บทที่ 47 เพื่อนซี้เต่า
ผูกพันธะสำเร็จแล้ว?!
เจียงฮวาซานลืมตาขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ พลางประคองเต่าตัวน้อยในมือด้วยความตื่นเต้นจนแทบร้องไห้
“ต่อจากนี้ แกจะเป็น ‘เพื่อนซี้เต่า’ ที่ดีที่สุดของฉันนะ”
“...” เสิ่นกุยหลิงเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนยื่นนิ้วชี้ไปดันหน้าผากเจียงฮวาซานจนเธอถอยออกไป “ทับฉันอยู่”
ตอนนี้เจียงฮวาซานอารมณ์ดี ไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับเขา เธอหมุนตัวอย่างสง่างามแล้วโผล่ไปตรงหน้าเสิ่นจวง “คุณปู่คะ หนูพาเจ้าตัวน่าสงสารไปเซียงอิงด้วยได้ไหม”
เสิ่นจือทำหน้าเหวอ อะไรนะ?! เจ้าตัวน่าสงสารเป็นเต่าตัวหนึ่งงั้นเหรอ?! แล้วที่ตื่นแต่เช้าไปหาแมวจรจัดกับหมาจรจัดนั่นคืออะไรกันล่ะ?
เสิ่นจวงมองเต่าน้อยสีเหลืองในฝ่ามือของเธอ สีหน้าพูดยาก “ได้ก็ได้ แต่เต่าตัวนี้พวกเขาเก็บได้จากลำธารบนเขาด้านหลัง ถ้าหลานชอบเต่า คุณปู่ช่วยหาเต่าหายากมาให้สักตัวดีไหม”
“ไม่ค่ะ ไม่เอา!” เจียงฮวาซานมองเต่าตัวน้อยในมือด้วยสายตาเปี่ยมรัก “หนูไม่เอาตัวหายาก หนูเอาตัวนี้! หนูกับมันมีวาสนาต่อกัน~”
“...” เสิ่นจวงงุนงงอยู่บ้าง แต่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เขาก็คร้านจะเข้าไปยุ่ง จึงโบกมือ “ถ้าชอบก็เลี้ยงไว้เถอะ เท้าขวาของเต่าตัวนี้มีแผล ระวังหน่อย อย่าเลี้ยงจนตายแล้วค่อยมาโวยวายกับคุณปู่ล่ะ”
“มีแผลเหรอคะ” เจียงฮวาซานตื่นเต้นจนหน้าสว่าง ประคองเต่าน้อยสีเหลืองราวกับได้สมบัติล้ำค่า “มีแผลก็ดีแล้วค่ะ แบบนี้แหละถูกต้อง คุณปู่วางใจได้ หนูจะใช้ความรักรักษามันเอง”
คุณปู่เป็นผู้ชายตรงไปตรงมาอย่างกับเหล็กกล้า มุมปากกระตุก “ใช้ความรักไม่ได้ ต้องใช้ยา ถ้าไม่รู้ว่าต้องจัดการยังไงก็ไปหาเสิ่นจือ”