บทที่ 42 พันธมิตรล้มเหลว
“ถุย ๆ ๆ!” ฟู่สุยเอ๋อร์คายดินออกมาเต็มปาก “เสิ่นกุยหลิง นายตั้งใจแกล้งฉันใช่ไหม?”
เสิ่นกุยหลิงตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เปล่า แค่บังเอิญน่ะ”
ฟู่สุยเอ๋อร์หันไปมองเจียงฮวาซานอย่างขุ่นเคือง “เธอพูดอะไรบ้างสิ เมื่อกี้ก็เห็นแล้วนี่ว่าเขาแกล้งฉัน!”
เจียงฮวาซานมองฟู่สุยเอ๋อร์ที่กำลังยิ้มแฉ่งจนเห็นฟันดำเต็มปาก แล้วก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
ไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งสามคนก็พากุ้งมังกรสีน้ำเงินหนักเจ็ดชั่งที่เปื้อนโคลนทรายไปทั้งตัวมายืนตรงหน้าเสิ่นจวง เสิ่นจวงหัวเราะลั่น ลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ไผ่ “โอ้ เจอสมบัติที่คุณตาเตรียมไว้ให้พวกเธอแล้วสินะ เป็นยังไง สนุกกันไหม?”
ฟู่สุยเอ๋อร์มุดเข้าไปหาเสิ่นจวงราวกับปลาไหล “คุณตา หนูเป็นคนเจอก่อนนะ”
เปลือกตาเสิ่นจวงกระตุก เขาคิดจะห้ามแต่ก็ไม่ทันแล้ว เสื้อยืดสีขาวเปื้อนรอยมือโคลนของฟู่สุยเอ๋อร์เต็มไปหมด
ฟู่สุยเอ๋อร์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ชี้ไปทางเสิ่นกุยหลิงเพื่อฟ้อง “คุณตา เขาแกล้งหนู ดูหน้าหนูสิ เขาทำเลอะหมดเลย ไม่เชื่อก็ถามเจียงฮวาซานดู”
เจียงฮวาซานพยักหน้าสนับสนุน “ใช่ค่ะคุณตา เขาไม่ใช่คนดีเลย”
เสิ่นกุยหลิงเลิกคิ้ว ลอบมองเจียงฮวาซานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบเชียบ ฟู่สุยเอ๋อร์เป็นคนของบ้านสาม จะไม่ชอบเขาก็สมเหตุสมผลอยู่หรอก แต่ยัยตัวเล็กนี่ล่ะทำไมถึงไม่ชอบเขาด้วย?
เสิ่นจวงไม่คิดเก็บคำพูดเด็ก ๆ แบบนี้มาใส่ใจ เพื่อปลอบฟู่สุยเอ๋อร์กับเจียงฮวาซาน เขาจึงแกล้งถลึงตาใส่เสิ่นกุยหลิง “อาหลิง น้องสาวสองคนกลายเป็นปลาไหลโคลนกันหมด เป็นเพราะนายดูแลไม่ดีเอง งั้นคืนนี้นายรับผิดชอบมื้อเย็นของพวกเรา กุ้งมังกรตัวนี้ยกให้นายจัดการ”