บทที่ 56 การไถ่บาปในวัยสิบสองปี
เมื่อเด็กสามคนของตระกูลเสิ่นออกจากโถงรับแขกไปแล้ว บานประตูไม้ทั้งสี่ที่สลักลายดอกเหมย กล้วยไม้ ไผ่ และเบญจมาศก็ปิดลงอีกครั้ง
เสิ่นจวงใช้มือทั้งสองข้างเท้าไม้เท้า ค่อย ๆ เดินไปนั่ง
ฝ่ามือของฟู่เจียหมิงชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขามองเสิ่นเจียวทีหนึ่ง แล้วหันไปมองเสิ่นจวง “คุณตาครับ ตอนนี้เราอยู่ในสังคมที่มีกฎหมาย คุณอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะครับ”
เสิ่นจวงยิ้ม “นายควรดีใจจริง ๆ ที่ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว” พูดจบชายชราก็เงยหน้ามองชายฉกรรจ์ที่มีสีหน้าเหี้ยมเกรียม “หักขาเขาข้างหนึ่ง”
“!”
“พ่อ! ช่วยผมด้วย! ช่วยผมด้วย!”
ฟู่หลิ่งหนานนึกไม่ถึงว่าเสิ่นจวงจะลงมือโหดเหี้ยมขนาดนี้ เขาจ้องประธานอย่างดุดัน พลางชี้นิ้วไปทางนั้น “แก...กล้า...ตระกูลฟู่ของฉัน...”
ชายชราไม่มีฟันปลอมแล้ว คำพูดจึงไม่ค่อยชัดนัก
ชายคนนั้นขมวดคิ้ว ก่อนจะหิ้วฟู่เจียหมิงขึ้นมาเหมือนหิ้วลูกไก่แล้วโยนลงกับพื้น “คุณท่าน จะหักข้างไหนครับ?”
เสิ่นจวงตอบ “ข้างไหนก็ได้”
ชายคนนั้นพยักหน้า แล้วดึงกระบองเหล็กออกมาจากด้านหลัง
ฟู่เจียหมิงหน้าซีดเผือด เขากลิ้งคลานเข้าไปหาเสิ่นเจียว “อาเจียว! ช่วยฉันด้วย! ขอร้องล่ะ ช่วยพูดกับคุณตาให้หน่อย ขอร้องนะ!”
เสิ่นเจียวหลบ สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ ตระกูลฟู่ในวาฬพอร์ตนับเป็นตระกูลใหญ่ชั้นแนวหน้า ส่วนฟู่เจียหมิงก็เป็นดาวเด่นในหมู่คนดังแท้ ๆ ไม่นึกเลยว่าจะไร้ความอดทนถึงขนาดนี้
ตอนนั้นเธอคงตาบอดจริง ๆ
ฟู่เจียหมิงสิ้นหวัง เขาหันกลับไปโขกศีรษะขอโทษเสิ่นจวงอีกครั้ง “คุณตาครับ ผมผิดไปแล้ว! ผมทำให้อาเจียวเสียใจ ทั้งยังทำให้คุณผิดหวัง ขอร้องล่ะครับ ได้โปรดเมตตาผมด้วย คุณตา ขอให้เห็นแก่หน้าพระสงฆ์ อย่าตีหน้าองค์พระเลย สุยเอ๋อร์!” ดวงตาของฟู่เจียหมิงพลันเป็นประกาย “คุณตาครับ อย่างน้อยผมก็เป็นพ่อแท้ ๆ ของสุยเอ๋อร์นะครับ”