข้าง ๆ เธอนี่แหละ ฉันแซ่จ้าว เรียกป้าจ้าวก็ได้ ต่อไปมีอะไรก็บอกกันนะ เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว” ป้าคนนั้นทักทายด้วย
“ได้เลยครับ ป้าจ้าว งั้นผมไปดูบ้านก่อนนะ แล้วเจอกันครับ” ซ่งเสี่ยวลู่ตอบรับคำทักทายของเพื่อนบ้าน
“ได้จ้ะ ไปดูบ้านเถอะ” พูดจบป้าคนนั้นก็ทำงานบ้านต่อ
ซ่งเสี่ยวลู่กับป้าข้างบ้านอยู่ในห้องปีกตะวันออกเหมือนกัน ซ่งเสี่ยวลู่ได้ไปสองห้อง ส่วนป้าได้ไปหนึ่งห้อง เมื่อนับรวมกันก็เป็นห้องปีกตะวันออกครบทั้งแถบ
ลานนี้ไม่ใช่บ้านลานสี่ประสานแบบดั้งเดิมอะไรนัก ไม่มีห้องข้างอยู่ด้านข้าง มีแต่ห้องที่หันหน้าเข้าหาประตูอยู่ด้านหน้า สรุปแล้วรูปแบบออกจะแปลก ๆ ไม่ค่อยเข้ากันสักเท่าไร
ซ่งเสี่ยวลู่เดินเข้าไปในบ้าน ยืนอยู่กลางห้องเล็ก ๆ ของตัวเอง แล้วกวาดตามองพื้นที่ซึ่งเป็นของเขา
“พื้นที่ก็พอใช้ได้อยู่” ซ่งเสี่ยวลู่มองไปรอบ ๆ ห้อง
เจ้าของคนก่อนทิ้งเฟอร์นิเจอร์บางชิ้นที่ขนไปด้วยไม่สะดวกไว้ มีทั้งโต๊ะ เก้าอี้ ตู้เก็บของกับตู้เสื้อผ้า ทุกชิ้นเก่าโทรมหมดแล้ว อีกฝ่ายเลยขี้เกียจขนไป แต่ก็ยังพอใช้แก้ขัดได้ ไม่ต้องรีบซื้อใหม่ทันที
จากนั้นซ่งเสี่ยวลู่ก็ปิดประตู แล้วเริ่มสำรวจเสียง “ติ๊ง!” ที่ดังขึ้นตอนเพิ่งเข้ามาในบ้านลานสี่ประสาน
ทันใดนั้นร่างกายก็เข้าไปอยู่ในพื้นที่ประหลาดแห่งหนึ่ง
เมื่อครู่ตอนเดินเข้าประตูบ้านลานสี่ประสาน เขาก็รู้สึกได้แล้ว เพียงแต่มีคนนอกอยู่ จึงไม่สะดวกตรวจดู
หรือว่าต้องเข้ามาในลานหมายเลข 95 ก่อนถึงจะเปิดใช้งานได้… ที่นี่มหัศจรรย์จริง ๆ
แทบจะเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับเปิดใช้งานสูตรโกงเลย
ไม่อย่างนั้นการพาคนข้ามเวลามาที่นี่ก็เท่ากับส่งมาให้ตายเปล่า ๆ
ชีวิตในยุคสมัยแบบนี้ลำบากเกินไป ไม่มีสูตรโกงแล้วจะใช้ชีวิตยังไง?
จะบอกว่าคนสมัยก่อนยังอยู่รอดได้ แล้วทำไมเธอถึงอยู่รอดไม่ได้ล่ะ?
งั้นก็ลองเอาธัญพืชที่ได้ในแต่ละเดือนทั้งหมดไปแลกเป็นแป้งข้าวโพด แล้วกินเนื้อแค่ครึ่งชั่งกับน้ำมันสามเหลี่ยงตลอดทั้งเดือนดูสิ ลองใช้ชีวิตแบบนั้นในยุคปัจจุบัน แล้วดูว่าจะอยู่รอดไหม