บทที่ 50 มาเป็นเพื่อนกับสุยเอ๋อร์กันเถอะ
คนจากตระกูลฟู่มาหรือ?
แววตาของเจียงฮวาซานไหววูบ เธอหันไปมองเสิ่นจือ แล้วจึงมองเสิ่นจวง
เสิ่นกุยหลิงเองก็มีสีหน้าประหลาดใจอยู่บ้าง
เสิ่นจวงกลับยังคงสงบนิ่ง “พูดให้ชัด ใครเป็นคนลงมือกับใคร?”
เสิ่นจือตอบ “คุณหนูรองตีลูกเขยครับ ถ้าพ่อบ้านไม่คอยห้ามไว้ ป่านนี้ลูกเขยคงล้มไปกองกับพื้นแล้ว”
เสิ่นจวงยังคงไร้สีหน้า ไอ้เฒ่าตระกูลฟู่ส่งลูกชายมาที่นี่วันนี้ก็เพื่อให้ลูกชายคนเล็กได้ระบายความแค้น หากไม่มีเลือดตกยางออก แผนเรียกคะแนนสงสารของตระกูลฟู่จะเล่นต่อได้อย่างไร?
เสิ่นจือเดาใจเสิ่นจวงไม่ออกอยู่ชั่วขณะ จึงถามอย่างลำบากใจ “คุณปู่ครับ เรื่องนี้จะจัดการยังไงดี?”
เสิ่นจวงถาม “สุยเอ๋อร์ล่ะ?”
เสิ่นจือตอบ “ป้าเฝิงพาคุณหนูสุยเอ๋อร์ออกไปแล้วครับ แต่ทางนั้นเสียงดังเอะอะกันมาก เกรงว่าจะปิดไม่มิด”
คราวนี้เสิ่นจวงถึงกับขุ่นเคือง “มีแต่ตัวปัญหาทั้งนั้น เอะอะกันจนไม่รู้จักนึกถึงเด็กบ้างเลยหรือไง”
ด่าจบเขาก็กดข่มโทสะ หันไปมองเจียงฮวาซานกับเสิ่นกุยหลิง “ปู่มีธุระต้องออกไปข้างนอกสักหน่อย อาหลิง ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็ถามซานซานนะ ตกลงกันก่อน ห้ามทะเลาะกันล่ะ”