บทที่ 8 เสิ่นเจียว
พอออกจากสวนชิ่น เจียงฮวาซานก็จมอยู่กับความคิดทันที พอถึงใต้ระเบียง เธอไม่แม้แต่จะทักทายใคร แล้วเดินตรงเข้าไปในทางเดินมีหลังคา
ท่าทีเย็นชาของเธอช่างแตกต่างจากตอนอยู่ในห้องโถงดอกไม้เมื่อครู่นี้อย่างเห็นได้ชัด
เสิ่นจือไม่ได้พูดอะไร เอาแต่มองตามเจียงฮวาซาน
วันนี้คุณหนูเจียงแสดงท่าทีผิดคาดจริง ๆ หากทำไปตามความคิดของตัวเองก็คงไม่เป็นไร แต่ถ้ามีใครจงใจยุยง...
แววตาของเสิ่นจือหม่นลง เด็กอายุยังน้อยแต่กลับคิดซับซ้อนขนาดนี้ ไม่ใช่เรื่องดีเลย
ขณะที่เสิ่นจือกำลังเพ่งมองแผ่นหลังของเจียงฮวาซานและครุ่นคิด เธอก็หยุดกะทันหัน ก่อนที่เสิ่นจือจะทันตั้งตัว ร่างนั้นก็พุ่งชนเสากลมไม้จื่อถานในทางเดินมีหลังคาอย่างแรง!
“!” คิ้วของเสิ่นจือกระตุก สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาไม่มีเวลาคิดอีกแล้ว รีบวิ่งเข้าไปใต้ระเบียง
“คุณหนูเจียง!”
เจียงฮวาซานไม่ได้คิดสั้น เธอแค่อยากพิสูจน์ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้เป็นเพียงฝันหนานเคอหนึ่งคราหรือเปล่า ถ้าใช่ เธอก็ได้เจอคุณปู่แล้ว เธอต้องกลับไป จะปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับฝันนี้ไม่ได้
แต่ถ้าไม่ใช่...
“คุณหนูเจียง!” เสิ่นจือประคองเธอให้นั่งลง สีหน้าทั้งร้อนใจทั้งโมโห “ทำอะไรของคุณน่ะ เรื่องแบบนี้เอามาล้อเล่นไม่ได้นะ!”
“ซี๊ด...” แม้การชนเมื่อครู่จะไม่ถึงกับทำให้ตาย แต่เธอก็ออกแรงเต็มที่อยู่ดี
เจียงฮวาซานกุมหัวที่ปูดโนขึ้นมา ดวงตาหรี่ลง เธอไม่ได้กลับไป!