บทที่ 16 ต่อต้าน
“เสียงดังอะไรกัน?”
เจียงหว่านอี้จะพูดจาเอาแต่ใจเหมือนเด็กก็ได้ แต่ฟางเหมยทำแบบนั้นไม่ได้
ที่พวกเธอมีชีวิตอยู่ใต้ชายคาตระกูลเสิ่นได้ ก็เพราะเจียงฮวาซาน ความจริงแล้ว คนที่เสิ่นจวงอยากรับมาเลี้ยงดูจริง ๆ มีเพียงเจียงฮวาซานเท่านั้น ส่วนเจียงหว่านอี้เป็นลูกที่ฟางเหมยเกิดกับชายอื่น ผู้เฒ่าเสิ่นเพียงเห็นแก่เจียงฮวาซาน จึงรับพวกเธอเข้ามาด้วย หากเจียงหว่านอี้กล้ายึดหอปักผ้าไว้เป็นของตัวเอง ไม่ต้องรอให้เสิ่นเจียวลงมือ พรุ่งนี้ตระกูลเสิ่นก็จะให้พวกเธอเก็บข้าวของไสหัวออกจากสวนเสิ่นแล้ว
ฟางเหมยรู้เรื่องนี้ดี
เมื่อเห็นเจียงหว่านอี้ทำหน้าขุ่นเคือง ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ ฟางเหมยก็คิดว่าเธอคงใช้ชีวิตสบายเกินไป ถึงได้โง่เขลาถึงเพียงนี้
แต่ในฐานะคนกุมอำนาจ ฟางเหมยยิ่งไม่ชอบสิ่งที่เจียงฮวาซานทำในตอนนี้ ราวกับกำลังเตือนเธอว่า ทุกอย่างที่ได้มาในสวนเสิ่นเป็นเพียงภาพฝัน ขอเพียงเจียงฮวาซานไม่พอใจ ทุกสิ่งก็จะสลายไปในพริบตา
ฟางเหมยหน้าขรึมลง “อี้อี้ จำไว้นะ หอปักผ้าเป็นของที่ผู้เฒ่ายกให้พี่สาวเธอ อย่าใช้ของบางอย่างจนเคยชินแล้วคิดว่าเป็นของตัวเอง ต้องดูด้วยว่าเธอมีความสามารถพอหรือเปล่า”
ใบหน้าเจียงหว่านอี้เดี๋ยวซีดเดี๋ยวเขียวเพราะคำพูดบาดใจ ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยพยายามเอาใจผู้เฒ่าเสิ่นหรือ? แต่ไม่ว่าเธอจะทำตัวดีแค่ไหน ในสายตาของผู้เฒ่าก็มีแต่เจียงฮวาซาน