คุณหนูห้าแห่งสกุลเจียงคนนั้น

ตอนที่ 44 ญาติสนิทจากไปทีละคน

11 นาที· 2.5K คำ

เจียงโหยวหนิงป่วยแล้ว

หมอหลวงผลัดเปลี่ยนกันมาตรวจชีพจรไม่ขาดสาย ใช้เวลาตรวจอยู่นาน สุดท้ายก็กล่าวเพียงว่าเป็นโรคทางใจ

เซียวอี้ร้อนใจจนแทบอยากย้ายสำนักหมอหลวงทั้งสำนักกลับมาที่บ้าน เซียวซวี่ลางานจากกรมโยธา ส่วนเซียวฉางหนิงก็วางเรื่องโรงเรียนสตรีไว้ก่อน ทั้งสามคนผลัดกันเฝ้าอยู่ข้างเตียง

ทว่าเจียงโหยวหนิงกลับเพียงนิ่งเงียบ

นางไม่เป็นไข้ ไม่ไอ ไม่เจ็บไม่ป่วย เพียงแต่เรี่ยวแรงค่อย ๆ ถดถอยลงวันแล้ววันเล่า

แรกเริ่มยังพอนั่งเล่นตรงระเบียงได้ ต่อมาก็นั่งไม่ไหว ได้แต่พิงเก้าอี้เอน

ครั้นต่อมา แม้แต่เก้าอี้เอนก็ยังนั่งไม่ไหว นางได้แต่นอนเอียงอยู่บนเตียงตลอดทั้งวัน

นางยิ่งไม่อยากขยับเขยื้อน

เรี่ยวแรงที่ขาก็ถดถอยลง หัวเข่าปวด เดินเพียงไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดพัก

ยิ่งเป็นเช่นนี้ นางก็ยิ่งไม่อยากออกจากบ้าน เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง ข้างกายมีแมวนอนหมอบอยู่หลายตัว

นางเลี้ยงแมวไว้สี่ห้าตัว ล้วนเป็นแมวที่เก็บมาเลี้ยงทีละตัวสองตัวตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีทั้งสีขาว สีด่าง และสีดำ พวกมันนอนหมอบอย่างเกียจคร้านอยู่ข้างเท้า บางครั้งก็สะบัดหางทีหนึ่ง

บางครั้งฉางหนิงมาเป็นเพื่อนนางรับประทานอาหาร มารดากับบุตรสาวนั่งตรงข้ามกัน กินข้าวเงียบ ๆ ไม่มีใครเอ่ยวาจา

เมื่อกินเสร็จ ฉางหนิงก็รินชาให้นาง นางรับมาประคองไว้ พลางมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง

ครั้งหนึ่งฉางหนิงนั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้างกายนาง จู่ ๆ นางก็ถามขึ้นว่า “ฉางหนิง เจ้าเองก็ไม่เด็กแล้ว มีความคิดเรื่องออกเรือนหรือไม่?”

ฉางหนิงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ไม่มีคนที่ชอบ ก็ไม่อยากฝืนใจ

หากพบคนที่ชอบขึ้นมา ก็กลัวว่าวันหนึ่งต้องพลัดพราก ยิ่งทุกข์ทรมานกว่าเดิม

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป