บทที่ 53 ชู่! กำแพงมีหู
“พ่อ”
เสิ่นเจียวฝืนกลั้นน้ำตา จูงมือฟู่สุยเอ๋อร์เดินเข้าห้องโถงใหญ่อย่างสงบนิ่ง
เสียงเรียกนั้นทำลายความเงียบอันชวนขนลุกลง
ฟู่หลิ่งหนานปรับสีหน้าเล็กน้อย ก่อนเหลือบมองฟู่เจียหมิงอย่างแนบเนียน ฟู่เจียหมิงเข้าใจความหมาย จึงแสร้งมองเสิ่นเจียวด้วยแววตาลึกซึ้ง ทว่าเสิ่นเจียวเห็นแล้วคลื่นไส้ จึงเมินเขาเสีย
“...” ฟู่เจียหมิงขุ่นเคืองอยู่ในใจ แต่ก็หันไปมองฟู่สุยเอ๋อร์ด้วยสีหน้าเปี่ยมเมตตา “เอ๋อร์เอ๋อร์ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? พ่อได้ยินว่าหนูหายไปก็แทบเป็นห่วงจนตาย รีบมาหาพ่อ ให้พ่อดูหน่อย”
ฟู่สุยเอ๋อร์หลุบตา จูงมือเสิ่นเจียวหลบไปด้านหลัง
รอยยิ้มของฟู่เจียหมิงชะงักไปเล็กน้อย “เป็นอะไรไป?”
ฟู่หลิ่งหนานเองก็สังเกตเห็นว่าอารมณ์ของฟู่สุยเอ๋อร์ไม่ปกติ จึงยิ้มพลางกวักมือเรียก “สุยเอ๋อร์ มานี่! มาหาปู่สิ”
ฟู่สุยเอ๋อร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจับมือเสิ่นเจียวแล้วส่ายหน้า “คุณปู่ หนูขออยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนคุณแม่ค่ะ”
เสิ่นเจียวชะงักไปเล็กน้อย ทั้งประหลาดใจและยินดีที่ฟู่สุยเอ๋อร์ปกป้องเธอ
ตั้งแต่เด็กคนนี้รู้ความ ก็ไม่ชอบคำสั่งสอนของเธอมาโดยตลอด ก่อนวันนี้เสิ่นเจียวจึงคิดมาตลอดว่า เมื่อเทียบกับแม่เข้มงวดอย่างเธอแล้ว ฟู่สุยเอ๋อร์คงชอบคุณปู่กับพ่อที่ตามใจทุกเรื่องมากกว่า
ฟู่เจียหมิงขมวดคิ้ว ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน “สุยเอ๋อร์ เมื่อวานหนูยังจับมือพ่อแล้วบอกว่าไม่อยากไปเซียงอิงอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้คุณปู่กับพ่อมารับหนูกลับตระกูลฟู่แล้ว หนูไม่ดีใจเหรอ?”
เสิ่นเจียวหัวเราะเย็นชา ก่อนซ่อนฟู่สุยเอ๋อร์ไว้ด้านหลังตัวเองอย่างมิดชิด “ฟู่เจียหมิง ฉันเตือนคุณไว้ก่อนนะ สุยเอ๋อร์เป็นลูกสาวของฉัน เธอจะไม่กลับไปตระกูลฟู่กับคุณ”
“...” สีหน้าฟู่เจียหมิงมืดครึ้มลง เขามองเสิ่นเจียวอย่างไร้อารมณ์ “อาเจียว เรื่องของเราสองคนอย่าลากเด็กเข้ามาเกี่ยวด้วยเลย ทำแบบนี้เอ๋อร์เอ๋อร์จะเจ็บปวดมากนะ คุณอยากให้เอ๋อร์เอ๋อร์ไม่มีพ่อหรือไม่มีแม่จริง ๆ เหรอ?”