เจียงโหยวหนิงป่วยแล้ว
หมอหลวงผลัดเปลี่ยนกันมาตรวจชีพจรไม่ขาดสาย ใช้เวลาตรวจอยู่นาน สุดท้ายก็กล่าวเพียงว่าเป็นโรคทางใจ
เซียวอี้ร้อนใจจนแทบอยากย้ายสำนักหมอหลวงทั้งสำนักกลับมาที่บ้าน เซียวซวี่ลางานจากกรมโยธา ส่วนเซียวฉางหนิงก็วางเรื่องโรงเรียนสตรีไว้ก่อน ทั้งสามคนผลัดกันเฝ้าอยู่ข้างเตียง
ทว่าเจียงโหยวหนิงกลับเพียงนิ่งเงียบ
นางไม่เป็นไข้ ไม่ไอ ไม่เจ็บไม่ป่วย เพียงแต่เรี่ยวแรงค่อย ๆ ถดถอยลงวันแล้ววันเล่า
แรกเริ่มยังพอนั่งเล่นตรงระเบียงได้ ต่อมาก็นั่งไม่ไหว ได้แต่พิงเก้าอี้เอน
ครั้นต่อมา แม้แต่เก้าอี้เอนก็ยังนั่งไม่ไหว นางได้แต่นอนเอียงอยู่บนเตียงตลอดทั้งวัน
นางยิ่งไม่อยากขยับเขยื้อน
เรี่ยวแรงที่ขาก็ถดถอยลง หัวเข่าปวด เดินเพียงไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดพัก
ยิ่งเป็นเช่นนี้ นางก็ยิ่งไม่อยากออกจากบ้าน เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง ข้างกายมีแมวนอนหมอบอยู่หลายตัว
นางเลี้ยงแมวไว้สี่ห้าตัว ล้วนเป็นแมวที่เก็บมาเลี้ยงทีละตัวสองตัวตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีทั้งสีขาว สีด่าง และสีดำ พวกมันนอนหมอบอย่างเกียจคร้านอยู่ข้างเท้า บางครั้งก็สะบัดหางทีหนึ่ง
บางครั้งฉางหนิงมาเป็นเพื่อนนางรับประทานอาหาร มารดากับบุตรสาวนั่งตรงข้ามกัน กินข้าวเงียบ ๆ ไม่มีใครเอ่ยวาจา
เมื่อกินเสร็จ ฉางหนิงก็รินชาให้นาง นางรับมาประคองไว้ พลางมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง
ครั้งหนึ่งฉางหนิงนั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้างกายนาง จู่ ๆ นางก็ถามขึ้นว่า “ฉางหนิง เจ้าเองก็ไม่เด็กแล้ว มีความคิดเรื่องออกเรือนหรือไม่?”
ฉางหนิงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ไม่มีคนที่ชอบ ก็ไม่อยากฝืนใจ
หากพบคนที่ชอบขึ้นมา ก็กลัวว่าวันหนึ่งต้องพลัดพราก ยิ่งทุกข์ทรมานกว่าเดิม