มงกุฎรัตติกาล

ตอนที่ 49 มงกุฎแสงจันทร์ดำ

8 นาที· 1.8K คำ

บทที่ 49 เจียงฮวาซานผู้แสนธรรมดา

เจียงฮวาซานนอนหลับสบายตลอดคืน พอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า หลังทานอาหารเช้าเสร็จก็พาเจ้าตัวน่าสงสารไปเดินเล่นในสวน

เพราะได้รับความรักจากเจ้าของคนใหม่ไม่น้อย เจ้าตัวน่าสงสารจึงพลอยได้ดีไปด้วย สวมกระโปรงสีชมพูฟูฟ่องราวกับเค้กที่ป้าจางตัดเย็บให้เป็นพิเศษ นอนอาบแดดอยู่ข้างสระน้ำ

ทันทีที่เสิ่นกุยหลิงก้าวเข้าไปในสวนชิ่น ก็เห็นร่างเตี้ยป้อมกับเต่าตัวหนึ่งนั่งโยกไปโยกมาอยู่บนเก้าอี้โยกในศาลาดอกไม้ สภาพจิตใจสบายอกสบายใจยิ่งกว่าคุณลุงเกษียณที่สวนสาธารณะเสียอีก

เจียงฮวาซานถามว่า “เจ้าตัวน่าสงสาร ร้อนหรือเปล่า? จะกางร่มให้ไหม?”

เจ้าตัวน่าสงสารยืดคอออกมา

เจียงฮวาซานรีบหยิบครีมกันแดดจากกระเป๋าคุณแม่ที่วางอยู่ข้างเก้าอี้ “แดดตอนเช้าแรงนะ ทาครีมสักหน่อยไหม?”

เสิ่นกุยหลิง “...”

เจ้าตัวน่าสงสารส่ายหน้า หดทั้งสี่ขากับหัวเข้าไปในกระดอง เจียงฮวาซานไม่พูดพร่ำทำเพลง บีบครีมออกมาขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง ถูให้เนื้อครีมซึมเข้าฝ่ามือ แล้วค่อย ๆ ทาลงบนกระดองเต่าอย่างตั้งใจ

“เด็กดี แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวแดดเผาแล้ว วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เต็มไปด้วยความรักนะ เจ้าตัวน่าสงสาร รับรู้ถึงความรักอันล้นเหลือของฉันหรือยัง?”

“...” จู่ ๆ เสิ่นกุยหลิงก็รู้สึกเหมือนลมโกรกแผ่นหลังขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ อดตัวสั่นไม่ได้

หลังทานอาหารเช้าเสร็จ คุณปู่ก็เดินออกมาจากเรือนชั้นใน พอเห็นเขาอุ้มต้นกุหลาบยืนอยู่ในศาลาดอกไม้ก็ยกมือทัก “อาหลิง มาแต่เช้าเลยเหรอ?”

เจียงฮวาซานเงยหน้าขึ้น สายตาพอดีประสานเข้ากับเสิ่นกุยหลิง เธอยังไม่ทันมีปฏิกิริยาอะไร เสิ่นกุยหลิงก็เบือนสายตาไปอย่างเรียบเฉย เปลือกตาที่เชิดขึ้นโค้งลงเล็กน้อย เผยรอยยิ้มอ่อนโยนราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ

“คุณปู่”

เจียงฮวาซานเบ้ปาก ไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย ก่อนบีบครีมกันแดดออกมาอีกหนึ่งปั๊มแล้วทาหน้าตามสบาย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป