"ท่านแซ่อะไรหรือ?"
สามคำนี้ดังขึ้นกลางท้องพระโรง ราวกับก้อนหินตกลงในบึงน้ำนิ่ง
มุมปากของฉางซุนอู๋จี้กระตุกอย่างห้ามไม่อยู่ มือของโหวจวินจีที่วางอยู่บนด้ามกระบี่แข็งค้างฉับพลัน ข้อนิ้วขาวซีดจากการกำแน่น ฉินฉยงกับอวี้ฉือจิ้งเต๋อต่างสูดลมหายใจเย็นพร้อมกัน ราวกับถูกบีบคอไว้ แม้แต่หลี่จิ้งผู้มีความเด็ดเดี่ยวประหนึ่งภูผาถล่มตรงหน้าก็ยังสีหน้าไม่เปลี่ยน กลับขยับถอยไปด้านข้างอย่างเงียบเชียบครึ่งก้าว คล้ายกลัวว่าจะถูกเลือดสาดใส่เพราะเจ้าคนไม่รู้จักที่ตายผู้นี้
แม้แต่ขันทีสองคนที่ก้มหน้าหลุบตาก็ยังอดลอบเงยหน้าขึ้นมองไม่ได้ แววตาเต็มไปด้วยคำสี่คำว่า คนผู้นี้เสียสติแล้ว
บุรุษวัยกลางคนในฉลองพระองค์มังกรสีเหลืองสว่างหยุดฝีเท้า
เขาจ้องจางเสวียนอยู่นานหลายวินาที แววตาลึกล้ำ ราวกับกำลังมองเรื่องตลกเหลวไหลอย่างยิ่ง หรือไม่ก็ประเมินอาวุธอันตรายชิ้นหนึ่ง
จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ เอ่ยขึ้น เสียงไม่ดังนัก ทว่ากังวานดุจโลหะ กระจ่างชัดไปทั่วท้องพระโรง
"เราคือจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ถัง หลี่ซื่อหมิน แล้วเจ้าเป็นใคร?"
รอยยิ้มบนใบหน้าจางเสวียนพลันแข็งค้าง
"หา?" เขากะพริบตา "ท่านคือหลี่เอ้อร์หรือ?"
"บังอาจ!"
"โอหังนัก!"
ฉางซุนอู๋จี้กับโหวจวินจีระเบิดโทสะขึ้นแทบพร้อมกัน ทั้งสองขยับก้าวมาข้างหน้าครึ่งก้าวคนละด้าน สีหน้าดุดันราวกับอีกชั่วอึดใจก็จะพุ่งเข้าไปกลืนกินคนบ้าผู้นี้ทั้งเป็น
จางเสวียนไม่ใส่ใจเสียงเห่าหอนสองเสียงนั้น
สมองของเขาราวกับถูกยัดด้วยเส้นด้ายพันกันยุ่งเหยิง ก่อนจะถูกฟาดอย่างแรงในชั่วขณะเดียวกัน—
หลี่เอ้อร์
หลี่ซื่อหมิน
ฉินฉยง อวี้ฉือจิ้งเต๋อ หลี่จิ้ง ฉางซุนอู๋จี้ โหวจวินจี
ชื่อเหล่านี้พลันเข้าที่เข้าทางในสมองของเขา ราวกับมีเสียงดังแกร๊ก
ไม่ใช่เทพทวารบาล ไม่ใช่ท้าวสวรรค์ผู้ถือตะกรุดเจดีย์ ไม่ใช่พวกพ้องในราชสำนักสวรรค์ที่คุณสมบัติด้านประวัติความประพฤติไม่ผ่านเกณฑ์
แต่เป็นภาพประกอบในตำราเรียนประวัติศาสตร์ของเขา เป็นชื่อที่อาจารย์ของเขาเคยฟังจากละครเล่าขานในวิทยุเครื่องนั้นเป็นร้อยครั้ง
และยังไม่ใช่แค่ชื่อเท่านั้น
ฉินฉยง แม่ทัพใหญ่กององครักษ์ฝ่ายซ้าย กั๋วกงแห่งอี้ เป็นคนบ้านเดียวกับเขา เป็นบุคคลในดวงใจ เรื่องราวในพงศาวดารสุยถังทั้งเรื่องถูกเขาฟังจนกลายเป็นตำนานฉินซูเป่าไปแล้ว
อวี้ฉือจิ้งเต๋อ แม่ทัพใหญ่กององครักษ์อู่โหวฝ่ายขวา ฉายาอวี้ฉือเจ้าดำ เป็นคนซื่อตรงทื่อ ๆ คนหนึ่ง เมื่อเทียบกับเฉิงเหยาจินจอมปีศาจเฒ่าแล้วแตกต่างกันอย่างชัดเจน
หลี่จิ้ง กั๋วกงแห่งเว่ย อัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวา เทพสงครามแห่งราชวงศ์ถัง ยกทัพตีบ้านเมืองอื่นง่ายดายราวกับดื่มน้ำ
ส่วนอีกสองคนที่เหลือ สายตาของจางเสวียนหยุดอยู่บนใบหน้าของทั้งคู่ชั่วขณะ ก่อนเติมคำในใจเงียบ ๆ ว่า คนใกล้ตายสองคน ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ
【ติ๊ง】
【ปรับเทียบพิกัดโลกครั้งที่สองเสร็จสิ้น】
【จากการวิเคราะห์ข้อมูล ยืนยันแล้วว่าพิกัดกาลเวลาที่เจ้าบ้านเดินทางมาถึงหลังเหินสู่สวรรค์คือ—ปีเจินกวนที่ 8 แห่งราชวงศ์ถัง เมืองฉางอัน พระราชวังไท่จี๋ ท้องพระโรงเหลี่ยงอี๋】
เสียงกลไกไร้อารมณ์นั้น ฟังดูราวกับกำลังเยาะเย้ยเขาอยู่ในขณะนี้
ไม่ใช่ท้องพระโรงหลิงเซียว ไม่ใช่การเหินสู่สวรรค์กลายเป็นเซียน
เขาก้าวเข้าไปในแสงเซียนนำทางอันอบอุ่น แต่กลับถูกส่งมายังพระราชวังหลวงแห่งราชวงศ์ถังเมื่อกว่าหนึ่งพันปีก่อนอย่างนั้นหรือ?
จางเสวียนยืนนิ่งอยู่กับที่ สมองราวกับถูกกดปุ่มหยุด สีหน้าค้างอยู่กึ่งกลางระหว่าง ‘นี่ข้ากำลังฝันอยู่หรือไม่’ กับ ‘ขอให้ข้าตายเสียเดี๋ยวนี้เถิด’
สามวินาทีต่อมา เขาพลันได้สติ แล้วใช้จิตสำนึกจิ้มระบบในสมองอย่างบ้าคลั่ง
【ยังต้องให้เจ้ายืนยันอีกหรือ?! ข้าไม่รู้หรือว่านี่คือราชวงศ์ถัง? นี่มันเรื่องอะไรกัน?! ข้าไม่ได้เหินสู่สวรรค์หรือ? เหินสู่สวรรค์แล้วไม่ควรไปแดนสวรรค์หรือ? เหตุใดข้าถึงมาโผล่ที่ราชวงศ์ถังได้?!】
【จากการวิเคราะห์ย้อนกลับ เส้นทางเหินสู่สวรรค์ของเจ้าบ้านเกิดการเบี่ยงเบนที่คาดการณ์ไม่ได้ขณะทะลุผ่านกำแพงมิติ จุดหมายปลายทางสุดท้ายจึงเป็นมิติแห่งนี้】
【กล่าวโดยสรุป—การเหินสู่สวรรค์เกิดข้อขัดข้องทางเทคนิคเล็กน้อย】
"ข้อขัดข้องทางเทคนิค?" จางเสวียนรู้สึกว่าโลหิตในกายกำลังพลุ่งพล่านด้วยความเร็วที่ผู้บำเพ็ญเซียนไม่ควรมี "การเหินสู่สวรรค์ยังเกิดข้อขัดข้องทางเทคนิคได้ด้วยหรือ? นี่มันสมเหตุสมผลหรือ? เหตุใดเจ้าไม่บอกให้เร็วกว่านี้?!"
