บทที่ 45 ช่วยเหลือเจ้าตัวน่าสงสาร
พอป้าเดินออกจากห้องไป รอยยิ้มว่าง่ายของเจียงฮวาซานก็พลันหุบลง เธอดีดตัวลุกจากเตียงราวกับปลาคาร์ปกระโดด
เสิ่นกุยหลิง ไอ้หนุ่มชาเขียวเจ้าชู้เอ๊ย! ดีที่เธอเตรียมแผนสำรองไว้ ไม่อย่างนั้นคงตกหลุมพรางของเขาไปแล้ว
ในเนื้อเรื่องชาติก่อน ไม่มีฉากตกกุ้งริมลำธารในคืนนี้
หลังจากเธอกลับมาจากเซียงอิง ทิศทางของคนทั้งตระกูลเสิ่นก็เปลี่ยนไป เสิ่นกุยหลิงใช้เวลาเพียงสองเดือนสั้น ๆ ก็ครองใจคุณปู่ได้อย่างสิ้นเชิง ส่วนเสิ่นจวงเวลาพูดถึงเขาก็มักมีอยู่แค่สองคำเสมอ คือรู้ความและน่าสงสาร
เจียงฮวาซานมารู้เหตุผลเอาทีหลังจากที่ได้ยินเจียงหว่านอี้เล่า
ไอ้ชาเขียวเสิ่นกุยหลิงรู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองกินอาหารทะเลไม่ได้ แต่เพื่อไม่ให้ความตั้งใจของคุณปู่เสียเปล่า เขากลับกินกุ้งที่คุณปู่ลงมือแกะให้ในงานเลี้ยงครอบครัว พออาการแพ้กำเริบ เขาก็ทนทรมานอยู่ในห้องคนเดียวทั้งคืน หากจ้าวพ่อบ้านแห่งเรือนจู๋ไม่พบเข้าและรีบตามหมอเมิ่งมา เขาคงเกือบเอาชีวิตไม่รอด
หลังจากนั้นคุณปู่ถามเสิ่นกุยหลิงว่าทำไมไม่เรียกใคร เขาตอบว่าไม่อยากรบกวนทุกคน และไม่อยากให้คุณปู่เป็นห่วง
ให้ตายเถอะ! ตอนนั้นคุณปู่ได้ฟังแล้วแทบอยากตบหน้าตัวเองหลายฉาด ตลอดหลายคืนติดกันก็สะดุ้งตื่นกลางดึกด้วยความรู้สึกผิดไม่หยุด
ไอ้ชาเขียวเอ๊ย คิดจะใช้มุกเดิมมาหลอกเอาความเห็นใจจากคุณปู่อีกแล้ว!
ดีที่เธอไหวพริบดี ตอบสนองได้ทัน เสิ่นจือบอกว่าคุณปู่ชวนทุกคนไปตั้งแคมป์หลังเขา เธอก็ระวังไว้ก่อนว่าเสิ่นกุยหลิงจะใช้แผนเดิมอีก จึงตั้งใจให้ป้าไปเอายาแก้แพ้ชนิดพิเศษจากหมอเมิ่งมา แล้วฉวยจังหวะที่เสิ่นกุยหลิงไม่ทันสังเกต ใส่ยาลงในน้ำที่เขาดื่ม