บทที่ 59 ท่าทีของคนตระกูลเสิ่น
ยามค่ำ ทุกคนในตระกูลเสิ่นต่างมารวมตัวกันที่สวนเสิ่นโดยพร้อมเพรียง
ภายในโถงใหญ่ของสวนเสิ่น ครอบครัวรองกับครอบครัวสามแยกกันนั่งคนละฝั่ง บ้างพูดคุย บ้างก้มดูโทรศัพท์ เหล่าป้าแม่บ้านเดินเข้าออกอย่างเป็นระเบียบ คอยยกชาและเครื่องดื่มที่คุณชายคุณหนูแต่ละคนชอบมาเสิร์ฟ
เซียวฉี่ชะเง้อมองออกไปนอกประตูเป็นระยะ ก่อนจะถามเสิ่นเอ๋อเสียงเบา “ทำไมคุณพ่อยังไม่มาอีก?”
เสิ่นเอ๋อมองครอบครัวสามฝั่งตรงข้ามที่สีหน้าเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน แล้วเอียงหน้ากระซิบ “นิสัยพ่อฉันไม่มีใครคาดเดาได้หรอก รออีกหน่อยเถอะ”
ศึกระหว่างตระกูลเสิ่นกับตระกูลเหยาครั้งนี้กลายเป็นเรื่องอื้อฉาวในแวดวงชนชั้นสูง คนข้างนอกต่างลือกันว่า ที่ฟู่เจียหมิงถูกคุณปู่ตีจนขาหักก็เพราะจะหย่า ในฐานะลูกเขยของตระกูลเสิ่นเหมือนกัน จู่ ๆ เซียวฉี่ก็รู้สึกราวกับมีดาบแขวนอยู่เหนือหัว
เสิ่นหยวนสังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของน้องเขย จึงยิ้มแล้วรับคำ “พูดถึงเรื่องนี้ ต้องยินดีกับคุณเซียวแล้วนะ ถ้าเรื่องที่เหยาจวิ้นขายจินซานให้ประเทศเอ็มเพื่อใช้เป็นฐานทัพได้รับการยืนยัน รัฐบาลเอจะต้องเรียกที่ดินคืนแน่ เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจจินซาน รัฐบาลคงเริ่มโครงการบนที่ดินผืนนั้นอีกครั้งโดยเร็วที่สุด เมื่อก่อนมีคนประเมินมูลค่าจินซานไว้แล้ว ขอแค่ห่วงโซ่ธุรกิจเริ่มเดินหน้า นั่นก็เป็นโครงการมูลค่ากว่าหมื่นล้านได้เลย”
พูดถึงเรื่องนี้แล้วก็นับว่าผ่านพ้นทางตัน มาพบทางสว่างอีกครั้งจริง ๆ
อย่างที่เสิ่นหยวนพูด ตอนแรกเขายักยอกเงินหลวงเพื่อยึดที่ดินผืนนี้ก็เพราะเห็นมูลค่าทางธุรกิจของมัน ขอแค่แผนงานเบื้องต้นไม่มีปัญหา ธนาคารกับบริษัทต่าง ๆ ก็ยินดีลงทุนกันมากมาย ถึงตอนนั้นเขาค่อยเอาเงินของนักลงทุนมาอุดช่องโหว่จากเงินหลวงที่ยักยอกไป ก็สะสมทรัพย์สินนับร้อยล้านได้โดยไม่ต้องเปลืองแรง