อากาศภายในท้องพระโรงราวกับแข็งตัวไปแล้ว
“หนึ่งพันกว่าปีให้หลัง? ทะยานสู่แดนเซียน?”
หลี่ซื่อหมินทวนถ้อยคำเหล่านั้นอีกครั้ง น้ำเสียงเรียบเฉยจนฟังไม่ออกว่ากำลังยินดีหรือขุ่นเคือง ทว่าประกายเย็นเยียบสายหนึ่งกลับวาบผ่านดวงตาลึกล้ำคู่นั้นอย่างยากจะสังเกตเห็น
“เรื่องเล่าของนักพรตฟังดูแปลกใหม่ดี เพียงแต่กล่าวลอย ๆ ไร้หลักฐาน แล้วจะให้เราศรัทธาได้อย่างไร?”
ฉินฉยงกับอวี้ฉือจิ้งเต๋อที่ยืนอยู่ข้างพระองค์สบตากัน มือเผลอเลื่อนไปจับด้ามดาบที่เอวโดยไม่รู้ตัว ในสายตาของทั้งคู่ คนผู้นี้ไม่เป็นคนเสียสติก็เป็นสายลับจากแคว้นอื่นที่แสร้งทำตัวลึกลับ
หลี่จิ้งแค่นหัวเราะ กอดอกก้าวออกมาหนึ่งก้าว ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยว
“บังอาจกุเรื่องหลอกลวง! หากท่านมาจากยุคหลังจริง จะรู้หรือไม่ว่าบัดนี้แผ่นดินต้าถังใช้รัชศกใด? หากตอบไม่ได้ วันนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้ออกจากพระราชวังไท่จี๋!”
จางเสวียนมองบรรยากาศตึงเครียดตรงหน้า แล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญา
ก็จริง
ลองสลับตำแหน่งกันดู หากมีใครจู่ ๆ วิ่งมาบอกเขาว่าตัวเองมาจากอีกหนึ่งพันกว่าปีข้างหน้า เขาก็คงจับคนผู้นั้นไปสอบสวนสักสามวันสามคืนก่อน—พร้อมตรวจดูสมองอีกสักหน่อย
“แม่ทัพหลี่ จะรีบร้อนไปไย” จางเสวียนเหลือบมองหลี่จิ้ง น้ำเสียงสบาย ๆ “หากข้าคิดจะหลอกลวง ย่อมแต่งเรื่องโกหกให้แนบเนียนกว่านี้ เหตุใดต้องพูดความจริงที่ฟังดูเหลวไหลเช่นนี้ด้วยเล่า?”
เขายักไหล่
“ก็เพราะเป็นความจริง ถึงไม่มีใครเชื่อน่ะสิ”
คิ้วของหลี่จิ้งขยับเล็กน้อย คำพูดนี้ฟังคล้ายแก้ตัว แต่พอคิดดูแล้วก็จับผิดไม่ได้—คนหลอกลวงไม่มีวันยอมรับว่าตัวเองเหมือนคนหลอกลวง
จางเสวียนหันกลับไปมองหลี่ซื่อหมินอีกครั้ง
รอยยิ้มทะเล้นบนใบหน้าเลือนหายไปหลายส่วน แทนที่ด้วยความสงบนิ่งราวกับมองทุกสิ่งจากที่สูง
เป็นแววตาที่สิ่งมีชีวิตชั้นสูงใช้มองมดปลวก
—แน่นอนว่าเขาเพิ่งเรียนแบบมา
เมื่อวานนี้เอง... ไม่สิ เมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน เขายังเพิ่งรู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แต่มีเรื่องหนึ่งที่เขารู้ดี คนในท้องพระโรงแห่งนี้ไม่ได้ต้องการนักพรตตกอับที่มาผูกมิตรกับพวกเขา พวกเขาต้องการสิ่งที่อยู่ไกลเกินเอื้อม
มนุษย์ย่อมยำเกรงสิ่งที่ตนเอื้อมไม่ถึง
หลักการนี้อาจารย์ของเขาเป็นผู้สอน สมัยก่อนตาเฒ่าเฝ้าอารามเต๋าทรุดโทรมหลังคารั่วอยู่แห่งหนึ่ง ทว่าผู้คนที่จุดธูปในรัศมีสิบลี้กลับยอมข้ามเขาข้ามดอยมาคุกเข่าคารวะเขา เพียงเพราะตาเฒ่าไม่เคยลงจากเขาเลย
“ที่ฝ่าบาทไม่เชื่อ ก็เพราะคิดว่าข้าไม่มีหลักฐานมายืนยัน” จางเสวียนชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว แล้วโบกเบา ๆ “แต่ในสายตาข้า การพิสูจน์เรื่องนี้ง่ายดายยิ่ง ง่ายเสียจน...เหมือนรังแกคน”
“โอ้?” หลี่ซื่อหมินหรี่ตา “เช่นนั้นเราก็อยากเห็นว่านักพรตจะรังแกคนอย่างไร”
“กล่าววาจาปีศาจหลอกลวงผู้คน!”
