บทที่ 15 แตกหัก
เมื่อออกจากเรือนตง เจียงฮวาซานรู้สึกโล่งสบายไปทั้งตัว เพิ่งยืดเส้นยืดสายได้ไม่นานก็เห็นเงาคนหนึ่งแวบเข้าไปในพุ่มไม้ เธอแสร้งทำเป็นย่อตัวลงไปจับเข่า ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างไม่รู้ไม่ชี้ แล้วเดินไปทางสะพานระเบียง
หลังเจียงฮวาซานเดินข้ามสะพานไม้ไปแล้ว เสิ่นจือจึงค่อย ๆ เดินออกมาจากเงาต้นไม้
คุณปู่ไม่วางใจ จึงกำชับให้เขาแอบตามเธอมาเป็นพิเศษ เมื่อครู่เสิ่นจืออยู่ด้านนอกห้อง ได้ยินบทสนทนาข้างในชัดเจนทุกคำ
ถ้าคำพูดเหล่านั้นของคุณหนูเจียงเป็นความจริง เรือนจวี๋คงต้องจัดการกันเสียหน่อย
คิดได้ดังนั้น เสิ่นจือก็แอบตามไป
*
นอกเรือนจวี๋ ฟางเหมยกระวนกระวายจนแทบอยู่ไม่สุข เธอชะเง้อมองไปไกล ๆ พอเห็นเจียงฮวาซานก็รีบเข้าไปหา “ซานซาน เป็นยังไงบ้าง? สุยเอ๋อร์พูดว่าอะไร? เธอยกโทษให้ลูกหรือยัง?”
เจียงฮวาซานหันกลับไปมองแวบหนึ่ง สีหน้าเรียบเฉย “แม่คะ เข้าไปคุยกันข้างในเถอะค่ะ”
ฟางเหมยเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้เข้าบ้าน จึงแสร้งทำท่ากระตือรือร้น “ได้สิ แม่ทำของหวานเมืองหวยที่ลูกชอบกินไว้ด้วยนะ”
เรือนจวี๋เป็นหนึ่งในสวนหลักทั้งสี่แห่งของสวนเสิ่น มีพื้นที่รวมทั้งลานด้านหน้าและสวนด้านหลังเกือบ 2,000 ตารางเมตร หลังเจียงฮวาซานย้ายเข้ามา คุณปู่ยังทุ่มเงินก้อนโตสร้างหอปักผ้ากลางอากาศให้เธออีกหลังหนึ่ง ลานด้านหน้าปลูกกุหลาบเลื้อยหลากสีไว้เต็มไปหมด ช่วงนี้เป็นฤดูที่ดอกไม้ฤดูร้อนบานสะพรั่ง เรือนจวี๋ทั้งแห่งจึงราวกับอยู่ท่ามกลางแดนสวรรค์แห่งบุปผา