บทที่ 17 ศักดิ์ศรีของเด็กสาว
“แม่!” เจียงหว่านอี้ชะงักงัน ไม่คิดเลยว่าเรื่องจะพลิกผันได้ถึงขนาดนี้ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “หนู...”
“อะไรของลูก?” ฟางเหมยเหลือบมองเจียงหว่านอี้อย่างไม่ใส่ใจ
หัวใจเจียงหว่านอี้กระตุกวูบ ไม่กล้าสบตา “มะ...ไม่มีอะไรค่ะ”
ฟางเหมยหันไปมองเจียงฮวาซานอีกครั้ง “ตอนนี้พอใจแล้วหรือยัง?”
เจียงฮวาซานพยักหน้า “ก็พอใจอยู่ค่ะ”
ฟางเหมยแอบมองเธอเพิ่มอีกแวบ ก่อนลุกขึ้นแสร้งทำท่าละอายใจ “ทำให้คุณพ่อบ้านเสิ่นเห็นเรื่องน่าขันแล้วค่ะ เด็ก ๆ ทะเลาะกัน ฉันคนเป็นแม่จะเข้าข้างฝ่ายไหนก็ไม่ถูกทั้งนั้น”
เสิ่นจือยิ้มบาง ๆ แล้วก้มมองเจียงฮวาซาน “คุณหนูเจียง ไปกันเถอะ น้ำหวานละลายแล้วจะไม่อร่อยนะครับ”
จู่ ๆ เจียงฮวาซานก็อารมณ์ดีขึ้นมา เมื่อครู่ยังบอกว่าไม่ไปอยู่เลย แต่พริบตาต่อมากลับถามด้วยสีหน้าใคร่รู้ “คุณพ่อบ้านเสิ่น คุณปู่ทำรสอะไรไว้คะ?”
เสิ่นจือตอบ “รสดอกหอมหมื่นลี้ครับ”
ทั้งสองยังเดินไม่พ้นสวน พอได้ยินคำพูดนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าฟางเหมยก็แข็งค้างอีกครั้ง สายตาเผลอมองเศษชามบนพื้นอย่างห้ามไม่อยู่ น้ำหวานกระจายเปียกไปทั่ว กลิ่นหอมหวานเลี่ยนของดอกมะลิลอยจาง ๆ อยู่ในอากาศ
“แม่คะ” เจียงหว่านอี้ตาแดงก่ำ ดึงชายกระโปรงฟางเหมยเบา ๆ อย่างระมัดระวัง “หนูไม่อยากย้ายค่ะ”