บทที่ 9 พ่อกับลูกสาวขัดแย้งกัน
นังตัวดีที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ใช้เงินผลาญทรัพย์ไปวัน ๆ!
เสิ่นจวงรู้สึกปวดหัว “โตขนาดนี้แล้ว ทำไมยังพูดอะไรเหมือนเด็ก ๆ อีก? เรื่องระหว่างแกกับเจียหมิงไม่ได้มีแค่เรื่องของพวกแกสองคน แต่ยังเกี่ยวพันกับตระกูลเสิ่นและตระกูลฟู่ด้วย อีกอย่าง ถ้าหย่ากันแล้วสุยเอ๋อร์จะทำยังไง?”
เมื่อพูดถึงลูกสาว แววตาเด็ดเดี่ยวของเสิ่นเจียวก็ยิ่งแน่วแน่ขึ้น “สุยเอ๋อร์เป็นลูกสาวของฉัน ยังไงก็ต้องอยู่กับฉัน!”
เสิ่นจวงใช้นิ้วเคาะโต๊ะชาจื่อถานเบา ๆ “ยิ่งพูดก็ยิ่งเหลวไหล! แกคิดว่าตระกูลฟู่มีฐานะอย่างไร? พวกเขาจะยอมให้แกพาสุยเอ๋อร์ไปหรือ?”
เสิ่นเจียวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองชายชรา “ต่อให้พวกเขาเก่งกาจแค่ไหน ก็ยังไม่เก่งเท่าพ่อหรอกค่ะ พ่อ ช่วยฉันแย่งสุยเอ๋อร์กลับมาเถอะ”
“...” ชายชราถลึงตามองลูกสาวอกตัญญูอย่างไม่สบอารมณ์ “สุยเอ๋อร์แซ่ฟู่ ถ้านับตามความสัมพันธ์ ฉันที่เป็นตาของแกยังไม่สนิทเท่าปู่ของเด็กเลย ถ้าฉันแย่งตัวกลับมา คนข้างนอกจะนินทาฉันว่ายังไง?”
เสิ่นเจียวกลอกตา “ขอแค่พ่อยอม พรุ่งนี้ฉันก็ให้สุยเอ๋อร์เปลี่ยนมาแซ่เสิ่นเสียเลย อีกอย่าง พ่อยังกลัวคนอื่นนินทาอีกหรือ? ใครนินทาก็จับโยนลงอ่าวหนานสุ่ยให้ปลาแทะ ดูสิว่าจะยังกล้าพูดมากอีกไหม!”