เห็นสีหน้าตะลึงงันของทั้งคู่ ฟางเจิ้งอีก็พูดต่ออย่างคล่องแคล่ว
“มาๆๆ ข้าจะสอนหลักการค้าให้พวกเจ้าฟัง!”
“ราคาซื้อชั่งละร้อยตำลึง นำไปถึงเมืองหลวงแล้วพวกเจ้าจะขายสักสองร้อยตำลึงไม่ได้หรือ?”
“ไม่ต้องสนว่าใครจะซื้อ รีบสร้างภาพลักษณ์ให้สินค้าก่อน!”
“ก็บอกว่าชาของเราใช้พื้นที่เพาะปลูกที่ดีที่สุด แถมมีแสงแดดถึงวันละแปดชั่วยาม! ทุกหมู่ต้องมีคนดูแลเฉพาะ!”
“ข้างสวนชามีบ่อน้ำร้อนธรรมชาติ ใต้ดินมีเหมืองทอง สาวเก็บชางามดั่งเทพธิดา ทั้งยังเป็นพรหมจารีที่เก่งทั้งบทกวีและภาพวาด ใช้ปลายลิ้นเด็ดชา ทุกใบที่เด็ดก็ร่ายบทกวีหนึ่งวรรค!”
“นอกจากนี้ควรสั่งกล่องเครื่องลายครามชั้นดีจากอำเภอเราอีกชุด ใส่ชาครึ่งตำลึงต่อกล่อง ตั้งชื่อให้หน่อย เรียกชั่วคราวว่า ชาเสี่ยวเหอ!”
“เวลาขายก็บอกว่า ขุนนางชั้นอ๋องเท่านั้นที่มีสิทธิ์ลิ้มรสชานี้ ในท้องพระโรงถ้าไม่ดื่มจะนับว่าเป็นคนได้หรือ? ยังคิดจะอยู่วงการต่อไปอีกหรือ?”
“รู้หรือไม่ว่าขุนนางคืออะไร? ขุนนางคือไม่ว่าซื้ออะไร ก็ย่อมซื้อที่แพงที่สุด ไม่ใช่ดีที่สุด!”
“ดังนั้นสโลแกนของอำเภอเถาหยวนเราคือ: ไม่ต้องดีที่สุด! ขอเพียงแพงที่สุด!”
กัวกงกงเอามือปิดหน้าด้วยความละอาย
คิดว่าอยู่ในวังมาหลายสิบปีน่าจะมีเล่ห์เหลี่ยมร้อยแปดแล้ว
มาเจอฟางเจิ้งอีวันนี้ถึงได้รู้ว่า ถ้าจะเอาหน้าหนาต้องยกให้เจ้า!
สมกับที่เรียนไม่รู้จบ!
จักรพรรดิจิ่งนิ่งเงียบ รู้สึกเลือนลางว่าตนเองกลายเป็นต้นกุยช่ายเขียวสดที่พร้อมถูกเก็บเกี่ยว
หรือว่าการจัดซื้อในวังล้วนถูกหลอกแบบนี้...