บทที่ 46 ยินดีด้วย เชื่อมโยงสำเร็จแล้ว
บรรดาป้า ๆ ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ยังคงนินทากันต่ออย่างออกรส
“จริงด้วย! หน้าตาสาวน้อยก็น่ารักด้วยนะ”
“ไม่ใช่แค่หน้าตาดี ใจยังดีอีกด้วย เช้านี้ตื่นมาก็ยังไม่ได้กินข้าวเช้า แต่ช่วยฉันทำงาน แถมยังให้อาหารปลาคาร์ปในบ่อจนหมด พอฟ้าสางก็ลากพ่อบ้านเสิ่นลงเขาไปให้อาหารแมวจรกับหมาจรด้วย”
“ใช่ ๆ สาวน้อยใจดีจริง ๆ เมื่อเช้ามีนกกระจอกตัวหนึ่งตกลงมาจากต้นไม้ เธอยังลงมือพันแผลให้เองเลย ไม่แปลกที่คุณท่านจะชอบเธอขนาดนี้ สาวน้อยน่ารักแบบนี้ใครบ้างจะไม่ชอบ?”
เสิ่นกุยหลิงครุ่นคิด ก่อนก้าวเดินไปยังศาลา
พวกป้าคุยกันอย่างเมามัน ไม่ทันสังเกตเลยว่ามีคนมาเพิ่มอีกคน
เสิ่นกุยหลิงกระแอมเบา ๆ ทุกคนถึงกับสะดุ้ง พากันแตกฮือราวกับถูกจับได้คาหนังคาเขาตอนกำลังทำเรื่องไม่ดี
คนที่อึดอัดที่สุดเห็นจะเป็นป้าร่างท้วม เธอถูฝ่ามือแห้ง ๆ แล้วหัวเราะแหะ ๆ “คุณชายอาหลิง”
เสิ่นกุยหลิงพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยน “ป้าครับ เจียง...ซานซานไม่สบายหรือเปล่า?”
เดิมทีป้าร่างท้วมยังกังวลว่าเสิ่นกุยหลิงจะคิดว่าพวกเธออู้งาน พอได้ยินคำถามก็คลายใจทันที รีบอธิบายอย่างกระตือรือร้น “เมื่อวานไม่สบายค่ะ แต่กินยาของหมอเมิ่งแล้วก็หายดีแล้ว คุณชายอาหลิงไม่ต้องห่วงนะคะ ยาของหมอเมิ่งหาซื้อไม่ได้ง่าย ๆ เลย เมื่อคืนคุณหนูเจียงก็กลับมาคึกคักแล้วค่ะ”
เสิ่นกุยหลิงถาม “แพ้เหรอครับ?”
“ใช่ค่ะ” ป้าร่างท้วมไม่ได้คิดอะไรให้มากความ เธอกวาดตามองรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง ก่อนยกมือป้องปากแล้วลดเสียงลง “คุณชายอาหลิง เดี๋ยวเจอคุณท่านแล้วอย่าบอกนะคะว่าคุณหนูเจียงไม่สบาย เธอไม่อยากให้คุณท่านเป็นห่วง เลยไม่ให้ฉันพูดค่ะ”
“...” เสิ่นกุยหลิงเอียงศีรษะเล็กน้อย พลางนวดแก้วหูที่ยังอื้ออยู่ “ครับ ผมเข้าใจแล้ว”