บทที่ 55 ทางเลือกของฟู่สุยเอ๋อร์
คำพูดนั้นราวกับระเบิดน้ำลึกที่ทำให้ทุกคนมีสีหน้าควบคุมไม่อยู่ แม้แต่เสิ่นกุยหลิงยังชะงักไปหลายวินาที ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสีหน้าตกตะลึง
เสิ่นจวงมีสีหน้าเคร่งขรึม สายตาที่มองฟู่หลิ่งหนานแฝงกระแสคลื่นบางอย่าง
ฟู่หลิ่งหนานเองก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “คุณเสิ่น คุณคงไม่เชื่อหรอก...”
“ทำไมฉันถึงจะไม่เชื่อล่ะ?” เสิ่นจวงย้อนถาม “เธอก็แค่เด็กคนหนึ่ง ถ้าไม่ได้ยินพวกคุณวางแผนกันกับหู ต่อให้ให้เธอแต่งเรื่องขึ้นมา เธอก็แต่งเรื่องโกหกแบบนี้ไม่ได้หรอก”
“คุณเสิ่น!” ฟู่หลิ่งหนานกำลังจะอธิบาย แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ แววตาพลันไหววูบ สีหน้าไม่เป็นมิตร “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้! พลาดไปเพียงก้าวเดียว วันนี้ฟู่หลิ่งหนานอย่างผมสู้คนอื่นไม่ได้ ยอมรับว่าตัวเองด้อยกว่า ขอตัวก่อน”
“พ่อ!” ฟู่เจียหมิงกอดขาข้างหนึ่งไว้ มองคนตระกูลเสิ่นอย่างไม่ยอมแพ้
ฟู่หลิ่งหนานโกรธจนกล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก เขาสะบัดมือฟู่เจียหมิงออกอย่างแรง พอหันกลับมาก็เห็นฟู่สุยเอ๋อร์ยืนอยู่หลังเสิ่นเจียว ฝีเท้าของเขาชะงัก สายตาซับซ้อน “เอ๋อร์เอ๋อร์ กลับบ้านกับปู่เถอะ ลืมแล้วเหรอว่าปู่เคยบอกอะไร บ้านตระกูลฟู่ต่างหากที่เป็นบ้านของหนู”
ดวงตาของฟู่สุยเอ๋อร์แดงบวมจากการร้องไห้ ดูราวกับลูกหมาที่ถูกทอดทิ้ง
เธอไม่รู้ว่าควรเลือกอย่างไร
เธอก็ไม่อยากเลือกด้วย
เธอไม่รู้เรื่องแผนร้ายหรือแผนซ้อนแผนอะไรทั้งนั้น รู้แค่ว่าอยากให้แม่ พ่อ ปู่ และตาอยู่กันดี ๆ และอยู่เป็นเพื่อนเธอทุกคน