บทที่ 39 กฎของโลกบทละคร
“ฮัดชิ่ว!”
เจียงฮวาซานจามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เสิ่นจวงไม่ทันระวังจึงโดนน้ำลายกระเด็นใส่เต็มหน้า เปลือกตาเสิ่นจือกระตุก เขารีบยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ทันที
“ขอโทษค่ะคุณปู่ หนูจะหันหน้าไปทางอื่นแต่ไม่ทัน” เจียงฮวาซานสูดจมูก รู้สึกกระดากอายเล็กน้อย
เสิ่นจวงโบกมือ เช็ดหน้าอย่างลวก ๆ แล้วหันไปสั่งเสิ่นจือ “ไปหยิบเสื้อคลุมมาสักตัว”
หัวใจเจียงฮวาซานอบอุ่นขึ้นมา “คุณปู่ดีกับหนูจังเลยค่ะ โตขึ้นหนูจะกตัญญูกับคุณปู่ให้ดีแน่นอน”
เสิ่นจวงหัวเราะอย่างเอ็นดู “เพิ่งรู้ตอนนี้หรือว่าปู่ดีกับหนู แล้วทำไมถึงยอมก่อเรื่องจนวุ่นวายไปหมด แต่ไม่ยอมมาขอให้ปู่ช่วยล่ะ?”
เจียงฮวาซานชะงัก เงยหน้ามองเสิ่นจวง
เสิ่นจวงลูบศีรษะเธอ “ปู่บอกหนูกี่ครั้งแล้ว ถ้าโดนใครรังแกก็ให้มาหาปู่ ที่นี่หนูไม่ต้องอ้อมค้อมอะไรทั้งนั้น”
เจียงฮวาซานนิ่งงัน ในที่สุดก็เข้าใจ ที่แท้คุณปู่รู้อยู่ก่อนแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อครู่แค่แสดงละครตามน้ำไปกับเธอเท่านั้น
เสิ่นจวงเห็นเธอไม่สบายใจ จึงรีบอธิบายแก้ตัว “ปู่ไม่ได้จะตำหนิหนูหรอก ถ้าจะพูดกันจริง ๆ ก็เป็นเพราะปู่ทำได้ไม่ดีพอ เสี่ยวฮวาเอ๋อร์จำไว้นะ ต่อไปไม่ว่าข้างนอกจะโดนใครรังแก หนูมาบอกปู่ได้ตรง ๆ ปู่จะอยู่ข้างหนูเอง”
เจียงฮวาซานมองชายชราผู้มีเมตตาตรงหน้า แล้วถามอย่างเหม่อลอย “หนูพูดอะไร คุณปู่ก็จะเชื่อเหรอคะ?”