บทที่ 44 ยาสูตรพิเศษ
“คุณปู่ บ๊ายบาย~ พรุ่งนี้เจอกันนะคะ”
พอกลับถึงสวนชิ่น เจียงฮวาซานก็อารมณ์ดีสุด ๆ พอทักทายเสิ่นจวงเสร็จก็วิ่งปรู๊ดกลับห้องตัวเองไปทันที
เสิ่นจวงมองตามแผ่นหลังที่กระโดดโลดเต้นของเธออย่างไม่เข้าใจ ก่อนหันไปถามเสิ่นจือ “ทำไมเธอถึงชอบกระโดดโลดเต้นอยู่เรื่อยเลย?”
เสิ่นจือตอบ “เด็ก ๆ ก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้นครับ คุณหนูเจียงยังร่าเริงกว่าเด็กทั่วไปเสียอีก”
เสิ่นจวงพยักหน้า “ดูท่าการนัดพบเพื่อกระชับความสัมพันธ์แบบนี้จะได้ผลดี ต่อไปจัดบ่อย ๆ ก็แล้วกัน”
ก่อนแยกจากกัน ฟู่สุยเอ๋อร์พยายามทำอะไรหลายอย่างเพื่อเรียกความสนใจ สายตาแทบจะเกาะติดอยู่กับเจียงฮวาซาน แต่เจียงฮวาซานกลับไม่มองเธอเลยตั้งแต่ต้นจนจบ สุดท้ายฟู่สุยเอ๋อร์ก็กลับเรือนตงไปด้วยความขุ่นเคือง
เสิ่นจือยิ้มพลางเออออตาม “เมื่อกี้สุยเอ๋อร์ยังฝากผมมาบอกคุณหนูเจียงด้วยว่า ต่อไปจะไม่ยุ่งกับเธออีกแล้ว”
คำพูดแบบเด็ก ๆ อย่างนี้ ส่วนใหญ่หมายความตรงกันข้าม เสิ่นจวงได้ยินแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ “เด็กคนนี้นี่ คิดอะไรไม่ซับซ้อน ถ้าคอยชี้แนะดี ๆ...” จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าพลันหม่นลง “ทางตระกูลฟู่ยังไม่มีข่าวอีกเหรอ?”
สีหน้าเสิ่นจือเปลี่ยนไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางลง “คาดว่าพอข่าวพรุ่งนี้ออกมา พวกเขาก็คงเคลื่อนไหวครับ”