บทที่ 54 ระเบิดความลับ!
“!” ฟู่สุยเอ๋อร์ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง ถึงกับลืมร้องไห้ไปเลย
“อะไรน่ะ!” ฟู่เจียหมิงเกือบหัวใจวาย
เสิ่นจวงก็ตกใจไม่น้อย จนกระทั่งเห็นเต่าสีชมพูข้างตัวเด็กสาว เขาถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก “เสี่ยวฮวาเอ๋อร์?”
เจียงฮวาซานเงยหน้าขึ้น ใบหน้างดงามเปี่ยมเสน่ห์ดูคล้ายกำลังจะร้องไห้
เสิ่นจวงรีบเดินเข้าไปหา ย่อตัวลงสำรวจดู “อยู่ดี ๆ ทำไมถึงไปหลบอยู่ในตู้ล่ะ อึดอัดแย่เลยสิ?”
พอเห็นว่าเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ใบหน้าซีดเผือดของฟู่หลิ่งหนานก็กลับมามีสีเลือด เขากำลังจะพูดโน้มน้าวต่อ แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าจึงชะงักไปเล็กน้อย
เมื่อกี้พวกเขาคงไม่ได้พูดอะไรเกินเลยไปหรอกนะ?
ฟู่หลิ่งหนานทบทวนอย่างละเอียดอีกรอบ ยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่ได้เผลอพูดอะไรหลุดปาก ถึงได้แอบผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่เขารอบคอบ ไม่อย่างนั้นคงพลาดท่าเพราะเรื่องเล็กน้อยเสียแล้ว
ขณะที่เขากำลังแอบกระหยิ่มใจ เจียงฮวาซานก็คว้ามือเสิ่นจวงไว้แน่น ราวกับจับฟางเส้นสุดท้ายอย่างร้อนรน “คุณปู่ หนูไม่รู้อะไรเลย หนูไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น...”
หนังตาฟู่หลิ่งหนานกระตุก สายตาคมกริบตวัดไปทางเจียงฮวาซาน ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เขาก็สังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา
เสิ่นกุยหลิงเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าฟู่หลิ่งหนานครู่หนึ่ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจือแววสนใจ