จางเหล่าลิ่วคุกเข่าอยู่กับพื้น ร่ำไห้สะอึกสะอื้น เสียงผู้คนรอบข้างดังหนาแน่นขึ้น ก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงโห่ร้องยินดีของชาวบ้าน จึงรีบเงยหน้าขึ้นมา
ก็เห็นฟางเจิ้งอีนั่งอยู่หลังโต๊ะพิพากษาแล้ว จางเหล่าลิ่วมีสีหน้ายินดี จากนั้นรีบก้มหน้าลงแล้วเอ่ยทั้งน้ำตาว่า
"ท่านอำเภอ! ข้าน้อยถูกอยุติธรรม! วันนี้ข้าน้อยจะฟ้องร้องอำเภอ... ที่ว่าการอำเภอ..."
ยังพูดไม่ทันขาดคำ ฟางเจิ้งอีก็แทบจมูกบิดด้วยความโกรธ
ฟ้องที่ว่าการอำเภอ? เจ้าช่างเก่งนักนะ!
ไม่กี่วันที่ไม่ได้อบรมพวกเจ้าเดนชาวบ้าน บัดนี้กล้ามาขี่คอข้าถ่ายแล้วรึ?
ไม้เคาะโต๊ะทุบลงไปดังสนั่น: "เฮ้ย! ผู้ใดในห้องโถงฟ้องร้องข้า!"
ชาวบ้านที่มุงดูพากันหัวเราะลั่น
"ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!" ไม้เคาะโต๊ะทุบต่ออีกหลายครั้ง
"เงียบ! เงียบ! ผู้ใดยังเอะอะโวยวาย! ลากเข้ามาตีก่อนสิบกระบอง!"
ทั่วทั้งบริเวณเงียบสงัด มีเด็กที่มุงดูถูกผู้ใหญ่เอามือปิดปากไว้
จักรพรรดิจิ่งขมวดคิ้วมองดูฉากน่าขันนี้ ในพระทัยเต็มไปด้วยความผิดหวัง
นี่คืออำเภอเถาหยวน? ดูท่าทางก็รู้ว่าเป็นขุนนางโง่เขลา! ยืนก็ไม่สง่า นั่งก็ไม่เรียบร้อย!
แถมยังดูเหมือนคนนอนไม่เต็มอิ่ม เช่นนี้กลับมีบารมีสูงส่งถึงเพียงนี้!
กัวเทียนหย่างเอียงหน้าเข้าไปกระซิบเบาๆ ว่า "ฝ่าบาท ทอดพระเนตรดูคนผู้นี้ ช่างเหี้ยมเกรียมไร้เหตุผล"
"เงียบ! ดูต่อไป!"
จางเหล่าลิ่วคุกเข่าอยู่ที่เดิม กล่าวตะกุกตะกักว่า "ข้าน้อยจางเหล่าลิ่ว ข้ามิได้ฟ้องร้องท่าน ข้าจะฟ้องร้องเจ้าหน้าที่จับกุมหลู่ฝ่าของที่ว่าการอำเภอ!"