อวี้ฉือจิ้งเต๋อตวาดลั่น เสียงดังสนั่นราวฟ้าผ่า สั่นสะเทือนจนใยแมงมุมครึ่งผืนบนคานสั่นไหว
“ฝ่าบาท คนผู้นี้ต้องเป็นนักพรตชั่วที่แฝงตัวมานาน แอบสืบความลับในวัง คิดการไม่ซื่อ ให้ข้าจับกุมเขาเถิด!”
สิ้นเสียง เขาก็พุ่งตัวออกไปทันที
แม้แม่ทัพผู้เลื่องชื่อแห่งต้าถังผู้นี้จะอายุเกินห้าสิบปีแล้ว แต่วิชาฝึกกายของเขายังคงแข็งแกร่งไร้เทียมทาน ร่างทั้งร่างพุ่งเข้าใส่จางเสวียนราวหมีดำลงจากเขา พัดพาสายลมหวีดหวิวมาด้วย เขาไม่ได้ชักดาบ เพียงยื่นมือใหญ่ราวพัดออกไป หมายคว้าไหล่จางเสวียนไว้
“จิ้งเต๋อ หยุด!” หลี่ซื่อหมินตวาดเสียงต่ำ
แต่เห็นได้ชัดว่าสายไปก้าวหนึ่ง
จางเสวียนยืนนิ่งอยู่กับที่ แม้แต่เปลือกตาก็ไม่ขยับ
ในชั่วขณะที่นิ้วมือของอวี้ฉือจิ้งเต๋อกำลังจะแตะชุดนักพรต จางเสวียนเพียงยกมือขวาขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ ประกบนิ้วชี้กับนิ้วกลาง แล้วชี้ออกไปข้างหน้าอย่างแผ่วเบา
“หยุด”
คำเดียว เบาราวขนนก
ทว่าชั่วพริบตาต่อมา ภาพที่ชวนให้ผู้คนตะลึงจนตาค้างก็ปรากฏขึ้น
อวี้ฉือจิ้งเต๋อที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างดุดัน ราวกับชนเข้ากับกาวไร้รูปร่าง การเคลื่อนไหวของเขาหยุดชะงักกลางอากาศในทันที
เขาค้างอยู่ในท่าพุ่งไปข้างหน้า เท้าข้างหนึ่งลอยพ้นพื้นสามชุ่น นิ้วมืออีกข้างกางออก ห่างจากไหล่จางเสวียนไม่ถึงครึ่งฉื่อ ไขมันบนใบหน้ากระเพื่อมเล็กน้อยตามแรงเฉื่อย เส้นเลือดปูดโปนจากขมับลามไปถึงลำคอ แต่เขากลับ...
