ชั่วชีวิตนี้ เมื่อลองคำนวณดูแล้ว ข้าพลาดไปเพียงเรื่องเดียว
ยามสกุลกู้เกิดเรื่อง ข้ากำลังทำอะไรอยู่?
ข้ากำลังสอนนางห่อยาอยู่ในร้านยา
เมื่อผู้ตรวจการถวายฎีกากล่าวโทษสกุลกู้ ท่านปู่ส่งคนมาบอกให้ข้ากลับจวน ข้าอ่านจดหมายแล้ววางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะก้มหน้าคัดยาในมือต่อ
ข้าคิดว่าเรื่องสกุลกู้มีท่านปู่อยู่ ข้าไม่จำเป็นต้องกังวล
ข้าคิดว่านางสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด
ข้าคิดว่าเพียงนางสบายดี เรื่องอื่นล้วนไม่สำคัญ
ภายหลังข้าถูกจับตัวไป
คนพวกนั้นขังข้าไว้ในกระโจมทหาร บีบให้ข้าก่อกบฏ
ข้าไม่ยอม พวกเขาจึงเกลี้ยกล่อม พูดถึงสกุลกู้ พูดถึงราชสำนัก พูดถึงคุณความดีตลอดชีวิตของแม่ทัพเฒ่ากู้
ข้าฟังไป ใจกลับคิดถึงแต่นาง
ข้าคิดถึงภาพนางนั่งห่อยาอยู่หลังโต๊ะในร้านยา คิดถึงภาพนางยอง ๆ จุดไฟหน้าเตา คิดถึงภาพนางสวมมาลัยดอกไม้แล้วส่งยิ้มให้ข้า
ในตอนนั้นข้ายังไม่รู้ว่าสกุลกู้ล่มสลายไปแล้ว
ท่านย่าป่วยหนัก ท่านปู่ล้มป่วย ท่านอาหลายคนเขียนหนังสือหย่าขาดแล้วขับไล่คนในครอบครัวออกไป
ข้าไม่รู้อะไรเลย
ยามข้าถูกไข้เผาจนไม่ได้สติอยู่ในกระโจมทหาร ข้าฝันว่านางนั่งอยู่บนชิงช้า อุ้มแมวไว้ในอ้อมแขน
นางมองข้าแล้วกล่าวว่า “ข้าเลือกเซียวเหยี่ยนแล้ว”
เมื่อสะดุ้งตื่น ข้าเหงื่อเย็นชุ่มกาย นึกว่าตนสูญเสียนางไปแล้ว
ที่จริงข้าสูญเสียนางไปตั้งนานแล้ว
ตั้งแต่วันที่ข้าถูกคนจับตัวไป ตั้งแต่วันที่ข้าเลือกออกรบ ข้าก็สูญเสียนางไปแล้ว
ข้ารบอยู่สามปี
ปีแรกยังพอมีขวัญกำลังใจ พอถึงปีที่สองก็แทบยืนหยัดไม่ไหว
คนยิ่งรบยิ่งเหลือน้อย เสบียงก็ร่อยหรอลงทุกที เหล่าทหารเริ่มหลบหนี
รองแม่ทัพเกลี้ยกล่อมให้ข้าถอยทัพ กล่าวว่า “รักษาชีวิตคนหนึ่งไว้ได้ก็นับว่ารักษาไว้ได้คนหนึ่ง”