บทที่ 51 จะช่วยหรือไม่ช่วย
การหายตัวไปของฟู่สุยเอ๋อร์ทำให้สวนเสิ่นเกิดความวุ่นวายไม่น้อย เสิ่นจือนำบอดี้การ์ดออกค้นหาตามเรือนต่าง ๆ เดิมทีคิดว่าจะพบตัวเธอในไม่ช้า แต่จนฟ้ามืดก็ยังไม่มีข่าวคราว
สีหน้าของเสิ่นจวงดูไม่สู้ดีนัก แม้แต่มื้อเย็นก็ไม่ยอมกิน เพียงสั่งให้ทุกคนค้นหาต่อไป
ตลอดทั้งคืน สวนเสิ่นเปิดไฟสว่างไสว ป้า ๆ คนดูแล และบอดี้การ์ดแทบจะรื้อค้นทั่วทั้งคฤหาสน์ แต่กลับไม่พบแม้แต่เงาของเธอ
จู่ ๆ ตระกูลเสิ่นก็ทำคุณหนูหายไปคนหนึ่ง เหล่าป้า ๆ ที่ทำงานในเรือนตงต่างพากันกระวนกระวาย
เสิ่นเจียวหน้าซีดเผือด ดูท่าทางพร้อมจะล้มลงได้ทุกเมื่อ ส่วนป้าเฝิงก็ร้องไห้จนพูดไม่เป็นคำ ทั้งเสียใจและโทษตัวเองที่ดูแลเธอไม่ดี
ค่ำคืนแสนวุ่นวาย ใจคนก็พลอยว้าวุ่น
เจียงฮวาซานอุ้มเจ้าตัวน่าสงสาร ดื่มนมก่อนนอนเสร็จก็ยืดแขนบิดขี้เกียจ ปิดไฟแล้วเข้านอน
มีเพียงเธอที่รู้ว่าฟู่สุยเอ๋อร์ไม่เป็นอะไร ตอนนี้ยัยทึ่มกำลังนั่งยอง ๆ อยู่หลังต้นไม้สักต้นบนเขาด้านหลัง ปล่อยให้ยุงรุมกัด
ตามเนื้อเรื่อง พรุ่งนี้คนตระกูลฟู่ก็จะรู้ว่าฟู่สุยเอ๋อร์หายตัวไป จากนั้นฟู่หลิ่งหนาน ผู้เฒ่าตระกูลฟู่จะมาหาถึงที่ด้วยตัวเอง ส่วนฟู่สุยเอ๋อร์ก็จะทนยุงกัดไม่ไหว จึงยอมออกมาเอง เธอไม่อยากให้พ่อแม่หย่ากัน อีกทั้งยังอาศัยอำนาจหนุนหลังจากตระกูลฟู่ ทั้งขู่จะฆ่าตัวตายและอ้อนวอนให้เสิ่นเจียวยกโทษให้ฟู่เจียหมิง
ผู้เฒ่าตระกูลฟู่โหดเหี้ยมยิ่งกว่า เขาหักขาฟู่เจียหมิงต่อหน้าเสิ่นจวง พร้อมให้คำมั่นกับเสิ่นเจียวว่าจะส่งลูกนอกสมรสที่อยู่ข้างนอกไปต่างประเทศ เพื่อให้ตระกูลเสิ่นวางใจ ฟู่หลิ่งหนานถึงกับโอนทรัพย์สินทั้งหมดที่อยู่ในชื่อฟู่เจียหมิงให้ฟู่สุยเอ๋อร์ ขอแค่เธออายุครบ 18 ปีก็จะรับมรดกได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย