บทที่ 43 อาการแพ้
ราตรีพร่างพราวด้วยแสงดาว แสงจันทร์โปรยลงบนสะพานไม้ราวกับเกล็ดน้ำค้างสีขาว หยาดน้ำในลำธารสะท้อนกองไฟริมฝั่ง สายลมยามต้นฤดูร้อนพัดมาจากเทือกเขาไกลโพ้น หอบกลิ่นหญ้าสดอันเป็นเอกลักษณ์ของฤดูร้อนมาแตะปลายจมูก
กุ้งที่เสิ่นกุยหลิงย่างนั้นสดหวานและอร่อยมาก เจียงฮวาซานกับฟู่สุยเอ๋อร์ต่างได้ก้ามกุ้งตัวใหญ่กว่าหน้าคนมาคนละก้าม
เดิมทีฟู่สุยเอ๋อร์ยังงอนตุ๊บป่อง ไม่ยอมกิน แต่สุดท้ายก็ทนกลิ่นหอมของอาหารไม่ไหว จึงหยิบมีดกับส้อมขึ้นมา เพื่อป้องกันไม่ให้ทุกคนหัวเราะเยาะ เธอถึงกับชี้ก้ามกุ้งพร้อมอธิบายอย่างจริงจัง
“กุ้งตัวนี้ฉันเป็นคนหาเอง ฉันมีความดีความชอบมากที่สุด”
เสิ่นจวงหัวเราะร่า ลูบศีรษะฟู่สุยเอ๋อร์ “คุณปู่เห็นแล้ว ตอนนั้นหลุมโคลนใหญ่ขนาดนั้น หนูก็กระโดดลงไปทันที กล้าหาญมาก”
“ก็แน่นอนอยู่แล้ว” ฟู่สุยเอ๋อร์เชิดหน้า แต่สายตากลับเหลือบไปมองเจียงฮวาซานที่อยู่ข้าง ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
ขณะนี้เจียงฮวาซานกำลังเอนกายบนเก้าอี้ไม้ไผ่ ถาดอาหารวางอยู่ในมือ ดวงตาเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืน หากไม่ได้ประสบพบเจอด้วยตัวเอง ใครจะเชื่อว่าค่ำคืนงดงามเช่นนี้เป็นเพียงฉากหลังในเนื้อเรื่องเรื่องหนึ่งเท่านั้น
ถ้าอย่างนั้น ทุกคนที่นี่ก็เป็นแค่หุ่นเชิดในเนื้อเรื่องหรือเปล่า?
“เฮ้อ ความรู้สึกโดดเดี่ยวบ้าบอนี่” เธอถอนหายใจเบา ๆ พลางยื่นจานไปด้านข้าง “เสิ่นกุยหลิง แกะกุ้งตัวเล็กให้ฉันอีกหน่อย”
“……” เสิ่นกุยหลิงมองเปลือกกุ้งที่กองพะเนินอยู่ข้าง ๆ ก่อนยื่นเนื้อกุ้งที่เพิ่งแกะเสร็จให้เธอ “กินน้อยหน่อย ระวังจะอาหารไม่ย่อย”
นี่เป็นจานที่ห้าแล้ว ชั่วชีวิตนี้เขาไม่เคยแกะกุ้งมากมายขนาดนี้มาก่อน
เจียงฮวาซานเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ปากแนบชิดจานกระเบื้อง ดูดกุ้งเข้าปากทีละตัว ไม่ถึงหนึ่งนาทีก็กินหางกุ้งในจานจนหมดเกลี้ยง