บทที่ 49 เจียงฮวาซานผู้แสนธรรมดา
เจียงฮวาซานนอนหลับสบายตลอดคืน พอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า หลังทานอาหารเช้าเสร็จก็พาเจ้าตัวน่าสงสารไปเดินเล่นในสวน
เพราะได้รับความรักจากเจ้าของคนใหม่ไม่น้อย เจ้าตัวน่าสงสารจึงพลอยได้ดีไปด้วย สวมกระโปรงสีชมพูฟูฟ่องราวกับเค้กที่ป้าจางตัดเย็บให้เป็นพิเศษ นอนอาบแดดอยู่ข้างสระน้ำ
ทันทีที่เสิ่นกุยหลิงก้าวเข้าไปในสวนชิ่น ก็เห็นร่างเตี้ยป้อมกับเต่าตัวหนึ่งนั่งโยกไปโยกมาอยู่บนเก้าอี้โยกในศาลาดอกไม้ สภาพจิตใจสบายอกสบายใจยิ่งกว่าคุณลุงเกษียณที่สวนสาธารณะเสียอีก
เจียงฮวาซานถามว่า “เจ้าตัวน่าสงสาร ร้อนหรือเปล่า? จะกางร่มให้ไหม?”
เจ้าตัวน่าสงสารยืดคอออกมา
เจียงฮวาซานรีบหยิบครีมกันแดดจากกระเป๋าคุณแม่ที่วางอยู่ข้างเก้าอี้ “แดดตอนเช้าแรงนะ ทาครีมสักหน่อยไหม?”
เสิ่นกุยหลิง “...”
เจ้าตัวน่าสงสารส่ายหน้า หดทั้งสี่ขากับหัวเข้าไปในกระดอง เจียงฮวาซานไม่พูดพร่ำทำเพลง บีบครีมออกมาขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง ถูให้เนื้อครีมซึมเข้าฝ่ามือ แล้วค่อย ๆ ทาลงบนกระดองเต่าอย่างตั้งใจ
“เด็กดี แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวแดดเผาแล้ว วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เต็มไปด้วยความรักนะ เจ้าตัวน่าสงสาร รับรู้ถึงความรักอันล้นเหลือของฉันหรือยัง?”
“...” จู่ ๆ เสิ่นกุยหลิงก็รู้สึกเหมือนลมโกรกแผ่นหลังขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ อดตัวสั่นไม่ได้
หลังทานอาหารเช้าเสร็จ คุณปู่ก็เดินออกมาจากเรือนชั้นใน พอเห็นเขาอุ้มต้นกุหลาบยืนอยู่ในศาลาดอกไม้ก็ยกมือทัก “อาหลิง มาแต่เช้าเลยเหรอ?”
เจียงฮวาซานเงยหน้าขึ้น สายตาพอดีประสานเข้ากับเสิ่นกุยหลิง เธอยังไม่ทันมีปฏิกิริยาอะไร เสิ่นกุยหลิงก็เบือนสายตาไปอย่างเรียบเฉย เปลือกตาที่เชิดขึ้นโค้งลงเล็กน้อย เผยรอยยิ้มอ่อนโยนราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ
“คุณปู่”
เจียงฮวาซานเบ้ปาก ไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย ก่อนบีบครีมกันแดดออกมาอีกหนึ่งปั๊มแล้วทาหน้าตามสบาย