บทที่ 12 พบกันครั้งแรกเมื่ออายุ 12 ปี
ภายในห้องเละเทะไปหมด ใครไม่รู้คงนึกว่าเพิ่งถูกโจรปล้นมา
เด็กสาวคนหนึ่งย้อมผมหลากสีสัน กระโดดโลดเต้นไปทั่วห้องราวกับไก่ชนที่กำลังเดือดดาล
“ปล่อยฉันออกไปนะ! เจียงฮวาซาน ยัยขอทานตัวเล็กนั่นกล้าลอบเล่นงานฉันเหรอ? ฉันจะไปฉีกยัยนั่นเป็นชิ้น ๆ!”
ท่านผู้เฒ่าเสิ่นมีบุตรชาย 5 คนและบุตรสาว 2 คน แต่ตระกูลใหญ่โตเช่นนี้ เมื่อรวมหลานสาวจากลูกสาวอีก 2 คนแล้ว ก็มีหลานสาวเพียง 3 คนเท่านั้น ที่เหลือล้วนเป็นเด็กผู้ชาย ของที่มีน้อยย่อมมีค่า อีกทั้งท่านผู้เฒ่าก็ไม่ใช่คนแก่หัวโบราณ เมื่อเทียบกับหลานชายตัวเล็ก ๆ ที่เหม็นสาบ เอาแต่แย่งของและทะเลาะวิวาท ท่านกลับชอบเด็กผู้หญิงตัวหอม ๆ ว่านอนสอนง่ายมากกว่า ดังนั้นในสวนเสิ่น เด็กผู้หญิงจึงได้รับการตามใจเป็นพิเศษ
ฟู่สุยเอ๋อร์ที่ถูกตามใจมาตลอด ไม่เคยได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างหนักเช่นนี้มาก่อน จะให้กล้ำกลืนความโกรธลงไปได้อย่างไร
ป้าเฝิงกลัวเธอจะเสียเปรียบ จึงเกลี้ยกล่อมอยู่นานกว่าจะรั้งเธอไว้ในห้องได้
“เอ๋อร์เอ๋อร์ เชื่อฟังป้านะ คุณหนูไปหาท่านผู้เฒ่าเพื่อขอความเป็นธรรมแล้ว ท่านผู้เฒ่ารักหนูมาตลอด ไม่มีทางปล่อยให้หนูถูกเอาเปรียบเปล่า ๆ หรอก เด็กดี~ วางของในมือก่อนนะ”