ขยับแม้แต่นิ้วเดียวก็ไม่ได้
ร่างหนักหลายร้อยจินลอยเอียงอยู่กลางอากาศเช่นนั้น ขัดต่อเหตุผลทุกข้อที่เขาเคยรู้มา
“นี่...” ฉินฉยงสูดลมหายใจเฮือก มือเผลอชักดาบคาดเอวออกมาครึ่งหนึ่ง แต่ไม่กล้าก้าวเข้าไป
หลี่จิ้งยิ่งเบิกตาค้าง จ้องนิ้วสองนิ้วของจางเสวียนเขม็ง ราวกับเห็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
【แจ้งเตือนจากระบบ: เจ้าบ้านเพิ่งใช้วิชากับปุถุชน โปรดระมัดระวังการควบคุมพลัง】
จางเสวียนปัดข้อความเตือนนั้นทิ้งในใจ
ช่างพูดมาก
“นี่หรือฝีมือของขุนพลที่เก่งกาจที่สุดแห่งต้าถัง?” เขาหาวอย่างเบื่อหน่าย จากนั้นดีดนิ้วเบา ๆ “ไป”
ตูม!
ร่างกำยำของอวี้ฉือจิ้งเต๋อลอยละลิ่วออกไปราวว่าวขาดสาย ปลิวทะลุบานประตูไม้หนาหนักของท้องพระโรงโดยไม่มีสิ่งใดขวางกั้น เศษไม้ระเบิดกระจาย บานประตูทั้งบานพลิกคว่ำออกไปด้านนอก ร่างนั้นกลิ้งลงไปบนบันไดหินเขียวสิบกว่าตลบกว่าจะหยุด ฝุ่นฟุ้งกระจายขึ้นเป็นวงกว้าง
ลมลอดช่องโถงพัดกรูเข้ามาจากรูโหว่ในทันที
ทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบกริบ
มือของฉินฉยงค้างอยู่บนด้ามดาบ จะชักออกมาก็ไม่ได้ จะเก็บกลับก็ไม่ดี
ลมหายใจของหลี่จิ้งเริ่มถี่กระชั้น
เขาเป็นยอดนักการทหาร ผ่านพบผู้คนมานับไม่ถ้วน ย่อมเข้าใจดีว่าพละกำลังของมนุษย์มีขีดจำกัด—ต่อให้เป็นขุนพลห้าวหาญเพียงใดก็ยังเป็นร่างเลือดเนื้อ ต้องอาศัยพื้นดิน แรงกาย และจังหวะ แต่ภาพเมื่อครู่ ร่างนั้นลอยค้างอยู่กลางอากาศโดยไร้จุดยึดใต้ฝ่าเท้า ไม่มีเชือกผูกตัว กระทั่งสายลมยังหยุดนิ่ง
นั่นไม่ใช่วิทยายุทธ์
วิทยายุทธ์ทำให้คนลอยค้างอยู่กลางอากาศไม่ได้
หลี่ซื่อหมินยืนนิ่งอยู่กับที่ ฉลองพระองค์มังกรสีเหลืองอร่ามสะบัดพลิ้วด้วยลมที่พัดผ่านรูโหว่ตรงประตู
พระองค์ทอดพระเนตรอวี้ฉือจิ้งเต๋อที่กำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลอยู่นอกประตู เนื้อตัวเปื้อนฝุ่นไปหมด แล้วหันมามองจางเสวียนที่ยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง
ความตกตะลึงสงสัยในดวงตา ในที่สุดก็แปรเปลี่ยนเป็นความคลั่งไคล้อย่างสิ้นเชิง
นี่ไม่ใช่ฝีมือของปุถุชนอย่างแน่นอน
นี่คือ...ปาฏิหาริย์แห่งเทพเซียน!
“นักพรต...” หลี่ซื่อหมินสูดลมหายใจลึก น้ำเสียงสั่นไหวเล็กน้อยจนยากจะสังเกต “กระบวนท่านั้นเมื่อครู่ เป็นวิชาเซียนหรือ?”
