อากาศเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว กิ่งหลิวผลิยอด หญ้าใต้กำแพงเมืองก็เขียวชอุ่ม
ไม่ทันรู้ตัว ปีใหม่ก็ผ่านพ้นไปแล้ว
ท้องของโจวจิ้งเสียนนูนใหญ่ขึ้นทุกวัน ยามเดิน นางใช้มือข้างหนึ่งประคองเอว อีกข้างยันกำแพง ก้าวย่างเชื่องช้าอย่างยิ่ง
นอกจากเวลาไปทำงานที่ว่าการเจียงจิ่งสิงใช้เวลาที่เหลือทั้งหมดอยู่ในเรือนตะวันออก คอยยกน้ำแกงส่งน้ำ ประคองเข้าออก แม้แต่เฉิงอันก็ยังถูกเขาไล่ไปสวนอัน พลางกล่าวว่า “อย่าชนท้องมารดาเจ้า”
เฉิงอันถูกไล่อยู่หลายครั้งก็ไม่พอใจ จึงวิ่งไปก่อกวนเจียงโหยวหนิงที่สวนอัน บอกว่าอยากเล่นว่าว
“ท่านอาหญิง ข้าอยากเล่นว่าว
ในท้องท่านแม่มีน้องชาย ท่านพ่อไม่ให้ข้าวิ่งเล่นในเรือน
ข้าอยากไปเล่นที่หมู่บ้าน
ท่านอาหญิงพาข้าไปเถิด”
เจียงโหยวหนิงกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ใต้ระเบียง หวีขนเสวี่ยฉิว
บัดนี้เสวี่ยฉิวโตขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ตัวกลมป้อม ขนขาวดุจหิมะ ยามวิ่งดูราวกับก้อนสำลีที่กลิ้งไปมา
เมื่อได้ยินเสียงเฉิงอัน มันก็ชูหูขึ้น หางแกว่งสองครั้ง
เฉิงอันนั่งยอง ๆ อุ้มเสวี่ยฉิวขึ้นมา ชูให้เจียงโหยวหนิงดู พลางกล่าวว่า “ท่านอาหญิง ดูสิ เสวี่ยฉิวก็อยากไปเหมือนกัน”
เจียงโหยวหนิงวางหวีลง มองเฉิงอัน
เขาแหงนหน้าขึ้น ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความคาดหวัง
นางคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ได้ ข้าจะไปเรียนฮูหยินผู้เฒ่าก่อน”
ฮูหยินผู้เฒ่าอนุญาต
หญิงชราพิงตั่ง มองเจียงโหยวหนิงแล้วกล่าวว่า “ไปเถิด
บัดนี้เจ้าก็ยอมออกจากเรือนแล้ว นับเป็นเรื่องดี
พาเฉิงอันไปพักที่หมู่บ้านสักระยะ ที่นั่นกว้างขวาง ปล่อยให้เขาวิ่งเล่น
เจ้าก็จะได้ผ่อนคลายบ้าง”
นางมองเสวี่ยฉิวที่นั่งยองอยู่ข้างเท้าเจียงโหยวหนิงอีกครั้ง แล้วกล่าวว่า “พาสุนัขไปด้วย
ให้มันเฝ้าบ้านคุ้มกัน อย่าให้ผู้ใดรังแกพวกเจ้าสองแม่ลูก”
เจียงโหยวหนิงกล่าวว่า “เจ้าค่ะ ท่านย่า”
ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมือ กล่าวว่า “ไปเถิด”
วันรุ่งขึ้น เจียงโหยวหนิงพาเฉิงอัน แม่นม สาวใช้ และเสวี่ยฉิว นั่งรถม้าไปยังหมู่บ้าน
หมู่บ้านยังคงเป็นหมู่บ้านเดิม ลานเรือนยังคงเป็นลานเรือนเดิม ลำธารก็ยังเป็นลำธารสายเดิม
เพียงแต่เก่าคร่ำกว่าเมื่อคราวก่อน ตะไคร่น้ำขึ้นตามโคนกำแพง ต้นทับทิมก็สูงขึ้นมาอีกช่วงหนึ่ง