【หลักการให้บริการของระบบนี้คือ—หากเจ้าบ้านไม่ถาม ระบบนี้จะไม่เปิดเผยเรื่องราวล่วงหน้าโดยพลการ เพื่อรักษาประสบการณ์การเหินสู่สวรรค์ให้ครบถ้วน】
"หุบปากไปเสีย"
จางเสวียนสูดหายใจลึก พยายามบังคับตนให้สงบลง
เรื่องเกิดขึ้นแล้ว ตื่นตระหนกไปก็ไร้ประโยชน์
เขาลองโคจรพลังเซียนในร่าง เส้นชีพจรไหลเวียนคล่อง พลังเซียนพลุ่งพล่าน ระดับการบำเพ็ญยังมั่นคงอยู่ที่ขั้นเซียนมนุษย์ ไม่ได้ลดทอนลงแม้แต่น้อย
จากนั้นเขาก้มมองทหารองครักษ์หลายคนที่เพิ่งถูกสหายพยุงไปพิงกำแพง พวกเขายังคงร้องโอดโอยพลางคลึงเอว แล้วมองฝ่ามือของตนที่เพียงสะบัดส่งคนทั้งสี่ปลิวไป
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมา
จริงด้วย
จะกลัวบ้าบออะไรเล่า
เขาเป็นใคร? เซียนหน้าใหม่ ผู้บำเพ็ญขั้นเซียนมนุษย์ตัวจริงที่ผ่านทัณฑ์สวรรค์เก้าสาย มีระดับสูงกว่าคนทั้งท้องพระโรงนี้หลายขั้น
ขุนนางใหญ่และแม่ทัพมีชื่อแห่งราชวงศ์ถังเหล่านี้ ต่อให้เก่งกาจเพียงใดก็ยังเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา เขาใช้นิ้วเดียวก็ล้มพวกเขาทั้งหมดได้
หลี่ซื่อหมินเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์แล้วอย่างไร? จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ก็ยังเป็นมนุษย์ธรรมดา เขาจะทำอะไรเขาได้กัน?
เมื่อคิดได้เช่นนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าจางเสวียนก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
ไม่ใช่รอยยิ้มแข็งค้างน่าเกลียดกว่าร้องไห้อย่างก่อนหน้า แต่เป็นรอยยิ้มแท้จริงที่ผ่อนคลายและเปี่ยมความมั่นใจ
เขาจัดเศษผ้าบนร่างที่พอจะเรียกได้ว่าเป็นชุดนักพรตให้เข้าที่ ภาพลักษณ์ของเขาดูไม่เรียบร้อยอยู่บ้างจริง ๆ หลังเรื่องนี้จบลงคงต้องหาเสื้อผ้าดี ๆ สักชุดก่อน จากนั้นก็ยืดแผ่นหลังตรง สบตาคู่นั้นของหลี่ซื่อหมินที่เปล่งประกายเฉียบคมอย่างเปิดเผย
เขาไม่ได้คุกเข่าขออภัย ทั้งไม่พูดจาเหลวไหลต่อ เพียงประสานมือคารวะอย่างไม่เร่งร้อน น้ำเสียงสงบนิ่งราวกับกำลังสนทนากับสหายในโรงน้ำชา
"ฝ่าบาท ที่มาของอาตมาค่อนข้างซับซ้อน ที่นี่มีคนมากหูตาก็วุ่นวาย ไม่สะดวกจะกล่าว ไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะทรงอนุญาตให้เราสนทนากันเป็นการส่วนพระองค์ได้หรือไม่?"
คำพูดนี้ทำให้ท้องพระโรงเกิดความโกลาหลขึ้นอีกระลอก
ฉางซุนอู๋จี้ก้าวออกมาเป็นคนแรก กล่าวเสียงเฉียบขาดว่า "ฝ่าบาทไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ! คนผู้นี้ไม่ทราบที่มา ฝีมือประหลาด ซ้ำเมื่อครู่ยังกล่าววาจาล่วงเกินขุนนางทั้งหลาย จะปล่อยให้ฝ่าบาทอยู่กับเขาตามลำพังได้อย่างไร? หากคิดร้ายขึ้นมา—"
"ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" โหวจวินจีรีบกล่าวคล้อยตาม มือที่กำด้ามกระบี่แน่นขึ้นอีก "พระวรกายอันสูงส่งของฝ่าบาทจะพบคนประหลาดเช่นนี้เป็นการส่วนพระองค์ได้อย่างไร? ตามความเห็นกระหม่อม จับกุมเขาแล้วสอบสวนอย่างเข้มงวดเสีย ดูว่าเป็นปีศาจตนใดมาจากที่ไหน!"
