บทที่ 61 กฎของโลกบทละครข้อสอง: ห้ามล่าสังหาร
ครึ่งชั่วโมงต่อมา คุณชายกลุ่มหนึ่งก็เดินหัวเราะหยอกล้อออกมาจากช่องทางวีไอพีไทเล่อ
“อาชิง นายเจ๋งว่ะ ดูท่าปิดเทอมฤดูร้อนนี้จะไม่ได้ซ้อมเสียเปล่า ลูกเมื่อกี้โคตรเท่เลย หน้าเหยาจือเหล่ยซีดเป็นไก่ต้มไปแล้ว”
“ฮ่า ๆ นั่นสิ! ลูกของพี่อวี่แรงยิ่งกว่ากระสุนอีก ไม่เห็นหรือไงว่าท้ายที่สุดไอ้หมอนั่นถึงกับโยนไม้เทนนิสทิ้งเลย”
“ก็ต้องพี่อวี่ของพวกเราสิ ฟู่กู้ซิงเห็นเพื่อนตัวเองโดนยำ ยังไม่กล้าพูดสักคำ”
คำเยินยอพวกนี้เสิ่นชิงอวี่ได้ยินจนชิน เขายิ้มบาง ๆ ขี้เกียจแม้แต่จะเออออด้วยซ้ำ
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น เขาโยนไม้เทนนิสให้หนุ่มหน้าหวานที่ยืนข้าง ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา สีหน้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปส่งสายตาให้พวกเพื่อนกินเที่ยวข้างกาย คนทั้งกลุ่มเงียบกริบทันที
“พ่อ”
“……”
ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร สีหน้าเสิ่นชิงอวี่ดูหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย “ผมไม่ไป ต่อไปเรื่องของผม พ่อไม่ต้องมายุ่ง”
“……”
สีหน้าเสิ่นชิงอวี่นิ่งไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงกลับยิ่งเกียจคร้านกว่าเดิม “แล้วผมจะได้อะไร?”
“……”
ดูท่าค่าตอบแทนคงถูกใจ เขาครางรับแล้ววางสาย
หนุ่มหน้าหวานเห็นสีหน้าเสิ่นชิงอวี่ไม่ค่อยดี จึงถามอย่างระมัดระวัง “เป็นอะไรไป? ทะเลาะกับพ่ออีกแล้วเหรอ?”
เสิ่นชิงอวี่ส่ายหน้า คิ้วขมวดจนแทบจะผูกเป็นปม “ปิดเทอมฤดูร้อนนี้อดเที่ยวแล้ว ฉันต้องไปสวนเสิ่น”
ไม่ได้พูดเกินจริงเลย ในประเทศเอส การมีอยู่ของสวนเสิ่นก็เหมือนกับพระราชวังจงถงในประเทศเอส เป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจอย่างแท้จริง