บทที่ 48 ศึกชิงอำนาจต่อหน้าและลับหลัง
เรือนจู๋
ภาพบนจอโทรทัศน์หยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของเหยาจวิ้นขณะกล่าวถ้อยคำอย่างฮึกเหิม เสิ่นกุยหลิงหลับตานอนอยู่บนเก้าอี้โยกใต้หน้าต่าง มุมปากประดับรอยยิ้มเย็นชาเย้ยหยัน ความเสแสร้งของนักการเมืองช่างน่ารำคาญยิ่งกว่าเสียงจักจั่นในฤดูร้อนเสียอีก
“ครืด ครืด ครืด—”
โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะน้ำชาสั่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน เสิ่นกุยหลิงเหลือบมอง เป็นหมายเลขแปลกหน้าอีกแล้ว
เขากดรับสายอย่างไม่รีบร้อน
“พ่อ”
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงไม่ได้ผล?” เสิ่นเชียนถามถึงเรื่องที่อาการแพ้เมื่อคืนไม่ได้ผล
เสิ่นกุยหลิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เจ้าเด็กตัวเตี้ยนั่นมีจุดประสงค์แปลกประหลาด เขาระมัดระวังตัวมาโดยตลอด จึงยังไม่คิดจะบอกเสิ่นเชียนก่อนจะรู้เรื่องราวให้แน่ชัด
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ผมทำตามที่พ่อบอกแล้วจริง ๆ”
เสิ่นเชียนถามด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ “อาหลิง อย่าโกหก ลูกน่าจะเข้าใจจุดยืนของตัวเองดี”
ในดวงตาของเสิ่นกุยหลิงมีรอยยิ้มเย็นชา ทว่าน้ำเสียงกลับอ่อนโยนอย่างผิดปกติ “พ่อครับ ผมโกหกหรือเปล่า พ่อน่าจะรู้อยู่แก่ใจ หรือว่าพ่อบ้านจ้าวไม่ได้เล่าให้พ่อฟังชัดเจน?”
เมื่อคืนจ้าวผิงตั้งใจต้มโจ๊กหอยเชลล์ให้เขาชามหนึ่ง ตอนนั้นเสิ่นกุยหลิงก็เดาได้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นคนของเสิ่นเชียน
พ่อของเขาถูกคุณปู่กดขี่มาตลอดชีวิต จนจิตใจบิดเบี้ยวอย่างหนัก อีกทั้งเสิ่นเชียนก็เคยส่งคนมาจับตาดูเขาอยู่ข้างกายไม่ใช่แค่ครั้งเดียว เสิ่นกุยหลิงจึงชินเสียแล้ว