จางเสวียนฟังคำนี้แล้วทนไม่ไหว
"เจ้านั่นแหละคนประหลาด ทั้งครอบครัวเจ้าก็เป็นคนประหลาด" เขาเบ้ปาก "ตัวจริงยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ มีแต่พวกเจ้าสองคนพร่ำไม่หยุด คิดว่าตัวเองเด่นนักหรือ?"
"เจ้า—!"
หลี่ซื่อหมินไม่ได้กล่าวอะไร เพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาจับจ้องจางเสวียน ราวกับกำลังพินิจสิ่งของน่าสนใจชิ้นหนึ่งซึ่งไม่ทราบที่มา ผ่านไปครู่หนึ่งมุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเรียบ ๆ ว่า
"เรามีเหตุผลใดให้เชื่อเจ้า?"
จางเสวียนยิ้ม พลางยกมือชี้ไปยังทหารองครักษ์หลายคนที่ยังพยุงกันอยู่ตรงริมกำแพง
"ฝ่าบาท เมื่อครู่อาตมาใช้ฝ่ามือเดียวขับไล่คนทั้งสี่ไปได้โดยไม่เปลืองแรงแม้แต่น้อย ไม่มีใครบาดเจ็บ มีเพียงแผลถลอกภายนอกเท่านั้น นอนพักสักครู่ก็ลุกขึ้นได้แล้ว หากอาตมาคิดร้ายต่อฝ่าบาทจริง ตอนนี้ก็ลงมือได้เลย ไม่จำเป็นต้องเปลืองความคิดหาทางไล่คนออกไป"
คำพูดนี้ตรงไปตรงมา ทั้งยังแฝงความโอหังอยู่บ้าง
แต่หลังหลี่ซื่อหมินได้ยินกลับไม่ได้กริ้ว ตรงกันข้าม เขาพยักหน้าเบา ๆ ราวกับเห็นด้วยกับเหตุผลนี้
เขาโบกมือเป็นสัญญาณให้ฉางซุนอู๋จี้ไม่ต้องเกลี้ยกล่อมอีก "คนผู้นี้พูดมีเหตุผล หากคิดร้ายจริง เมื่อครู่คงไม่เพียงขับไล่ทหารองครักษ์เท่านั้น"
"ฝ่าบาท!" ฉางซุนอู๋จี้ร้อนใจ
"เราตัดสินใจแล้ว" น้ำเสียงของหลี่ซื่อหมินเรียบเฉย ทว่าแฝงแรงกดดันที่ไม่อาจคัดค้านได้ เขาหันไปโบกมือให้ขันทีด้านหลัง "พวกเจ้าถอยออกไปให้หมด"
เหล่าขันทีราวกับได้รับอภัยโทษ ต่างก้มหน้าแล้วรีบออกจากท้องพระโรง
แต่หลี่ซื่อหมินไม่ได้ให้ขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ในท้องพระโรงออกไปด้วย สายตาของเขากวาดมองทุกคนรอบหนึ่ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า
"เรารู้ว่าพวกเจ้ากังวลเรื่องใด แม้คนผู้นี้จะพูดจาเหลวไหลไปบ้าง แต่ก็มิได้ดูคลุ้มคลั่งไร้เหตุผล เมื่อเขาต้องการสนทนากับเราเป็นการส่วนตัว เราก็จะสนทนากับเขา แต่—"
เขาหยุดชะงัก สายตาเลื่อนไปยังฉินฉยง อวี้ฉือจิ้งเต๋อ หลี่จิ้ง ฉางซุนอู๋จี้ และโหวจวินจี น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
"คนทั้งหลายที่อยู่ในท้องพระโรงล้วนเป็นผู้ที่เราไว้วางใจที่สุด หลายปีมานี้ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับเราทั้งเหนือใต้ ผ่านความเป็นความตายด้วยกัน แผ่นดินของเรามีความดีความชอบของพวกเขาครึ่งหนึ่ง ไม่มีเรื่องใดที่เราต้องปิดบังพวกเขา"
ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ ฉินฉยงก็ชะงักงัน
อวี้ฉือจิ้งเต๋อก็ชะงักงันเช่นกัน
