บทที่ 10 มองความจริงให้ชัด
เดือนกรกฎาคม บัวในสระแผ่ใบบานเขียวขจี ปลาคาร์ปหางทองแหวกว่ายไล่หยอกกันอยู่ในน้ำ ทุกมุมของสวนเสิ่นในช่วงเวลานี้ล้วนสงบงดงาม ราวกับกาลเวลาหยุดนิ่ง
ภายในศาลาริมน้ำ เจียงฮวาซานมีปูดบวมแดงลูกใหญ่ปูดอยู่กลางหน้าผาก บนใบหน้าอ่อนเยาว์ปรากฏความเคร่งขรึมที่ไม่สมกับวัย
เมื่อครู่ ในจังหวะที่เธอชนเสา หนังสือบทละครเล่มนั้นก็ปรากฏขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน
ไม่มีปี่มีขลุ่ย!
“ชูหลิง?”
“บทละครบ้าบออะไรกัน?!”
ตั้งแต่เมื่อครู่จนถึงตอนนี้ เธอพยายามติดต่อชูหลิงมาตลอด แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับเลย
หนังสือบทละครไม่ใช่ว่าเธอฉีกทิ้งไปแล้วหรือ? ทำไมถึงโผล่มาได้อีกล่ะ?
หรือว่าเธอกลับมาในอดีตจริง ๆ?
แววตาของเจียงฮวาซานเผยความยินดีขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เธอเหม่อมองฝ่ามือที่เล็กลงของตัวเอง เลือดทั่วร่างกำลังเดือดพล่าน