บทที่ 40 บุคคลสำคัญ เจิ้งซง
วันรุ่งขึ้น เจียงฮวาซานตั้งใจตื่นแต่เช้าเพื่อไปขอคำแนะนำจากเสิ่นจวง ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะฉลาดขึ้นในเวลาอันสั้น หรือมีสมองใหม่งอกออกมาได้
เธอออกไปด้วยความทะเยอทะยานเต็มเปี่ยม แต่สุดท้ายก็กลับมาด้วยความผิดหวัง เพราะป้าบ้านชิ่นสวนบอกว่า คุณปู่ออกไปข้างนอกแล้ว
เมื่อไม่บรรลุเป้าหมาย เจียงฮวาซานก็หงอยเหมือนลูกโป่งที่ลมแฟบ นั่งแปะอยู่ข้างหน้าต่าง
“คุณชายอาหลิง”
ขณะที่เธอกำลังเบื่อหน่าย เสิ่นกุยหลิงก็พาคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาในโถงดอกไม้ คนในลานบ้านเดินเข้าไปทักทาย ก่อนปล่อยให้พวกเขาจัดการต้นไม้ดอกไม้ตรงหน้าลาน
“เอ๊ะ~” เจียงฮวาซานเรียกป้าที่กำลังทำงานอยู่ในบ้าน แล้วชี้ไปยังความเคลื่อนไหวทางโถงดอกไม้ “พวกเขากำลังทำอะไรกันน่ะ? ต้นเว่ยจื่อต้นนั้นคุณปูดูแลมาตั้งนาน ไม่กลัวพวกเขาทำพังหรือไง?”
ป้ามองตามแล้วตอบยิ้ม ๆ “ดอกไม้พวกนั้นคุณท่านรับปากยกให้คุณชายอาหลิงแล้วค่ะ เช้านี้ก่อนออกไปยังสั่งไว้เป็นพิเศษเลย”
ยกให้เสิ่นกุยหลิงแล้วเหรอ?
เจียงฮวาซานอดหึงหวงไม่ได้ นั่นเป็นดอกไม้ที่คุณปู่ชอบที่สุด เสิ่นกุยหลิงกล้ารับไว้ได้ยังไงกัน? คุณปู่ดีกับเขาเกินไปแล้ว
มีคนคล่องแคล่วหลายคนจากเรือนจู๋มาช่วย แต่ละคนอุ้มกระถางดอกโบตั๋นไว้ในอ้อมแขน เสิ่นกุยหลิงมองอยู่นาน ก่อนเลือกต้นเว่ยจื่อที่ยังเป็นต้นกล้า เมื่อเห็นว่าเลือกกันใกล้เสร็จแล้ว เสิ่นกุยหลิงก็เตรียมกลับเรือนจู๋ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคนเรียก
“นี่! เสิ่นกุยหลิง!”
เด็กหนุ่มชะงักฝีเท้า อุ้มดอกไม้ไว้แล้วหันข้างมอง ใต้ระเบียงมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งโผล่ครึ่งตัวออกมาจากหน้าต่างลายดอกไม้ เธอยิ้มตาหยีแล้วกวักมือเรียกเขา “มานี่”