“เป็นเพียงกลเม็ดเล็กน้อย วิชาหยุดกาย ระดับเด็กอนุบาล” จางเสวียนปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนแขนเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ “ฝ่าบาททรงเชื่อแล้วหรือยัง? ข้ามาจากยุคหลังจริง และเป็นผู้บำเพ็ญเซียนจริง ส่วนพวกท่าน...”
สายตาของเขากวาดผ่านฉินฉยงกับหลี่จิ้ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มชวนให้ขบคิด
“ก็เป็นเพียงปุถุชนร่างเนื้อธรรมดาเท่านั้น”
คำพูดนี้โอหังสุดขีด
ทว่าไม่มีใครในท้องพระโรงโต้แย้งแม้แต่คนเดียว
หลี่จิ้งสูดลมหายใจลึก ก่อนประสานมือค้อมคำนับจางเสวียนอย่างนอบน้อมยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ
“ข้าน้อยหลี่จิ้ง เคยมีตาหามีแววไม่ ล่วงเกินนักพรตไปมากเมื่อครู่ โปรดอภัยด้วย”
ฉินฉยงรีบปล่อยมือจากด้ามดาบ ประสานหมัดคารวะ “ฉินฉยง คารวะเซียนแท้”
จางเสวียนใจเต้นตุบขึ้นมา
—นี่มันฉินซูเป่าเชียวนะ
เขาเติบโตมากับการฟังเรื่องเล่าขับขาน จากวิทยุเก่า ๆ เครื่องนั้น เสียงเล่าเรื่องคนที่ “กระบองเหล็กคู่พิชิตหกแคว้นซานตง ควบม้าข้ามสองฝั่งแม่น้ำหวงเหอ” ซ้ำแล้วซ้ำเล่ามานับร้อยครั้ง บัดนี้คนผู้นั้นกำลังก้มคำนับเขาอยู่ตรงหน้า
เขาเกือบอดใจไม่ไหว พุ่งเข้าไปประคองอีกฝ่ายแล้ว แต่สุดท้ายก็ฝืนข่มใจไว้ได้
ไม่ได้ เซียนแท้จะประคองคนไม่ได้ เซียนแท้ต้องวางท่าไว้
ประกายตาของหลี่ซื่อหมินยิ่งเจิดจ้าขึ้นทุกขณะ พระองค์สาวพระบาทลงจากบันไดอย่างรวดเร็ว ถึงกับไม่สนพระเกียรติของจักรพรรดิ ยื่นพระหัตถ์ไปประคองจางเสวียนที่กำลังจะคารวะตอบด้วยพระองค์เอง
“เรานี่ตาถั่วจริง ๆ!” หลี่ซื่อหมินจับแขนจางเสวียนแน่น แรงมือหนักหน่วงอย่างยิ่ง “เดิมทีเราคิดว่านักพรตเป็นเพียงนักพรตพยากรณ์ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเซียนบนดินอย่างแท้จริง! ต้าถังมีเซียนแท้เสด็จลงมา นับเป็นพรแก่บ้านเมืองโดยแท้!”
จางเสวียนถูกจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาลจับไว้จนรู้สึกอึดอัด เขาลองชักแขนออกแต่ไม่สำเร็จ จึงได้แต่กล่าวอย่างจนใจว่า
“ฝ่าบาท พระหัตถ์... พระหัตถ์พ่ะย่ะค่ะ ปล่อยก่อนดีหรือไม่? ชุดนักพรตของข้าก็ขาดอยู่แล้ว หากดึงอีกเดี๋ยวก็ไม่เหลือแล้ว”
หลี่ซื่อหมินถึงได้สติ รีบปล่อยมือ สีพระพักตร์เผยความกระอักกระอ่วนเจือรอยยิ้มสุภาพ
“เราวางตัวไม่เหมาะสมแล้ว วางตัวไม่เหมาะสม นักพรตเชิญนั่งที่สูง! ใครก็ได้!—ไม่สิ ไม่ต้องเรียกใคร เราจะชงชาให้นักพรตด้วยตนเอง!”
เมื่อเห็นจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจเลื่องลือในพงศาวดารวิ่งวุ่นหาถ้วยชา ตักใบชา แล้วรินน้ำ จางเสวียนก็ลอบจุ๊ปากในใจ
หลี่เอ้อร์เฟิ่งผู้นี้ เพื่อความเป็นอมตะแล้ว ยอมอ่อนยอมแข็งได้จริง ๆ
ก็สมควรแล้ว ในพงศาวดาร ช่วงปลายพระชนม์ชีพของฝ่าบาทพระองค์นี้เคยเสวยยาอายุวัฒนะจริง ๆ แถมยังเป็นยาที่นักพรตจากเทียนจูถวายให้ด้วย—จนถึงยุคหลัง ผู้คนถกเถียงกันมานับพันปีก็ยังไม่ได้ข้อสรุปว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้นกันแน่
แต่ผลลัพธ์เช่นนี้เองก็เป็นสิ่งที่เขาต้องการ
ในยุคที่อำนาจจักรพรรดิอยู่เหนือทุกสิ่ง มีเพียงการสำแดงพลังอำนาจเด็ดขาดเท่านั้น จึงจะได้รับความเคารพอย่างแท้จริง เรื่องนี้เขาคิดไว้ชัดเจนแล้วก่อนจะเอ่ยปาก
ครู่ต่อมา หลี่ซื่อหมินให้คนอื่น ๆ ออกไป เหลือไว้เพียงฉินฉยง หลี่จิ้ง และอวี้ฉือจิ้งเต๋อที่เพิ่งวิ่งกลับเข้ามาจากนอกประตู เนื้อตัวเปื้อนฝุ่นไปหมด
ชายร่างใหญ่ผิวคล้ำผู้นี้ก้าวเข้ามาก็ไม่มองใคร เอาแต่จ้องจางเสวียนเขม็ง แววตาบอกไม่ถูกว่ามีแต่ความแค้นหรือมีสิ่งอื่นปะปน—ถูกซัดกลิ้งไปเช่นนั้น เขากลับไม่ได้ชักดาบออกมา
จางเสวียนพยักหน้าให้เขา
ในใจจดจำไว้ข้อหนึ่ง: สมกับเป็นเจ้าทึ่มหัวเหล็ก โดนซัดเข้าไปแล้วยังรู้จักดูเสียก่อนว่าอีกฝ่ายมีฝีมือจริงหรือไม่
ภายในท้องพระโรง กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยอ้อยอิ่ง
บานประตูไม้ที่ถูกชนทะลุยังเอนพิงอยู่ใต้บันได ลมพัดเข้าออกทางช่องโหว่ พัดควันชาจนบิดเบี้ยวไปมา
หลี่ซื่อหมินประทับนั่งด้านล่างของจางเสวียน วางท่าทีต่ำต้อยอย่างยิ่ง สายพระเนตรร้อนแรงจับจ้องเขา
“ในเมื่อนักพรตมาจากหนึ่งพันปีให้หลัง ทั้งยังบำเพ็ญวิชาเซียนอายุยืน ไม่ทราบว่า...จะบอกเราได้หรือไม่ว่าราชวงศ์ต้าถังของเราจะดำรงอยู่ยาวนานเพียงใด?”
นี่เป็นคำถามที่ละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง
หากราชวงศ์ดำรงอยู่ได้ไม่นาน หลี่ซื่อหมินย่อมเกิดความขุ่นข้องพระทัย แต่หากยืนยาว พระองค์ก็เกรงว่าลูกหลานจะไร้ความสามารถ
จางเสวียนยกถ้วยชาขึ้น เป่าไล่ฟองชาเบา ๆ ไม่ได้ตอบโดยตรง เพียงมองหลี่ซื่อหมินด้วยรอยยิ้มคล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่เชิง
“ฝ่าบาททรงอยากรู้หรือ?”
