บทที่ 64 ใครคือคุณไป๋?
“เต่าเสิ่นนี่น่ารำคาญจริง ๆ ถึงกับเห็นฉันเป็นควายเลย!”
เจียงฮวาซานบ่นกระปอดกระแปดพลางเดินออกจากห้องน้ำ พอมาถึงโถงรับแขกก็พบว่าเสิ่นกุยหลิงไม่อยู่แล้ว เสิ่นจวงกำลังนั่งครุ่นคิดอยู่หน้ากระดานหมาก ส่วนเสิ่นจือกำลังเก็บชุดน้ำชา
เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเดินเข้าไปมองรอบ ๆ “คุณปู่ เสิ่นกุยหลิงล่ะ? เขาไปเข้าห้องน้ำเหมือนกันเหรอ?”
เสิ่นจวงดึงสติกลับมา ก่อนมองเธออย่างขบขัน “เล่นจบแล้ว อาหลิงกลับไปแล้วเหรอ?”
“เล่นจบแล้วเหรอ?” เจียงฮวาซานทำหน้าไม่อยากเชื่อ ไม่สิ เธอเดินไปเดินกลับก็แค่ห้านาทีเอง เสิ่นกุยหลิงเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?
“ใครชนะ?” สิ่งที่เธอสนใจที่สุดยังคงเป็นเรื่องนี้
เสิ่นจวงหันกลับไปมองกระดานหมากตรงหน้า “เขาชนะ”
เจียงฮวาซานยิ่งประหลาดใจ เธอรีบก้าวเข้าไปใกล้ เห็นปืนใหญ่สองตัวรุกฆาต เป็นตากระดานที่ไม่มีทางแก้
เสิ่นจวงมองสีหน้าตะลึงของเธอ “ต้องขอบใจหนูด้วยนะ คุณปู่ถึงยื้อมาได้นานขนาดนี้”
เจียงฮวาซานถึงกับพูดไม่ออก
เธอไม่ได้มีสติปัญญาแค่ระดับเด็กสิบสองขวบจริง ๆ สักหน่อย ในเมื่อเสิ่นกุยหลิงสามารถปิดเกมหมากกระดานนี้ได้ภายในห้านาที ก็แปลว่าตลอดหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้เขาเอาแต่แกล้งเธอเล่น
มิน่าล่ะถึงคอยป้อนน้ำให้เธอไม่หยุด ที่แท้ก็แก้แค้นเธอนี่เอง ไอ้หมอนี่ ยังเจ้าเล่ห์เหมือนเดิม!
เสิ่นจือเก็บชุดน้ำชาเตรียมออกไป จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงหันมาถามเจียงฮวาซาน “คุณหนู ยังจะดื่มอีกไหมครับ?”