ฟางเจิ้งอีโบกมือ "ยกอาหารมาได้ แต่ป้ายนี้แขวนได้อย่างมากสามวัน เข้าใจหรือไม่"
จางเหล่าลิ่วยิ้มประจบ "กฎเกณฑ์ข้าเข้าใจขอรับ! ท่านอำเภอวางใจ!"
"เดี๋ยวก่อน! ให้คนชั้นนี้ออกไปให้หมด! จัดให้ลงไปนั่งชั้นล่างทั้งหมด ข้าไม่ชอบให้ใครรบกวนเวลากินข้าว"
ฟางเจิ้งอีกล่าวอย่างเนิบนาบ
แล้วส่งสายตาให้จางเปียว
จางเปียวเข้าใจทันที วิ่งไปที่ปากบันไดแล้วตะโกนว่า "คืนนี้ค่าใช้จ่ายทั้งหมด คุณชายฟางรับผิดชอบแต่ผู้เดียว!!!"
แขกชั้นสองดีใจลงไปชั้นล่าง ชั้นล่างก็มีเสียงโห่ร้องดังกึกก้อง
จางเหล่าลิ่วยิ้มหน้าบาน ท่านอำเภอมา ดีจริง! ครานี้ได้กำไร!
แล้วดีใจจะลงไปชั้นล่าง เงยหน้าไปเห็นจักรพรรดิจิ่งและคนของเขายังนั่งอยู่ที่เดิม
ประจบว่า "ท่านแขกทั้งสองกรุณาขยับด้วย วันนี้อาหารมื้อนี้ท่านนายอำเภอเราเชิญ ไม่เสียเงิน"
จักรพรรดิจิ่งนั่งที่เดิมไม่พูด
กัวเทียนหย่างพูดเสียงแหลม "เราใช่จะกินข้าวไม่ไหว! ไม่ต้องให้ใครเชิญ!"
"นี่..." จางเหล่าลิ่วสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
แล้วกัดฟันพูดเบาๆ "ท่านทั้งสอง หากยอมลงไปกินอาหารชั้นล่าง ตอนกลับจะแถมเหล้าให้อีกไหหนึ่ง! ท่านว่าเช่นนี้ได้หรือไม่"
จักรพรรดิจิ่งยังไม่ปริปาก จิบชาอย่างสงบ
กัวเทียนหย่างหน้าดำพูดเสียงต่ำ "ไสหัวไป อย่ารบกวนความรื่นรมย์ของท่านเรา!"
จางเหล่าลิ่วจนปัญญา มองฟางเจิ้งอีอย่างขอความช่วยเหลือ
ฟางเจิ้งอีจ้องมองคนทั้งสองตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์