“อยาก!” หลี่ซื่อหมินตอบอย่างเด็ดขาด
“ต้าถังเริ่มต้นตั้งแต่ปีรัชศกอู่เต๋อที่หนึ่ง—ก็คือปีที่จักรพรรดิองค์ปฐมขึ้นครองราชย์ พวกท่านไม่รู้จักคำว่าคริสต์ศักราช นั่นเป็นวิธีนับปีของยุคหลัง ปี ค.ศ. 618—จนถึงตอนจูเวินชิงบัลลังก์ต้าถัง ในปี ค.ศ. 907” จางเสวียนวางถ้วยชาลง น้ำเสียงราบเรียบขณะบอกตัวเลขชุดหนึ่ง “ราชวงศ์ดำรงอยู่ทั้งหมด 289 ปี มีจักรพรรดิสืบราชบัลลังก์ 21 พระองค์”
“อะไรนะ?” ความกระตือรือร้นบนใบหน้าของหลี่ซื่อหมินแข็งค้างไปในทันที แทนที่ด้วยความผิดหวังซึ่งยากจะปกปิด “ต้าถังของเราดำรงอยู่เพียง 289 ปีสั้น ๆ เท่านั้นหรือ?”
“ฝ่าบาท พอพระทัยเถิด” จางเสวียนปลอบ “289 ปีไม่นับว่าสั้น เป็นราชวงศ์ศักดินาที่มีอายุยืนยาวที่สุดในประวัติศาสตร์หัวเซี่ยแล้ว”
“นักพรตอย่าได้ปลอบเราเลย” หลี่ซื่อหมินหัวเราะขื่น ๆ แล้วส่ายพระพักตร์ “แค่ 289 ปีจะกล้าเรียกว่ายืนยาวที่สุดได้อย่างไร? ไม่ต้องพูดถึงราชวงศ์โจวที่ครองแผ่นดิน 800 ปี แค่ราชวงศ์ฮั่นก็ยาวนานกว่า 400 ปีแล้ว”
“ฝ่าบาท จะนับเช่นนั้นไม่ได้” จางเสวียนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เปลี่ยนท่านั่งให้สบายขึ้น “ราชวงศ์ก่อนจักรพรรดิฉินรวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง ล้วนใช้ระบบศักดินา จักรพรรดิเป็นเพียงประมุขร่วมเท่านั้น เหล่าเจ้าแคว้นต่างปกครองตนเอง จึงนับเป็นราชวงศ์ศักดินาที่รวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลางไม่ได้ ส่วนราชวงศ์ฮั่นที่ยาวนาน 400 ปีนั้น...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“ฝ่าบาทคิดว่าราชวงศ์ฮั่นของหลิวปัง จักรพรรดิฮั่นเกาจู่ กับราชวงศ์ฮั่นของหลิวซิ่ว จักรพรรดิฮั่นกวงอู่ นับเป็นราชวงศ์ฮั่นเดียวกันได้หรือ? ยุคหลังแยกสองช่วงนี้ออกจากกัน เรียกว่าฮั่นตะวันตกกับฮั่นตะวันออก ระหว่างนั้นยังมีราชวงศ์ซินของหวังหมั่งคั่นอยู่ ช่วงสิบกว่าปีนั้นราชวงศ์ฮั่นขาดตอนไปแล้ว”
หลี่ซื่อหมินขมวดพระขนง ทรงจมอยู่ในความคิด
“นักประวัติศาสตร์ยุคหลังศึกษาค้นคว้าแล้วพบว่า” จางเสวียนชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว น้ำเสียงจริงจังขึ้น “อายุขัยของราชวงศ์ศักดินามีขีดจำกัดอยู่ที่ราว 300 ปี ยุคหลังเรียกสิ่งนี้ว่า—วัฏจักร 300 ปี”
“วัฏจักร 300 ปี?” หลี่ซื่อหมินพึมพำทวน ดวงตาฉายแววใคร่รู้ “เหตุใดจึงอยู่ได้เพียง 300 ปี?”
