ราชครูจอมกะล่อน

ตอนที่ 8 ความลับทางการค้า ไม่อาจบอกกล่าว

6 นาที· 1.5K คำ

เห็นสีหน้าตะลึงงันของทั้งคู่ ฟางเจิ้งอีก็พูดต่ออย่างคล่องแคล่ว

“มาๆๆ ข้าจะสอนหลักการค้าให้พวกเจ้าฟัง!”

“ราคาซื้อชั่งละร้อยตำลึง นำไปถึงเมืองหลวงแล้วพวกเจ้าจะขายสักสองร้อยตำลึงไม่ได้หรือ?”

“ไม่ต้องสนว่าใครจะซื้อ รีบสร้างภาพลักษณ์ให้สินค้าก่อน!”

“ก็บอกว่าชาของเราใช้พื้นที่เพาะปลูกที่ดีที่สุด แถมมีแสงแดดถึงวันละแปดชั่วยาม! ทุกหมู่ต้องมีคนดูแลเฉพาะ!”

“ข้างสวนชามีบ่อน้ำร้อนธรรมชาติ ใต้ดินมีเหมืองทอง สาวเก็บชางามดั่งเทพธิดา ทั้งยังเป็นพรหมจารีที่เก่งทั้งบทกวีและภาพวาด ใช้ปลายลิ้นเด็ดชา ทุกใบที่เด็ดก็ร่ายบทกวีหนึ่งวรรค!”

“นอกจากนี้ควรสั่งกล่องเครื่องลายครามชั้นดีจากอำเภอเราอีกชุด ใส่ชาครึ่งตำลึงต่อกล่อง ตั้งชื่อให้หน่อย เรียกชั่วคราวว่า ชาเสี่ยวเหอ!”

“เวลาขายก็บอกว่า ขุนนางชั้นอ๋องเท่านั้นที่มีสิทธิ์ลิ้มรสชานี้ ในท้องพระโรงถ้าไม่ดื่มจะนับว่าเป็นคนได้หรือ? ยังคิดจะอยู่วงการต่อไปอีกหรือ?”

“รู้หรือไม่ว่าขุนนางคืออะไร? ขุนนางคือไม่ว่าซื้ออะไร ก็ย่อมซื้อที่แพงที่สุด ไม่ใช่ดีที่สุด!”

“ดังนั้นสโลแกนของอำเภอเถาหยวนเราคือ: ไม่ต้องดีที่สุด! ขอเพียงแพงที่สุด!”

กัวกงกงเอามือปิดหน้าด้วยความละอาย

คิดว่าอยู่ในวังมาหลายสิบปีน่าจะมีเล่ห์เหลี่ยมร้อยแปดแล้ว

มาเจอฟางเจิ้งอีวันนี้ถึงได้รู้ว่า ถ้าจะเอาหน้าหนาต้องยกให้เจ้า!

สมกับที่เรียนไม่รู้จบ!

จักรพรรดิจิ่งนิ่งเงียบ รู้สึกเลือนลางว่าตนเองกลายเป็นต้นกุยช่ายเขียวสดที่พร้อมถูกเก็บเกี่ยว

หรือว่าการจัดซื้อในวังล้วนถูกหลอกแบบนี้...

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป