บทที่ 52 ความขัดแย้งระหว่างสองตระกูล
ฟู่หลิ่งหนานพาฟู่เจียหมิงเพิ่งก้าวเข้ามาในโถงใหญ่ ก็เห็นว่าบนเก้าอี้ทางการที่อยู่เบื้องล่างที่นั่งประธานมีชาร้อนวางอยู่สองถ้วย
ฟู่เจียหมิงเองก็รู้สึกแปลกใจ เขาก้าวเข้าไปยกถ้วยชาขึ้นดม สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ «พ่อ นี่คือหลงจิ่งหน้าพระที่นั่ง ยังไม่มีใครแตะเลย»
ฟู่หลิ่งหนานขมวดคิ้วน้อย ๆ รอยเยาะเย้ยวาบผ่านใบหน้า «ดูท่าพ่อตาของแกคงคาดไว้แล้วว่าเราจะมาวันนี้»
ฟู่เจียหมิงพลันลนลาน «แล้ว...เราจะทำยังไงดี? ท่านผู้เฒ่าเสิ่นคงไม่รู้ใช่ไหมว่าผมเป็นคนให้สุยเอ๋อร์จงใจหลบหน้า?»
«หุบปาก» ฟู่หลิ่งหนานหรี่ตาลงเล็กน้อย กวาดตามองโถงใหญ่อย่างเฉียบคมทีละจุด เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ในห้องแล้วจึงหัวเราะเย็น ๆ ก่อนเดินทอดน่องไปยังที่นั่งประธานตัวหนึ่ง
«ไม่ต้องห่วง สุยเอ๋อร์โตมากับตระกูลฟู่มาตลอด แถมยังสนิทกับแกที่เป็นพ่อมาก ไม่มีทางเกิดเรื่องไม่คาดฝันหรอก»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของฟู่เจียหมิงก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย เขาก้มมองถ้วยชาในมือ «พ่อ เสิ่นจวงเจ้าเล่ห์มาก ชานี่เราเททิ้งดีไหม?»
ฟู่หลิ่งหนานเหลือบมองเขา «ยกมา»
ฟู่เจียหมิงไม่กล้าขัด รีบประคองถ้วยชาส่งให้ด้วยสองมือ «พ่อ ระวังร้อนนะ»
ฟู่หลิ่งหนานมีท่าทีสงบนิ่ง ราวกับทุกอย่างอยู่ในกำมือ «จะกลัวอะไร? ที่นี่คือสวนเสิ่นนะ เสิ่นจวงจะกล้าวางยาพิษหรือไง?»
ฟู่หลิ่งหนานเปิดฝาถ้วยชา สูดกลิ่นหอมกรุ่นอย่างเคลิบเคลิ้ม ก่อนยิ้มอย่างมีเลศนัย «ในวงการขุนนาง ไม่ว่าเราจะต่อสู้กันหนักหนาแค่ไหน พอฉันมาเยือนถึงบ้าน เสิ่นจวงก็ต้องยกชาดี ๆ มาให้ดื่มอย่างว่าง่ายอยู่ดี» พูดจบก็ยกขึ้นจิบอย่างภาคภูมิใจ