ช่วงหลายวันนี้เจียงโหยวหนิงสงบเงียบเป็นพิเศษ
นางตื่นแต่เช้าตามปกติ ไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าที่เรือนตามปกติ กินข้าว นอน และเล่นกับแมวตามปกติ
เพียงแต่นางไม่ค่อยพูดแล้ว
เมื่อก่อนยามนั่งร่วมโต๊ะอาหาร นางจะเจื้อยแจ้วไม่หยุด ชี้ว่าอาหารจานนี้เค็มไป จานนั้นจืดไป ถามว่าพี่สามจะกลับมาเมื่อใด เฉิงอันเรียนรู้คำใหม่อะไรบ้าง พูดเสียจนไม่มีทีท่าจะหยุด
บัดนี้นางนั่งเงียบ ๆ ตักข้าวกิน หากใครถามสิ่งใดก็ตอบสิ่งนั้น หากไม่มีใครถามก็ไม่เอ่ยปาก
ฮูหยินใหญ่เป็นคนแรกที่รู้สึกว่าผิดปกติ
นางกล่าวกับฮูหยินผู้เฒ่าว่า “หนิงเจี่ยเอ๋อร์ป่วยหรือไม่”
ฮูหยินผู้เฒ่าส่ายหน้า “ไม่ป่วย ในใจมีเรื่องค้างคา”
ฮูหยินใหญ่กล่าวว่า “แล้วควรทำอย่างไรดี”
ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวว่า “ปล่อยให้นางคิดเอง เมื่อคิดได้ก็หายดี”
แต่ละวันของเจียงโหยวหนิงยังไม่ต่างจากแต่ก่อนนัก
นางยังไปเรือนตะวันออกเพื่อดูเฉิงอัน
เฉิงอันวิ่งได้แล้ว วิ่งวุ่นทั่วลาน ไล่ตามแมวขาวไปทั่ว
เจียงโหยวหนิงนั่งมองอยู่ใต้ระเบียง นาน ๆ ครั้งจึงยิ้มบาง ๆ แต่รอยยิ้มนั้นเลือนหายไปในพริบตา
เฉิงอันวิ่งมาดึงมือนาง บอกว่า “ท่านอาหญิงมาเล่นกับข้า” นางก็ลุกขึ้นไล่ตามแมวเป็นเพื่อนเขาสองรอบ แล้วกลับมานั่งเหม่อต่อ
นางยังแวะไปนั่งที่เรือนอนุเฉิน
อนุเฉินกำลังเย็บเสื้อตัวน้อยให้ถวนถวน บัดนี้ถวนถวนเดินได้แล้ว จดหมายจากสกุลโจวบอกว่าเด็กน้อยคลานไปทั่วพื้นทุกวัน ไม่มีใครห้ามอยู่
อนุเฉินเย็บผ้าไปพลางบ่นไปพลาง เจียงโหยวหนิงนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ นาน ๆ ครั้งจึงรับคำสักหน
อนุเฉินเห็นท่าทางของนางก็ไม่ซักถาม เพียงแบ่งงานเย็บในมือให้นางครึ่งหนึ่ง
เจียงโหยวหนิงรับมาเย็บสองสามเข็ม ฝีเข็มเบี้ยวไปเบี้ยวมา อนุเฉินก็ไม่ถือสา ปล่อยให้นางทำไป
วันหนึ่งนางนั่งบนชิงช้าในสวนอัน อุ้มแมวพลางมองต้นกุ้ยฮวาในลาน
ต้นกุ้ยฮวาออกดอกแล้ว ทั้งต้นเหลืองอร่าม กลิ่นหอมอบอวลจนฉุนจมูก
นางนั่งอยู่นาน ตั้งแต่บ่ายจนถึงพลบค่ำ
แมวขาวหลับอยู่ในอ้อมแขนนาง ส่งเสียงครางครืดคราด
นางก้มมองแมว ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า
ขอบฟ้าถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมเป็นสีแดงสด เมฆซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