บทที่ 57 ตระกูลซู, ซูเหมี่ยว
กลางฤดูร้อนเดือนกรกฎาคม สิ่งที่อึกทึกที่สุดไม่ใช่เสียงจักจั่น แต่เป็นเสียงร้องโหยหวนของฟู่เจียหมิง
แวดวงคนดังไม่เคยมีความลับ ผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง ตระกูลผู้ดีทั่ววาฬพอร์ตก็ได้รับข่าวแล้วว่า คุณชายเล็กแห่งตระกูลฟู่ถูกคุณเสิ่นผู้เฒ่าออกคำสั่งให้หักขา แม้แต่ฟันปลอมของคุณฟู่ผู้เฒ่าก็ยังไม่รอด
เรือนบนเนินเขา บ้านตระกูลซู
ตัวบ้านผสานกลิ่นอายอเมริกันยุคศตวรรษที่ 19 เข้ากับความโอ่อ่าคลาสสิก โถงใหญ่มีโคมระย้าคริสตัลปิดทองขนาดเกือบ 3 เมตรแขวนอยู่ใต้เพดานโค้ง
ซูจิ้งหลิวสวมเสื้อคลุมสั้นแบบตะวันตก มือถือกาแฟร้อนกรุ่นไว้ถ้วยหนึ่ง
“ไอ้ฟู่หลิ่งหนานนั่น โดนตีแล้วยังไม่จำ ครั้งนี้ไปหาเรื่องตระกูลเสิ่นดี ๆ ทำไมกันนะ? ตั้งแต่เสิ่นจวงเสียลูกชายไป เขาก็แทบจะหันไปกินเจสวดมนต์ ฉันยังต้องยอมให้เขาตั้งสามส่วน แล้วตระกูลฟู่ของเขากล้าดียังไง? ยิ่งแก่ยิ่งถอยหลังจริง ๆ ถ้าฉันเสียหน้าแบบนั้น คงต้องก้าวขาอีกข้างลงโลงไปเลยดีกว่า”
คุณซูผู้เฒ่าหวีผมเสยเรียบเป็นสีขาวโพลน สวมแว่นกรอบทอง ท่าทางกระฉับกระเฉงเปี่ยมชีวิตชีวา แต่งตัวหรูหราสไตล์ผู้ดีเก่า แม้แต่ตอนด่าคนก็ยังพูดเนิบช้า แฝงความหยิ่งทะนงของชนชั้นสูงยุคเก่า
พ่อบ้านซูยิ้มมุมปาก เขาชินกับฝีปากร้ายของเจ้านายตัวเองจนต่อให้ภูเขาถล่มลงมาตรงหน้า สีหน้าก็ยังไม่เปลี่ยน
ซูจิ้งหลิวเอนพิงโซฟา ไขว่ห้างพลางถาม “เอ๊ะ? หลังจากฟู่หลิ่งหนานกลับไปแล้วทำอะไรต่อ?”
พ่อบ้านซูตอบ “คุณฟู่ผู้เฒ่าเชิญหมอกระดูกและข้อที่เก่งที่สุดในเมืองเหลียนไปที่บ้านเก่าตระกูลฟู่หมดแล้วครับ”
ซูจิ้งหลิวส่ายหน้า สีหน้าดูแคลน “ทำไปก็เสียแรง ขาที่เสิ่นจวงหักให้ ยังจะหักได้ไม่เรียบร้อยอีกหรือ?” พูดจบเขาก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา “มา! โทรหาเสิ่นจวง นัดเจอกันหน่อย”