บทที่ 13 ฉันมาขอโทษ
เสิ่นเจียวไม่ได้เห็นเจียงฮวาซานอยู่ในสายตา เธอกวาดตามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินตรงไปหาฟู่สุยเอ๋อร์ ท่วงท่าของเธอแช่มช้อย ดวงตาและคิ้วผ่อนคลาย ทว่าท่าทางเกียจคร้านสบาย ๆ เช่นนั้นกลับทำให้คนรอบข้างรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างยิ่ง
“แม่” ฟู่สุยเอ๋อร์รู้ดีว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด น้ำเสียงที่เรียกแม่จึงฟังดูไม่มั่นใจอย่างเห็นได้ชัด
เสิ่นเจียวหยุดยืน มองเธอแวบหนึ่งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะหันไปก้มลงพยุงป้าเฝิงที่ล้มอยู่กับพื้น
ป้าเฝิงเองก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศไม่ปกติ กลัวว่าเสิ่นเจียวจะตำหนิฟู่สุยเอ๋อร์ จึงรีบช่วยพูดไกล่เกลี่ย “คุณหนูเล็ก เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับสุยเอ๋อร์...”
“ป้าเฝิง” เสิ่นเจียวเอ่ยตัดบทเบา ๆ
ป้าเฝิงชะงักคำพูด แล้วไม่ได้พูดต่อ
เสิ่นเจียวประคองแขนป้าเฝิงไว้ ก่อนจะหันไปมองฟู่สุยเอ๋อร์ที่มีสีหน้ารู้สึกผิด น้ำเสียงราบเรียบ “มานี่ ขอโทษซะ”
สีหน้าฟู่สุยเอ๋อร์เปลี่ยนไปเล็กน้อย ขอบตาที่แดงอยู่แล้วพลันชุ่มน้ำขึ้นมา สายตาอดเหลือบมองเจียงฮวาซานที่อยู่อีกด้านไม่ได้ น้ำเสียงแข็งกระด้าง “ฉันไม่ขอโทษ! เธอก็เป็นแค่คนรับใช้ของตระกูลเสิ่นไม่ใช่เหรอ เตะจนเจ็บ ฉันจ่ายเงินชดใช้ก็พอแล้ว ทำไมฉันต้องขอโทษด้วย?!”