บทที่ 37 ขับไล่
ฟางเหมยมือเท้าเย็นเฉียบ ใบหน้าซีดเผือด
เจียงหว่านอี้เองก็สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ หากเพื่อนร่วมโรงเรียนรู้ว่าเธอถูกตระกูลเสิ่นไล่ออกมา พวกนั้นคงไม่คบหากับเธออีกแน่
เมื่อจัดการส่งทุกคนออกไปแล้ว เรือนจวี๋ก็ยังพักไม่ได้ชั่วคราว เสิ่นจวงจึงเอ่ยกับเจียงฮวาซานด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ย้ายไปอยู่เรือนชิ่นกับคุณปู่สักสองสามวันก่อนดีไหม? พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ค่อยส่งหนูไปเซียงอิง”
เจียงฮวาซานยินดีจนแทบไม่ทัน ขอเพียงพยักหน้าหงึก ๆ
เสิ่นจวงลุกขึ้น หางตาเหลือบมองฟางเหมย ก่อนพาเจียงฮวาซานเดินไปทางประตู
“คุณพ่อ!” ฟางเหมยมีสีหน้าเศร้าสร้อย มองเจียงฮวาซานอย่างวิงวอน “ขอฉันคุยกับซานซานตามลำพังสักสองสามคำได้ไหมคะ?”
เสิ่นจวงลังเลเล็กน้อย
ฟางเหมยกล่าวว่า “คุณพ่อสั่งสอนได้ถูกต้องแล้วค่ะ เรื่องก่อนหน้านี้เป็นเพราะฉันเลอะเลือนไปเอง แต่ถึงอย่างไรซานซานก็เป็นลูกของฉัน อีกไม่นานก็จะไปเซียงอิงแล้ว ขอให้ฉันกำชับเธอสักสองสามคำได้ไหมคะ?”
เสิ่นจวงก้มหน้ามองเจียงฮวาซาน เจียงฮวาซานพยักหน้า
“ปู่จะรออยู่ข้างนอกนะ”
เสิ่นจวงเดินออกจากห้องไปก่อน ฟางเหมยตบไหล่เจียงหว่านอี้เบา ๆ “อี้อี้ ลูกก็ออกไปด้วย”
เจียงหว่านอี้แปลกใจอยู่บ้าง แม้จะไม่เต็มใจแต่ก็ไม่กล้าขัดขืน
ไม่นาน ในห้องก็เหลือเพียงฟางเหมยกับเจียงฮวาซานสองคน
เจียงฮวาซานทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ?”
ฟางเหมยมีสีหน้าเย็นชา กวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูท่าจะประเมินเด็กคนนี้ต่ำไปจริง ๆ สถานการณ์แบบนี้แล้วยังยิ้มออกอีก
“ซานซาน ที่นี่ไม่มีคนนอก บอกแม่มาสิว่าทำไมถึงยืนกรานจะไล่แม่ไป?” การพลาดท่าครั้งนี้ไม่สำคัญ แต่เธอต้องรู้ให้ได้ว่าตัวเองแพ้ตรงไหน