จางเสวียนไม่ได้กล่าวยืดยาว
เขาเพียงสบตาหลี่ซื่อหมิน แล้วเอ่ยอย่างสงบนิ่งสี่คำ
“การกว้านซื้อที่ดิน”
สี่คำนี้หนักอึ้งราวขุนเขา กระแทกลงบนพื้นอิฐเขียวในท้องพระโรง ทั้งยังกระแทกลงกลางพระทัยของหลี่ซื่อหมิน
รูม่านตาของหลี่ซื่อหมินหดวูบ ร่างทั้งร่างแข็งค้างอยู่กับที่
พระองค์เป็นจักรพรรดิผู้สร้างแผ่นดินด้วยการรบ จึงเข้าใจดีเหลือเกินว่าสี่คำนี้หมายถึงอะไร
คำสั่งแบ่งที่ดินในปีอู่เต๋อที่ 7 เป็นพระบิดาของพระองค์ที่ประกาศ ส่วนตลอดหลายปีในรัชศกเจินกวน พระองค์ออกพระราชโองการทีละฉบับ ทั้งตรวจสอบทะเบียนราษฎร จัดสรรที่ดินประจำครัวเรือน และจำกัดการถือครองที่ดิน ทั้งหมดก็เพื่อสิ่งใด?
ก็เพื่อให้ชายฉกรรจ์ทุกคนได้รับที่ดินคนละ 100 หมู่
พระองค์เคยคิดมาตลอดว่าตนกำลังฟื้นฟูชีวิตความเป็นอยู่ของราษฎร สั่งสมกำลังของแผ่นดิน และสะสมรากฐานอันมั่นคงให้ลูกหลาน
ที่แท้หลายปีมานี้ พระองค์กำลังต่อสู้กับสี่คำนี้อยู่ตลอด
การกว้านซื้อที่ดิน...
นี่ไม่ใช่ต้นตอของการผลัดเปลี่ยนราชวงศ์หรอกหรือ?
เมื่อราชวงศ์ใหม่ก่อตั้ง ทุกสิ่งรอการฟื้นฟู ผู้คนมีน้อย ที่ดินมีเหลือเฟือ ชาวบ้านมีที่ทำกิน บ้านเมืองย่อมสงบสุขเป็นธรรมดา แต่เมื่อความสงบยืดเยื้อ ขุนนางและผู้ทรงอิทธิพลกลับฉกฉวยที่ดินไปโดยมิชอบ ที่ดินค่อย ๆ กระจุกอยู่ในมือคนเพียงหยิบมือ ชาวบ้านที่สูญเสียที่ดินกลายเป็นคนพเนจรหรือผู้เช่าที่ดิน ครั้นประสบภัยพิบัติขึ้นมา ก็จะลุกฮือก่อการกบฏ จนบ้านเมืองปั่นป่วนวุ่นวาย
ราชวงศ์ใหม่สถาปนาขึ้น แจกจ่ายที่ดินกันใหม่ แล้วเริ่มวัฏจักรครั้งต่อไป
เวียนวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่มีวันสิ้นสุด
สามร้อยปี...
นี่จะเป็นวัฏจักรอะไรกัน
ชัด ๆ ว่ามันคือยันต์เร่งความตาย!
และเป็นยันต์เร่งความตายที่จ่อคอราชวงศ์ต้าถังมาตั้งแต่วันที่พระองค์ขึ้นครองราชย์แล้ว
พระหัตถ์ของหลี่ซื่อหมินสั่นไหวเล็กน้อย
พระองค์สูดลมหายใจลึก สายพระเนตรร้อนแรงจับจ้องจางเสวียน น้ำเสียงแหบพร่า
“นักพรต...มีหนทางแก้ไขหรือไม่?”
จางเสวียนมองพระองค์ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“มีหนทางแก้ไข”
เขายกถ้วยชาที่เย็นชืดแล้วขึ้น จิบช้า ๆ หนึ่งอึก
“แต่ยากมาก ไม่ใช่เรื่องที่จะจัดการได้ในวันสองวัน”