แม้หลี่จิ้งจะยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน แต่ใต้เปลือกตาที่หลุบลงเล็กน้อยกลับมีอารมณ์พลุ่งพล่านอยู่ชัดเจน
จางเสวียนมองเห็นทุกอย่างจากด้านข้าง ในใจส่งเสียงจิ๊จ๊ะ
ความสามารถในการซื้อใจคนของหลี่ซื่อหมินช่างยอดเยี่ยมถึงขีดสุดจริง ๆ
เพียงประโยคเดียวก็ทำให้เหล่าแม่ทัพผู้ห้าวหาญกลุ่มนี้ตาร้อนผ่าว ไม่แปลกที่เขาจะเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ และนี่ไม่ใช่การเสแสร้ง—เขามองพี่น้องร่วมรบเหล่านี้เป็นพวกเดียวกันอย่างแท้จริง ความจริงใจเช่นนี้เองคือภาวะผู้นำที่ทรงอานุภาพที่สุด
แม้จะชื่นชม แต่จางเสวียนก็ยังมีแผนของตน
ยิ่งมีคนรู้เรื่องที่เขาจะพูดน้อยเท่าไรก็ยิ่งดี โดยเฉพาะเรื่องถัดไป—เขาต้องหาทางคลี่คลายเรื่อง ‘ขุนนางใหญ่เจ้าเล่ห์’ กับ ‘กบฏคิดแข็งเมือง’ ให้ได้ ตราบใดที่สองคนนี้ยังอยู่ เรื่องนี้ก็ไม่มีทางคลี่คลาย
"ฝ่าบาท" จางเสวียนประสานมือคารวะอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงสงบนิ่ง "ฝ่าบาททรงไว้วางใจเหล่าขุนนาง มิตรภาพระหว่างนายกับขุนนางเช่นนี้ อาตมานับถือยิ่งนัก เพียงแต่เรื่องที่อาตมาจะกล่าวต่อจากนี้ไม่เหมาะให้ผู้คนมากมายล่วงรู้ หากฝ่าบาทยืนกรานจะให้มีคนอยู่ด้วย อาตมาขอบังอาจทูลขอ—จะทรงเหลือเพียงแม่ทัพฉิน แม่ทัพอวี้ฉือ และแม่ทัพหลี่สามท่านได้หรือไม่?"
เขาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนยกมือชี้ไปยังอีกสองคน
"ส่วนใต้เท้าทั้งสอง ขอเชิญหลีกไปก่อน"
สีหน้าฉางซุนอู๋จี้พลันย่ำแย่อย่างยิ่ง
เรื่องคำว่า ‘ขุนนางใหญ่เจ้าเล่ห์’ ที่พูดเมื่อครู่ยังไม่ได้สะสาง ตอนนี้ยังเอ่ยชื่อเขาต่อหน้าฝ่าบาท แล้วขอให้เขาออกไปอีก—นี่เท่ากับเอาศักดิ์ศรีของเขา ผู้ดำรงตำแหน่งซือถูและกั๋วกงแห่งฉี ไปถูไถกับพื้นอิฐเขียวชัด ๆ
เขาจ้องจางเสวียนด้วยแววตาเย็นยะเยือกถึงกระดูก กล้ามเนื้อมุมปากกระตุกเล็กน้อย คล้ายกำลังใช้ความอดกลั้นทั้งหมดสะกดความโกรธไว้
ส่วนโหวจวินจียิ่งไม่ต้องพูดถึง นิ้วมือที่กำด้ามกระบี่เกร็งจนข้อนิ้วขาวซีด ทั้งร่างประหนึ่งภูเขาไฟที่ใกล้ปะทุ สายตาที่มองจางเสวียนแทบอยากสับเขาเป็นชิ้น ๆ หากหลี่ซื่อหมินไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้า และหากไม่รู้ว่าตนสู้จางเสวียนไม่ได้ เขาคงชักกระบี่พุ่งเข้าไปแล้ว
หลี่ซื่อหมินมองจางเสวียน แล้วมองสีหน้าซีดเขียวของฉางซุนอู๋จี้กับโหวจวินจี ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พยักหน้า
"เอาเถิด ฝู่จี จวินจี พวกเจ้าออกไปก่อน"
ฉางซุนอู๋จี้สูดหายใจลึก ประสานมือคารวะ "พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอตัว"
