คุณหนูห้าแห่งสกุลเจียงคนนั้น

ตอนที่ 29 เขาเพียงเลือกตัดสินใจ

39 นาที· 9K คำ

ช่วงหลายวันนี้เจียงโหยวหนิงสงบเงียบเป็นพิเศษ

นางตื่นแต่เช้าตามปกติ ไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าที่เรือนตามปกติ กินข้าว นอน และเล่นกับแมวตามปกติ

เพียงแต่นางไม่ค่อยพูดแล้ว

เมื่อก่อนยามนั่งร่วมโต๊ะอาหาร นางจะเจื้อยแจ้วไม่หยุด ชี้ว่าอาหารจานนี้เค็มไป จานนั้นจืดไป ถามว่าพี่สามจะกลับมาเมื่อใด เฉิงอันเรียนรู้คำใหม่อะไรบ้าง พูดเสียจนไม่มีทีท่าจะหยุด

บัดนี้นางนั่งเงียบ ๆ ตักข้าวกิน หากใครถามสิ่งใดก็ตอบสิ่งนั้น หากไม่มีใครถามก็ไม่เอ่ยปาก

ฮูหยินใหญ่เป็นคนแรกที่รู้สึกว่าผิดปกติ

นางกล่าวกับฮูหยินผู้เฒ่าว่า “หนิงเจี่ยเอ๋อร์ป่วยหรือไม่”

ฮูหยินผู้เฒ่าส่ายหน้า “ไม่ป่วย ในใจมีเรื่องค้างคา”

ฮูหยินใหญ่กล่าวว่า “แล้วควรทำอย่างไรดี”

ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวว่า “ปล่อยให้นางคิดเอง เมื่อคิดได้ก็หายดี”

แต่ละวันของเจียงโหยวหนิงยังไม่ต่างจากแต่ก่อนนัก

นางยังไปเรือนตะวันออกเพื่อดูเฉิงอัน

เฉิงอันวิ่งได้แล้ว วิ่งวุ่นทั่วลาน ไล่ตามแมวขาวไปทั่ว

เจียงโหยวหนิงนั่งมองอยู่ใต้ระเบียง นาน ๆ ครั้งจึงยิ้มบาง ๆ แต่รอยยิ้มนั้นเลือนหายไปในพริบตา

เฉิงอันวิ่งมาดึงมือนาง บอกว่า “ท่านอาหญิงมาเล่นกับข้า” นางก็ลุกขึ้นไล่ตามแมวเป็นเพื่อนเขาสองรอบ แล้วกลับมานั่งเหม่อต่อ

นางยังแวะไปนั่งที่เรือนอนุเฉิน

อนุเฉินกำลังเย็บเสื้อตัวน้อยให้ถวนถวน บัดนี้ถวนถวนเดินได้แล้ว จดหมายจากสกุลโจวบอกว่าเด็กน้อยคลานไปทั่วพื้นทุกวัน ไม่มีใครห้ามอยู่

อนุเฉินเย็บผ้าไปพลางบ่นไปพลาง เจียงโหยวหนิงนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ นาน ๆ ครั้งจึงรับคำสักหน

อนุเฉินเห็นท่าทางของนางก็ไม่ซักถาม เพียงแบ่งงานเย็บในมือให้นางครึ่งหนึ่ง

เจียงโหยวหนิงรับมาเย็บสองสามเข็ม ฝีเข็มเบี้ยวไปเบี้ยวมา อนุเฉินก็ไม่ถือสา ปล่อยให้นางทำไป

วันหนึ่งนางนั่งบนชิงช้าในสวนอัน อุ้มแมวพลางมองต้นกุ้ยฮวาในลาน

ต้นกุ้ยฮวาออกดอกแล้ว ทั้งต้นเหลืองอร่าม กลิ่นหอมอบอวลจนฉุนจมูก

นางนั่งอยู่นาน ตั้งแต่บ่ายจนถึงพลบค่ำ

แมวขาวหลับอยู่ในอ้อมแขนนาง ส่งเสียงครางครืดคราด

นางก้มมองแมว ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า

ขอบฟ้าถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมเป็นสีแดงสด เมฆซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป