บทที่ 60 เสิ่นชิงอวี่
สุดท้ายเสิ่นจวงก็ตัดสินใจว่า อีก 3 วันข้างหน้า เสิ่นร่าง บุตรชายคนที่สี่ จะไปส่งเจียงฮวาซานกับฟู่สุยเอ๋อร์ที่เซียงอิงด้วยตัวเอง
วันนี้วุ่นวายกันมาทั้งวัน เสิ่นจวงเองก็เหนื่อยแล้ว เขากำชับเรื่องต่าง ๆ สั้น ๆ ก่อนพาเสิ่นกุยหลิงกลับไปพักผ่อน เมื่อเห็นว่าฟ้ามืดมากแล้ว ทั้งยังเดินทางผ่านเส้นทางภูเขาตอนกลางคืนไม่สะดวก จึงสั่งให้ทุกคนพักค้างคืนที่นี่
พอผู้เฒ่าจากไป คนตระกูลเสิ่นก็ทยอยแยกย้ายกันไป เสิ่นเชียนมีเส้นทางรับราชการไม่ราบรื่น แถมสภาพจิตใจก็ไม่ดีนัก เขาทักทายทุกคนสองสามคำ ก่อนกลับไปพักผ่อน
เสิ่นหยวนยังคงครุ่นคิดว่าสายตาที่ผู้เฒ่ามองเมื่อครู่หมายความว่าอย่างไร เสิ่นเอ๋อเดินเข้ามาตบไหล่เขาเบา ๆ «พี่รอง เห็นหรือเปล่า?»
เสิ่นหยวนถอดแว่นออก นวดตรงหว่างคิ้ว «เห็นอะไร?»
เสิ่นเอ๋อมองเขาอย่างตำหนิ «พี่รอง! ที่ฉันพูดกับพี่ พี่ไม่เคยเก็บไปคิดเลยหรือไง? เมื่อกี้พี่ดูไม่ออกหรือว่า คุณปู่ปฏิบัติต่ออาหลิงเปลี่ยนไปชัด ๆ? เพราะอย่างนี้ไง เด็กถึงต้องเลี้ยงไว้ใกล้ตัวถึงจะสนิท พี่อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน ถ้าถึงตอนนั้นแล้วค่อยมาเสียใจ ก็ไม่ทันแล้วนะ»
ปลายนิ้วของเสิ่นหยวนชะงักไปเล็กน้อย เขาสวมแว่นกลับอย่างไม่แสดงอาการ «พอเถอะ เรื่องนี้ไม่ต้องให้เธอมาห่วง»
«นี่!» เสิ่นเอ๋อยังอยากพูดต่อ แต่เซียวฉี่คว้าแขนเธอไว้แล้วส่ายหน้าให้เงียบ ๆ
เสิ่นเช่อกับเสิ่นร่างออกจากโถงใหญ่แล้วมุ่งหน้าไปทางเรือนตง เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ อย่างไรก็ต้องไปดูสักหน่อยถึงจะสบายใจ
*
อีกด้านหนึ่ง หลังจากเสิ่นจือส่งเสิ่นกุยหลิงกลับมาที่เรือนจู๋ จ้าวผิงก็เดินเข้ามาหา
เสิ่นกุยหลิงเห็นเขาอึกอักเหมือนมีอะไรจะพูดก็เข้าใจได้ทันที จึงถามด้วยสายตาอ่อนโยน «มีอะไรหรือ?»