ข้าคือคุณหนูสี่แห่งสกุลเจียง
ตั้งแต่เล็กจนโต ข้าเป็นคนที่ไม่มีใครสังเกตเห็นมากที่สุด
พี่หญิงรองเป็นบุตรอนุ ทว่ายังมีอนุเฉินคอยรักใคร่
พี่สามปากหวาน รู้จักเอาใจฮูหยินผู้เฒ่า
น้องหญิงห้าอายุน้อยที่สุด ร่างกายอ่อนแอที่สุด คนทั้งจวนจึงพากันรายล้อมนาง
ข้าอยู่ตรงกลาง ไม่ส่งเสียง ไม่เอ่ยวาจา เงียบสงบประหนึ่งเงาร่าง
ข้าไม่แย่งชิง ไม่แก่งแย่ง
ต่อให้แย่งชิงก็สู้ผู้อื่นไม่ได้ ต่อให้ช่วงชิงมาก็ไม่มีผู้ใดใส่ใจ
ตั้งแต่เล็กข้าก็รู้ดีว่า ในจวนแห่งนี้ มีข้าก็ไม่มากขึ้น ไม่มีข้าก็ไม่น้อยลง
ตลอดหลายปีที่น้องหญิงห้าล้มป่วย จวนแห่งนี้มักอบอวลด้วยบรรยากาศอึมครึม
สาวใช้ต่างย่างเท้าอย่างแผ่วเบา พูดจาก็กดเสียงต่ำ
บางครั้งข้าไปเยี่ยมนาง เห็นนางนอนอยู่บนเตียง ตัวเล็กผอมบาง เมื่อเห็นข้าก็ยิ้มให้
ข้านำขนมหวานที่แอบเก็บไว้มาฝากนาง อนุเฉินมอบให้ข้า แต่ข้าไม่กล้ากิน เก็บสะสมไว้เพื่อเอามาให้นาง
ยามนั้นนางกินขนมหวานไม่ได้ ข้าจึงวางไว้ใต้หมอน บอกว่ารอหายดีแล้วค่อยกิน
ภายหลังเมื่อนางหายดี ข้าจึงเล่าเรื่องขนมให้นางฟัง นางพลิกหาแล้วเห็นว่ามันละลายเหนียวติดกระดาษ แกะอย่างไรก็ไม่หลุด
นางโกรธจนร้องไห้อยู่ครึ่งค่อนวัน
ต่อมาอาการป่วยของนางก็หายไปอย่างกะทันหัน
หายดีในชั่วข้ามคืน กลับมามีชีวิตชีวา วิ่งไปทั่วลาน ไล่จับแมวไก่ ปีนต้นไม้ ข้ามกำแพง
นางก่อเรื่องจนทั่วทั้งจวนเจียงปั่นป่วนไปหมด
ฮูหยินผู้เฒ่าตามใจนาง พี่ชายใหญ่ก็เอ็นดูนาง พี่สามเถียงกับนางเป็นประจำ แม้แต่ออนุเฉินก็ยังชอบพูดคุยกับนาง
นางประหนึ่งลำแสงสายหนึ่ง ส่องให้ทั่วลานสว่างไสว
ยามนั้นข้ายืนมองนางวิ่งอยู่ใต้ระเบียง พลางคิดว่า หากข้าได้รับแสงสว่างเช่นนั้นบ้างก็คงดี
นางมาส่องแสงให้ข้าจริง ๆ
นางวิ่งเข้ามาในห้องข้า พลิกดูงานปักแล้วกล่าวว่า “พี่หญิงสี่ ปักได้งดงามยิ่ง”
นางจูงมือข้าไปเล่นในลาน “พี่หญิงสี่ อย่าเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องสิ”
นางเล่าเรื่องภายนอกให้ข้าฟัง บอกว่าวันนี้เห็นนกประหลาดตัวหนึ่ง พรุ่งนี้อยากไปจับปลาริมลำธาร
ยามนางพูด ดวงตาคู่นั้นเป็นประกาย ราวกับพาข้าไปยังสถานที่เหล่านั้นด้วย
วันที่ข้าเข้าวัง ในใจหวาดกลัวยิ่งนัก