บทที่ 38 ความลับ
“คิดอะไรอยู่เหรอ?”
กลัวฟู่สุยเอ๋อร์จะรอนาน เสิ่นเจียวจึงเป่าผมจนแห้งแค่ครึ่งเดียวก็ออกมาแล้ว แต่ไม่คิดว่าพอออกมาก็เห็นลูกสาวนั่งเหม่อมองอากาศอยู่ เสิ่นเจียวมองแล้วอดขำไม่ได้ ยื่นมือไปขยี้ผมฟูหลากสีของฟู่สุยเอ๋อร์อย่างเคยชิน
“ป้าเฝิงกลับไปแล้วเหรอ?” เธอเปิดผ้าห่มแล้วขึ้นไปนอนบนเตียง
ฟู่สุยเอ๋อร์มองเสิ่นเจียวอย่างเหม่อลอย ก่อนค่อย ๆ ขยับเข้าไปในผ้าห่ม แล้วค่อย ๆ แนบตัวเข้ามา “แม่ เมื่อกี้หนูได้ยินป้าเฝิงพูดว่า เด็กขอทานตัวน้อยไล่แม่ของตัวเองออกไปเหรอ?”
เสิ่นเจียวก้มมองเธอ “ได้ยินด้วยเหรอ?”
แววตาของฟู่สุยเอ๋อร์พลันสว่างวาบขึ้นมา “แม่ แม่ว่าเด็กขอทานตัวน้อยคนนั้นทำไมถึงไล่แม่ตัวเองออกจากสวนเสิ่นล่ะ? เมื่อก่อนเธอเชื่อฟังแม่ที่สุดไม่ใช่เหรอ?”
เสิ่นเจียวขมวดคิ้ว “อย่าพูดจาเสียมารยาทแบบนี้ คุณตาของลูกให้เธอเข้ามาอยู่ในสวนเสิ่นแล้ว เธอก็เป็นลูกหลานตระกูลเสิ่น”
ฟู่สุยเอ๋อร์ไม่ฟังคำพูดเหล่านี้เลยแม้แต่ครึ่งประโยค “เธอต้องรู้แล้วแน่ ๆ ว่าแม่ของตัวเองไม่ใช่คนดี ถึงได้หันไปอยู่ฝ่ายตรงข้าม! แต่ทำไมจู่ ๆ ถึงคิดได้ขึ้นมาล่ะ?”
ดวงตาของฟู่สุยเอ๋อร์เป็นประกาย เธอพึมพำกับตัวเอง “บางที...เธออาจมองเห็นอนาคตได้จริง ๆ ก็ได้ ถึงได้รู้ว่าแม่ของตัวเองเป็นคนเลว!!! ใช่แล้ว! เหตุผลนี้สมบูรณ์แบบ!”