โหวจวินจีกัดฟัน แล้วคารวะขอตัวตามไป ตอนหันหลัง เขาถลึงตาใส่จางเสวียนอย่างดุดัน ความหมายที่แฝงในแววตานั้นชัดเจนยิ่ง หากสู้เจ้าไม่ได้ ข้าคงฆ่าเจ้าไปนานแล้ว
จางเสวียนไม่ใส่ใจสายตาสังหารทั้งสองคู่แม้แต่น้อย ยังโบกมือให้แผ่นหลังของทั้งคู่ ท่าทางสนิทสนมราวกับกำลังส่งสหายเก่าออกจากประตู
ประตูท้องพระโรงปิดลงอีกครั้ง
ภายในท้องพระโรงเหลือเพียงหลี่ซื่อหมิน ฉินฉยง อวี้ฉือจิ้งเต๋อ และหลี่จิ้งสี่คน
ฉินฉยงกับอวี้ฉือจิ้งเต๋อยืนอยู่ด้านหลังหลี่ซื่อหมินคนละข้าง แม้ไม่พูดอะไร แต่ตำแหน่งที่ยืนก็กลายเป็นปราการล่องหนแล้ว ส่วนหลี่จิ้งยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย กอดอกพลางมองจางเสวียนด้วยแววตาประหนึ่ง ‘ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะพูดอะไรให้เป็นเรื่องเป็นราวได้’
หลี่ซื่อหมินยืนไพล่หลัง มองเขาอย่างสงบนิ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นว่า
"ตอนนี้พูดได้แล้ว เจ้าเป็นใครกันแน่? เหตุใดจึงเรียกซูเป่ากับจิ้งเต๋อว่าเทพทวารบาล เรียกเย่าซือว่าท้าวสวรรค์? ที่เจ้าบอกว่าฝู่จีเป็น ‘ขุนนางใหญ่เจ้าเล่ห์’ และจวินจีเป็น ‘กบฏคิดแข็งเมือง’ หมายความว่าอย่างไร?"
จางเสวียนสูดหายใจลึก
จากนั้นจึงประสานมือคารวะ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง ประโยคที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นเบิกตาค้าง
"ฝ่าบาท หากอาตมาพูดออกไป พระองค์อาจไม่ทรงเชื่อ—อาตมามาจากอีกหนึ่งพันกว่าปีข้างหน้า"
ภายในท้องพระโรงเงียบกริบ
คิ้วของฉินฉยงขมวดแน่น อวี้ฉือจิ้งเต๋ออ้าปาก สีหน้าราวกับสงสัยว่าหูของตนมีปัญหา ส่วนหลี่จิ้งยังคงกอดอกท่าเดิม แต่แววตาคมกริบขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
หลี่ซื่อหมินกลับไม่แสดงปฏิกิริยามากนัก เพียงเลิกคิ้วเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้เขาพูดต่อ
จางเสวียนยักไหล่ น้ำเสียงคล้ายกำลังเล่าเรื่องที่แม้เหลือเชื่อแต่เกิดขึ้นจริง
"เดิมทีอาตมาเป็นผู้บำเพ็ญเต๋า วันนี้พอดีผ่านทัณฑ์สวรรค์และเหินสู่สวรรค์ ตามขั้นตอนปกติ หลังเหินสู่สวรรค์ควรมุ่งหน้าไปยังแดนเซียนแห่งสวรรค์ แต่ไม่ทราบว่าเหตุใดระหว่างทางจึงเกิดความผิดพลาด อาตมาไม่ได้ถูกส่งไปยังแดนสวรรค์ กลับทะลุผ่านแม่น้ำแห่งกาลเวลา มาปรากฏที่ราชวงศ์ถังเมื่อหนึ่งพันกว่าปีก่อน"
"เมื่อครู่อาตมาเข้าใจผิดคิดว่าที่นี่คือท้องพระโรงหลิงเซียว จึงเข้าใจว่าทุกท่านเป็นเทพเซียนจากสวรรค์ เรื่องนี้ไม่ใช่การจงใจล่วงเกินจริง ๆ เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน อาตมาตั้งตัวไม่ทัน"
เขาประสานมือคารวะอีกครั้ง น้ำเสียงจริงใจ
"เมื่อครู่เสียมารยาทไป ขอฝ่าบาทและแม่ทัพทั้งสามโปรดอภัยด้วย"