บทที่ 58 กลอุบายของคนเจ้าเล่ห์
คฤหาสน์ริมทะเลสาบ จวนตระกูลโจว
สวนแบบซูโจวที่มีอาคารสีเทาขาว เงาไผ่ซ้อนทับกัน แสงระยิบระยับส่องเฉียงลงมา ชวนให้นึกถึงทิวทัศน์เจียงหนานในฤดูใบไม้ผลิ
ผู้อาวุโสตระกูลโจวสวมเสื้อคลุมยาวกับเสื้อกั๊กกระดุมจีน แขวนแว่นอ่านหนังสือไว้ที่อก นอนเอนบนเก้าอี้โยกหน้ากระจกหน้าต่าง พลางไขว่ห้าง
“คุณท่าน” พ่อบ้านโจวเดินเข้ามารับโทรศัพท์ไป
ผู้อาวุโสโจวหลับตาครึ่งหนึ่ง ส่ายหัวไปมา “ทำไมถึงหยุดกันหมดล่ะ? เล่นต่อ แสดงต่อสิ”
กลางโถงใหญ่ ชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมยาวสีเทาเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ก้มตัวพยักหน้า ก่อนจะยืดตัวขึ้นแล้ววางท่าทางทันที เขาหยิบไม้ตบโต๊ะยาวขึ้นมาฟาดดังเพียะ!
“ขอเล่าถึงเรื่องที่ผู้อาวุโสฟู่หลิ่งหนานกลับถึงบ้านด้วยความเสียใจอย่างยิ่ง จากนั้นก็เชิญหมอกระดูกมือฉมังมารักษาคุณชายตระกูลฟู่...”
พ่อบ้านโจวรินชาร้อนเติมให้โจวกั๋วเฉาเงียบ ๆ ดูเรื่องชาวบ้านก็เรื่องชาวบ้านไปเถอะ แต่คุณท่านถึงกับเขียนบทละครเอง แล้วให้ศิลปินพูดตลกมาแสดงเป็นนิทานเล่าเรื่องอีกด้วย ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ
“ติ๊ง!”
เสียงลิฟต์ดังขึ้นที่โถงทางเข้า เด็กสาวคนหนึ่งเดินออกมา
“คุณปู่”
โจวกั๋วเฉาลืมตาขึ้น ค่อย ๆ ลุกนั่ง “อ้าว ซานซานมาแล้วเหรอ? เสียงดังไปหน่อยจนรบกวนหรือเปล่า?”
โจวฉีซานไว้ผมสั้นเรียบร้อย สวมกางเกงขายาวสีดำกับเสื้อยืดสีขาว เธอสูงกว่าเด็กสาววัยเดียวกัน มองจากไกล ๆ แล้วไม่เหมือนเด็กสาว กลับคล้ายเด็กหนุ่มมากกว่า