บทที่ 63 เกมสร้างคาแรกเตอร์
หมากดำกับหมากแดงเข่นฆ่ากันไปมาบนกระดานประลอง
น้ำชาหลงจิ่งสะท้อนประกายแดดเจิดจ้า เสียงจักจั่นคือความอึกทึกที่รื่นรมย์ที่สุดในฤดูร้อน
เสิ่นกุยหลิงขยับเบี้ยอย่างสบายอารมณ์ ก่อนเอ่ยว่า “รุกฆาต”
ทันทีที่เกมกระดานจบลง เสิ่นจวงก็ทั้งประหลาดใจและสนุกจนอดอุทานออกมาไม่ได้
“เก่งมาก! ยอมสละปืนใหญ่กับรถม้า ก็เพื่อคุ้มกันเบี้ยตัวเล็ก ๆ ที่ดูไม่สะดุดตาของเธอโดยเฉพาะ ฝีมือหมากล้ำลึก เด็ดขาดเฉียบขาด! ดี! ดีมาก!”
เสิ่นจวงยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างละเมียดละไม ดูท่าจะยังติดใจการต่อสู้อันดุเดือดเมื่อครู่อยู่
เสิ่นกุยหลิงมีสีหน้าสงบนิ่ง เขาไม่ได้ใส่ใจผลแพ้ชนะของเกมเดียว เพียงกล่าวตามตรงว่า “ก่อนหน้านี้คุณปู่ประมาทเกินไป ถ้าตั้งใจตั้งแต่แรก ถึงผลจะไม่เปลี่ยน แต่ก็น่าจะยื้อได้อีกสัก 20 นาทีครับ”
เสิ่นจวงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเลิกคิ้วพินิจมองเด็กหนุ่มตรงหน้า แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะเสียงดัง
ดีมาก
ก่อนหน้านี้เขายังกังวลว่านิสัยของเสิ่นกุยหลิงจะอ่อนโยนเกินไปจนรับมือเรื่องต่าง ๆ ไม่ไหว แต่ตอนนี้ดูแล้ว ความอ่อนโยนเป็นเพียงวิธีที่เขาใช้เข้าสังคมเท่านั้น ความคมคายของเด็กหนุ่มยังคงเฉียบแหลม จากการประลองเมื่อครู่ เสิ่นจวงสัมผัสได้เต็มที่ถึงความมั่นใจของคู่ต่อสู้ที่วางแผนอย่างรอบคอบและมองภาพรวมได้ทะลุปรุโปร่ง
ชายชราจ้องกระดานหมากแล้วทบทวนเกมอย่างละเอียด พลางส่ายหน้าด้วยสีหน้าชื่นชม “แก่แล้วจริง ๆ! ความคิดตามไม่ทันแล้ว อีกไม่กี่วันปู่จะพาเธอไปพบเพื่อนเล่นหมากรุกเก่า ๆ ของปู่ ให้ช่วยข่มขวัญพวกเขาหน่อย!”
เสิ่นจือเหลือบมองเสิ่นกุยหลิงอย่างแนบเนียน ก่อนเติมชาให้อย่างเงียบ ๆ