โจวจิ้งเสียนตั้งครรภ์ครานี้ลำบากกว่าคราก่อน
สามเดือนแรกอาเจียนหนัก กินสิ่งใดก็อาเจียนออกมาหมด ต่อมาจึงดีขึ้น ทว่าพอถึงเดือนที่ห้าก็เริ่มคลื่นไส้อีก ทั้งวันซึมเซา แม้แต่เตียงก็ลงไม่ไหว
เฉิงอันอยู่ในวัยซุกซน วิ่งไปทั่วเรือน คราวก่อนเกือบชนท้องของโจวจิ้งเสียนเข้า ทำให้นางตกใจจนหน้าซีด
เจียงจิ่งสิงจนปัญญา คิดไปคิดมาแล้วจึงไปยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า
ฮูหยินผู้เฒ่ากำลังเอนกายอยู่บนตั่ง พลางหมุนลูกประคำอยู่ในมือ ครั้นเห็นเขาเข้ามาก็เหลือบตามอง
เจียงจิ่งสิงคำนับแล้วนั่งลง ไตร่ตรองอยู่นานกว่าจะเอ่ยว่า “ท่านย่า ข้าอยากให้เฉิงอันไปพักที่สวนอันสักสองสามวัน”
มือที่กำลังหมุนลูกประคำของฮูหยินผู้เฒ่าชะงักไปเล็กน้อย
เจียงจิ่งสิงกล่าวว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ตั้งครรภ์แก่แล้ว เฉิงอันก็ซุกซน นางจึงพักผ่อนไม่เต็มที่
ข้าคิดว่าจะให้เฉิงอันไปพักที่สวนอันสักสองสามวัน ที่นั่นเงียบสงบ หนิงเอ๋อร์จะได้ช่วยดูแลเขา
รอพี่สะใภ้ใหญ่ดีขึ้นแล้วค่อยรับกลับมา”
ฮูหยินผู้เฒ่ามองเขาครู่หนึ่ง
นางกล่าวว่า “น้องสาวเจ้ายังดูแลตัวเองได้ไม่ดีนัก เจ้ายังจะให้นางดูแลเด็กอีกหรือ?”
เจียงจิ่งสิงกล่าวว่า “ข้าถามนางแล้ว นางบอกว่าได้”
ฮูหยินผู้เฒ่าเงียบไปครู่หนึ่ง
นางวางลูกประคำลงบนตัก ครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า “เฉิงอันซุกซน นิสัยของนางยามนี้ก็เฉื่อยชา เกรงว่าจะดูแลเขาไม่ไหว
ให้แม่นมตามไปด้วย อย่าให้นางเหน็ดเหนื่อย”
เจียงจิ่งสิงรับคำว่า “ขอรับ” แล้วถอยออกไป
วันรุ่งขึ้น เฉิงอันก็ถูกส่งไปยังสวนอัน
แม่นมจัดห้องข้างห้องหนึ่งให้เขา วางเตียงเล็กกับของเล่นเอาไว้
เฉิงอันเพิ่งได้มาพักในเรือนของอาหญิงเป็นครั้งแรก จึงรู้สึกแปลกใหม่ยิ่งนัก วิ่งวนไปทั่วห้องรอบหนึ่ง แล้ววิ่งออกไปยังลานเรือน หมุนรอบต้นกุ้ยฮวาสามรอบ ก่อนเงยหน้าถามว่า “อาหญิง แมวอยู่ไหน?”
เจียงโหยวหนิงนั่งอยู่ใต้ระเบียง มองดูเขา
นางกล่าวว่า “แมวไม่อยู่แล้ว”
เฉิงอันชะงักไปเล็กน้อย
เขาจำแมวขาวตัวนั้นได้ แต่ก่อนมันเคยวิ่งไล่เขาไปทั่วเรือน
เขาเม้มปาก ไม่ถามต่อ หันไปเก็บก้อนหินใต้ต้นกุ้ยฮวาเล่น
เจียงโหยวหนิงมองเขานั่งยอง ๆ พลิกก้อนหินเล่นอย่างเงียบเชียบ มิได้ห้ามปราม
สองวันแรก เฉิงอันยังพอเรียบร้อย