มงกุฎรัตติกาล

ตอนที่ 37 ขับไล่

7 นาที· 1.6K คำ

บทที่ 37 ขับไล่

ฟางเหมยมือเท้าเย็นเฉียบ ใบหน้าซีดเผือด

เจียงหว่านอี้เองก็สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ หากเพื่อนร่วมโรงเรียนรู้ว่าเธอถูกตระกูลเสิ่นไล่ออกมา พวกนั้นคงไม่คบหากับเธออีกแน่

เมื่อจัดการส่งทุกคนออกไปแล้ว เรือนจวี๋ก็ยังพักไม่ได้ชั่วคราว เสิ่นจวงจึงเอ่ยกับเจียงฮวาซานด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ย้ายไปอยู่เรือนชิ่นกับคุณปู่สักสองสามวันก่อนดีไหม? พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ค่อยส่งหนูไปเซียงอิง”

เจียงฮวาซานยินดีจนแทบไม่ทัน ขอเพียงพยักหน้าหงึก ๆ

เสิ่นจวงลุกขึ้น หางตาเหลือบมองฟางเหมย ก่อนพาเจียงฮวาซานเดินไปทางประตู

“คุณพ่อ!” ฟางเหมยมีสีหน้าเศร้าสร้อย มองเจียงฮวาซานอย่างวิงวอน “ขอฉันคุยกับซานซานตามลำพังสักสองสามคำได้ไหมคะ?”

เสิ่นจวงลังเลเล็กน้อย

ฟางเหมยกล่าวว่า “คุณพ่อสั่งสอนได้ถูกต้องแล้วค่ะ เรื่องก่อนหน้านี้เป็นเพราะฉันเลอะเลือนไปเอง แต่ถึงอย่างไรซานซานก็เป็นลูกของฉัน อีกไม่นานก็จะไปเซียงอิงแล้ว ขอให้ฉันกำชับเธอสักสองสามคำได้ไหมคะ?”

เสิ่นจวงก้มหน้ามองเจียงฮวาซาน เจียงฮวาซานพยักหน้า

“ปู่จะรออยู่ข้างนอกนะ”

เสิ่นจวงเดินออกจากห้องไปก่อน ฟางเหมยตบไหล่เจียงหว่านอี้เบา ๆ “อี้อี้ ลูกก็ออกไปด้วย”

เจียงหว่านอี้แปลกใจอยู่บ้าง แม้จะไม่เต็มใจแต่ก็ไม่กล้าขัดขืน

ไม่นาน ในห้องก็เหลือเพียงฟางเหมยกับเจียงฮวาซานสองคน

เจียงฮวาซานทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ?”

ฟางเหมยมีสีหน้าเย็นชา กวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูท่าจะประเมินเด็กคนนี้ต่ำไปจริง ๆ สถานการณ์แบบนี้แล้วยังยิ้มออกอีก

“ซานซาน ที่นี่ไม่มีคนนอก บอกแม่มาสิว่าทำไมถึงยืนกรานจะไล่แม่ไป?” การพลาดท่าครั้งนี้ไม่สำคัญ แต่เธอต้องรู้ให้ได้ว่าตัวเองแพ้ตรงไหน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป