บทที่ 18 เสิ่นกุยหลิง
“ซานซาน ได้ยินมาว่าช่วงนี้ตระกูลโจวมีหุ้นตัวหนึ่งกำลังจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ในประเทศเอส ฉันเห็นว่าคุณชายโจวใส่ใจเธอมาก เธอต้องรู้จักเอาใจใส่และแสดงออกให้ดี เป็นฝ่ายเข้าหาหน่อย เข้าใจไหม?”
“จะเมียหลวงหรือเมียน้อยก็ช่างปะไร ผู้ชายคนนี้ ขอแค่หัวใจเขาอยู่กับเธอก็พอแล้วไม่ใช่หรือ? ฉันเตือนเธอไว้เลยนะ เธอเป็นคนพูดเองว่าอยากเข้าไปอยู่ในผังตระกูลเสิ่น อยากเป็นลูกสาวของตระกูลเสิ่น ถ้าอยากให้ฉันช่วยให้สมหวัง เธอก็ต้องจับโจวเยี่ยนเหิงไว้ให้ได้ ได้ยินไหม?”
“ซานซาน ลูกต้องช่วยแม่แล้วนะ เดิมทีแม่คิดว่าจะเก็บสินเดิมไว้ให้ลูกกับอี้อี้บ้าง ใครจะคิดว่าจะขาดทุนไปกับสัญญาซื้อขายล่วงหน้าหมด ตอนนี้ตลาดไม่ดี จะหาเงินมาเติมทุนก็แทบไม่ได้แล้ว ถ้าไม่เติมเงินเข้าไปอีก พวกเราคงหมดตัวแน่ ลูกช่วยแม่คิดหาทางหน่อยได้ไหม? แม่เห็นว่าคุณชายโจวยังตัดใจจากลูกไม่ได้ ลูกไปขอร้องเขาสิ ขอแค่เขายอมช่วย เงินแค่นี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ เพื่อตัวแม่ ลูกยอมลำบากสักครั้งได้ไหม?”
“ซานซาน…”
ความทรงจำพรั่งพรูเข้ามาจนสับสน เจียงฮวาซานได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน มองตามนิ้วของเสิ่นจวงไปยังหัวเข่าของตัวเอง แล้วพึมพำว่า “คุณปู่ หนูแค่อยากให้คุณปู่มีความสุข”
เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่เธออยากให้ฟางเหมยมีความสุข
เสิ่นจวงตบหัวเข่าของเธอเบา ๆ “ซานซาน จำไว้นะ คนที่รักเธอจริง ๆ จะไม่มีวันสร้างความสุขของตัวเองขึ้นบนความอดทนฝืนใจของเธอ เขาจะมีแต่สงสารเธอ ไม่ว่าใครหรือเรื่องอะไรที่สอนให้เธอยอมถอยและฝืนใจตัวเอง ล้วนเป็นการแย่งชิงทั้งนั้น พวกเขากำลังแย่งชิงคุณสมบัติที่สำคัญที่สุดในตัวเธอ ถ้าเจอเข้า ก็ต้องอยู่ให้ห่าง”