มงกุฎรัตติกาล

ตอนที่ 61 มงกุฎแสงจันทร์ดำ

6 นาที· 1.5K คำ

บทที่ 61 กฎของโลกบทละครข้อสอง: ห้ามล่าสังหาร

ครึ่งชั่วโมงต่อมา คุณชายกลุ่มหนึ่งก็เดินหัวเราะหยอกล้อออกมาจากช่องทางวีไอพีไทเล่อ

“อาชิง นายเจ๋งว่ะ ดูท่าปิดเทอมฤดูร้อนนี้จะไม่ได้ซ้อมเสียเปล่า ลูกเมื่อกี้โคตรเท่เลย หน้าเหยาจือเหล่ยซีดเป็นไก่ต้มไปแล้ว”

“ฮ่า ๆ นั่นสิ! ลูกของพี่อวี่แรงยิ่งกว่ากระสุนอีก ไม่เห็นหรือไงว่าท้ายที่สุดไอ้หมอนั่นถึงกับโยนไม้เทนนิสทิ้งเลย”

“ก็ต้องพี่อวี่ของพวกเราสิ ฟู่กู้ซิงเห็นเพื่อนตัวเองโดนยำ ยังไม่กล้าพูดสักคำ”

คำเยินยอพวกนี้เสิ่นชิงอวี่ได้ยินจนชิน เขายิ้มบาง ๆ ขี้เกียจแม้แต่จะเออออด้วยซ้ำ

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น เขาโยนไม้เทนนิสให้หนุ่มหน้าหวานที่ยืนข้าง ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา สีหน้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปส่งสายตาให้พวกเพื่อนกินเที่ยวข้างกาย คนทั้งกลุ่มเงียบกริบทันที

“พ่อ”

“……”

ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร สีหน้าเสิ่นชิงอวี่ดูหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย “ผมไม่ไป ต่อไปเรื่องของผม พ่อไม่ต้องมายุ่ง”

“……”

สีหน้าเสิ่นชิงอวี่นิ่งไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงกลับยิ่งเกียจคร้านกว่าเดิม “แล้วผมจะได้อะไร?”

“……”

ดูท่าค่าตอบแทนคงถูกใจ เขาครางรับแล้ววางสาย

หนุ่มหน้าหวานเห็นสีหน้าเสิ่นชิงอวี่ไม่ค่อยดี จึงถามอย่างระมัดระวัง “เป็นอะไรไป? ทะเลาะกับพ่ออีกแล้วเหรอ?”

เสิ่นชิงอวี่ส่ายหน้า คิ้วขมวดจนแทบจะผูกเป็นปม “ปิดเทอมฤดูร้อนนี้อดเที่ยวแล้ว ฉันต้องไปสวนเสิ่น”

ไม่ได้พูดเกินจริงเลย ในประเทศเอส การมีอยู่ของสวนเสิ่นก็เหมือนกับพระราชวังจงถงในประเทศเอส เป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจอย่างแท้จริง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป